#Fictober 2019Synthkid_
05: Crescent
  • ( Susanna Kaysen x Lisa Rowe)
    From: Girl Interrupted (1999 Film) 


    ฉันได้พบกับเธอครั้งแรก ในวันที่แสนวุ่นวาย... 
    แต่เธอคือสิ่งมีชีวิต ที่มีลมหายใจ และวุ่นวายยิ่งกว่าทุกสิ่ง



    ตอนนั้นฉันเข้าใจว่าความวุ่นวาย เกิดจากสถานการณ์บางอย่างที่อุบัติขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อบางสิ่งพุ่งเข้าชนชีวิตประจำวันจนผิดเพี้ยน เหล่าผู้คนตาสีตาสาจึงทำทุกอย่าง เพื่อให้วิถีที่ผิดรูปผิดร่างนั้นคืนสภาพเดิม 

    จนกระทั่งวันที่ฉันถูกส่งตัวเข้ามาที่เคลย์มอร์...  

    ฉันกลายเป็นหนึ่งในสิ่งผิดเพี้ยน และถูกตีตราว่าต้องทำให้ 'คืนสภาพอย่างรวดเร็ว' 

    วันนั้นฉันจึงได้พบว่า --- แท้จริงแล้วความบิดเบี้ยวนั้นคือผู้คน


    และฉันก็กลายเป็นหนึ่งในความวุ่นวาย


    ครั้งแรกที่ฉันได้พบ 'ลิซ่า โรว์' ทั้งพยาบาล และเจ้าหน้าที่ต่างวิ่งวุ่นไปหมด เพื่อน ๆ (ฉันรู้ว่าเขาเป็นผู้ป่วย แต่ฉันขอใช้คำว่าเพื่อน) ต่างซุบซิบกันเซ็งแซ่ว่าตัวป่วนกลับมาแล้ว 

    ฉันจึงได้พบว่าในความวุ่นวายก็มีระดับของมัน แล้วเธอก็คือหนึ่งในความโกลาหลอันใหญ่หลวง เป็นสิ่งมีชีวิตแสนปั่นป่วนที่มีลมหายใจ และมีเสน่ห์เหลือล้น


    หลังจากวันนั้น ชีวิตฉันก็ไม่เป็นเหมือนเคย


    ครึ่งหนึ่งในตัวฉันถูกลิซ่า โรว์ครอบงำ จริงอยู่ที่เธอเป็นผู้ป่วย เป็นคนโรคจิต และเป็นยัยตัวแสบ ร้ายเกินใครจะเอาอยู่ หรือรักษาให้หาย

    ผู้คนที่นี่ต่างกลัวเธอ แม้แต่พวกบุรุษพยาบาลเห็นหน้าเธอก็ยังขวัญเสีย 

    แต่ฉันกลายเป็นคนใกล้ชิด --ไม่สิ กล้าเข้าใกล้เธอมากที่สุดในเคลย์มอร์ก็ว่าได้

    ฉันนั่งฟังเธอพูด (แต่คนอื่นเรียกมันว่า ชักจูง) ได้เป็นวัน ๆ ชอบมองริมฝีปากคู่สวยยามเธอเอ่ยวาจา ชอบดวงตาที่จ้องมองกันทุกฝีก้าวที่ฉันย่างไป ชอบแม้กระทั่งควันบุหรี่ที่ฟุ้งกระจายรอบตัวเธออยู่เสมอ

    ฉันคิดมาเสมอว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร และอาการของฉันคือสิ่งที่รักษาได้ 

    แน่สิ... ฉันไม่ได้โกหกตลอดเวลา ไม่ได้คิดว่าตัวเองยังอายุ 7 ขวบ ไม่เคยเสพติดการทำร้ายตัวเอง

    ไม่น่าเชื่อว่าตั้งแต่พบลิซ่า อาการเห็นภาพหลอนของฉันจะค่อย ๆ ทุเลา เห็นเพียงภาพเราสองในทุก ๆ วัน ฉันหวังเพียงจะตื่นมาดูโทรทัศน์ โดยมีเธออยู่ในอ้อมกอด และนี่คงเป็นสัญญาณว่าฉันกำลังจะหายดี


    แล้วฉันก็ได้พบว่าฉันคิดผิด


    ลิซ่า โรว์ หนีออกจากเคลย์มอร์ไปเป็นครั้งที่ 14... 

    เช้าวันที่ฉันได้รู้ข่าวนี้ ทุกคนที่นี่ดูจะเป็นห่วงฉันเป็นพิเศษ พวกเขาต่างสงสัยว่าฉันรู้สึกอย่างไร นั่นก็เพียงเพราะพวกเขามองไม่เห็นหยดน้ำตา

    ในหัวของฉันมีแต่ความว่างเปล่า มันกลายเป็นสีขาว เรียบ โล่ง ราวกับกระดาษที่ไม่เคยถูกขีดเขียน 

    --หรือแท้จริง ลิซ่า โรว์จะมีเพียงความว่างเปล่าเช่นกัน?

    ฉันได้แต่สงสัยว่าเหตุใดมนุษย์จึงเกลียดความวุ่นวาย เพราะเมื่อคนวุ่นวายแบบลิซ่า โรว์หายไป หัวใจฉันเหลือเพียงความบางเบา ราวกับไม่มีตัวตน


    ในคืนหนึ่ง ยามดึกสงัด ฉันแหงนหน้ามองขึ้นฟ้า เห็นพระจันทร์เพียงเสี้ยว มันดูบูดเบี้ยว ผิดรูปผิดร่าง หากแต่งดงาม น่ามองเสียยิ่งกว่าจันทร์เต็มดวง

    ฉันนึกถึงลิซ่า โรว์อีกครั้ง

    ฉันเคยอ่านบทกวีชมจันทร์มามากมาย ส่วนมากล้วนเขียนเหมือน ๆ กันว่าจันทร์เต็มดวงนั้นสุกสว่างสดใส 

    คนเหล่านั้นหาได้รู้ไม่ ว่าจันทร์เสี้ยวก็งดงามในแบบของมัน.

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in