เนยถั่วเล่าหนังสือPeanutbutter Moon
Beau ถ่ายทอดความเจ็บปวดในจิตใจของมนุษย์ตัวน้อยได้งดงามราวบทกวี

  • นานแล้วที่เราไม่ได้อ่านหนังสือของนักเขียนไทยจนเมื่อมาเจอร้านหนังสือที่มีพ่อค้าน่ารักอย่างร้าน GoodNightLibrery ซึ่งตอนนั้นเขากำลังเปิดให้พรีหนังสืออดาไลน์และเรื่องสั้นอื่นๆ ตอนนั้นคือสะดุดหน้าปกเล่มนั้นแรงมากหน้าปกสวยมากจนต้องรีบสั่งพรี ในนาทีเดียวกันนั้นสายตาดันเหลือบไปเห็น Beau อืม! หน้าปกสวยลึกลับ เข้ากับอดาไลน์ดีแฮะ กดสั่งเพิ่มมาอีกก็แล้วกันเอ๊ะ! งงตัวเอง


    มันเป็นความบังเอิญที่ทำให้เราได้พบเจอกับความสวยงามของเนื้อเรื่องเหมือนอย่างที่มนุษย์ตัวน้อย ควอน โช ชอบวาดรูปเป็นชีวิจจิตใจได้บังเอิญพบกับความงดงามราวรูปปั้นกรีกอย่างเบลล่าโบ เทวทูตผู้มีปีนสีดำ ผู้ที่พยายามจะเรียนรู้ความหมายลึกซึ้งของการเป็นมนุษย์จากสิ่งนึกคิดของมนุษย์ผ่านควอนโชในวัยเด็กแสนสดใสและวัยเติบโตแสนมืดหม่น


    ......


    “รูปร่างที่มนุษย์มองเห็นข้าพเจ้าจะเป็นตามที่พวกเขาอยากเห็น”

    ......


     นี่คือหน้าแรกของบทนำที่กำลังอธิบายถึงความเป็น Non-Binaryของเทวทูตที่ไม่กำหนดว่าตนเป็นอะไรหรือเป็นเพศอะไร ในขณะเดียวกันก็สะท้อนให้เห็นถึงกรอบความคิดที่เหล่ามนุษย์ด้วยกันชอบมากำหนดมานิยามให้เป็นมาตรฐานของสรรพสิ่งต่างๆ เหมือนกับที่เหล่าเด็กน้อยได้เข้ามาทักทายเทวทูตด้วยสรรพนามแสดงถึงความหมายแตกต่างกันออกไปในความเห็นของเทวทูตแล้ว มันคือกรอบที่ไม่จำเป็นเอาเสียเลย ดีแต่จะทำให้มนุษย์มองอะไรได้แคบลงจนกลายเป็นสิ่งที่มาทำร้ายมนุษย์เข้าสักวัน

    และนั่นก็คือความซึมเศร้าที่ควอนโชต้องประสบในตอนโตอันเป็นผลมาจากความคาดหวังของสังคมที่พยายามละทิ้งพื้นที่ของคนที่ไม่เข้าพวกหรือคนที่แตกต่างออกไปหนังสือไม่ได้เปิดเผยตรงๆว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ควอน โชต้องวนเวียนอยู่กับความโศกเศร้าจนถึงขั้นต้องเปลี่ยนขนมหวานทุตตีฟรุตตีของโปรดขึ้นหิ้งชวนให้มีความสุขในวัยเด็กเป็นบุหรี่และขวดยาเพื่อเยียวยาความหม่นหมองในวัยโตนักอ่านอย่างเราสามารถค้นพบคำตอบที่คลุมเครือได้อย่างหลากหลายไม่จำกัดผ่านคำบรรยายและคำถามที่นำมาสู่การสนทนากันระหว่างทั้งคู่ได้ 

    ......

    “มนุษย์ตัดสินความถนัดที่มีด้วยตัวอักษรหรอกหรือ...ประหลาดดีที่มีตัวอักษรอยู่แค่นั้น 

    แค่ห้าตัว อีกทั้งรายชื่อวิชาก็มีแค่สิบกว่าๆเพียงแค่นั้นจะพอได้อย่างไร 

    ในเมื่อมนุษย์มีมากกว่าดวงดาวและหลากหลายกว่าพันธุ์ไม้ข้าพเจ้าไม่เข้าใจความแปลกประหลาดนี่เลย”

    ......

    สำหรับเรา ควอน โช คือตัวแทนของ “คนนอก” เต็มไปด้วยบาดแผลลึกในจิตใจอีกคนที่พยายามต่อสู้เพื่อให้ได้มีชีวิตอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ไร้เหตุผลที่เกิดขึ้นของโลกใบนี้ยิ่งฝืนทนเท่าไหร่ก็ยิ่งดิ่งลงเหว่มากเท่านั้น ในขณะเดียวกัน เบลล่า โบคือผู้ที่เข้ามาเยียวยา ให้ความหมายและเรียกคุณค่าของควอน โชกลับคืนมา

    เราชอบตัวละครเทวทูตมากๆ เราว่าเบลล่าโบเป็นคนที่ล่วงรู้ถึงความเป็นมนุษย์จริงๆแม้ในตอนแรกๆเธอจะสงสัยการกระทำของมนุษย์ก็ตามการบอกเล่าของเบลล่า โบ เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนให้เห็นถึงข้อเสียของมนุษย์ที่อยากจะได้ในสิ่งที่อยากได้ อยากจะเห็นแค่ในสิ่งที่อยากเห็น สิ่งเหล่านั้นทำให้มนุษย์ต่างโลภ เปราะบาง ผิดหวัง เราได้ตระหนักถึงการมีอยู่ของตัวเราเองตัวเราที่ถูกเคลื่อนไหวให้ใช้ชีวิตอย่างไม่ลืมหูลืมตา ถ้าเปรียบดั่งความคิดเจ้าแมวขนสีส้มผู้เป็นดั่งนักปรัชญาในเรื่องก็คือใช้ชีวิตเหมือนจะวิ่งไปอยู่ในโลงศพเร็วๆนั่นเอง

    แต่ในขณะเดียวกันเทวทูตอย่างเบลล่า โบกลับชื่นชมและมองเห็นคุณค่าความดีงามของมนุษย์ได้ลึกซึ้งมากกว่าที่สายตาของมนุษย์ด้วยกันเองจะมองเห็นมันเสียอีก

    ......

     “มันน่าอัศจรรย์ที่แม้จะมีอายุขัยสั้นเพียงแค่นั้น

    ก็ยังสามารถสร้างสิ่งที่คงอยู่มาตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นของข้าพเจ้าได้”

     ......


    Beau is Non-Binary of Everything จึงเป็นหนังสือที่ถ่ายทอดความเจ็บปวดของมนุษย์ได้อย่างสวยงามทั้งภาษาสำนวน เปรียบเสมือนบทกวีที่ทำให้เราต้องค่อยๆอ่านอย่างละเมียด เพราะทุกการสนทนาทุกการบรรยายมักมีความหมายที่หลากหลายให้เราได้ตีความอย่างลึกซึ้ง เราว่านี่คือความเป็นNon-binary ที่คุณนักเขียนต้องการให้นักอ่านทั้งหลายได้เข้ามาสัมผัสเพื่อเรียนรู้ เพื่อเข้าใจ เพื่อให้พื้นที่ถึงนิยามของคำๆนี้ ส่งต่อให้เราได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับมนุษย์โลกด้วยหัวใจที่เบิกกว้างไร้ขีดจำกัด


    “เพื่อสวนดอกไม้ที่กว้างขวางมากพอสำหรับดอกไม้อันหลากหลายเพื่อให้ความโดดเดี่ยวถูกโอบกอด เพื่อให้การปล่อยทิ้งถูกไขว่คว้าขอให้เธอมีแมวสีส้ม มีเบลล่า โบ และทุตตีฟรุตตีในกระเป๋าอยู่เสมอ...”

     

    “เมื่อตัวเล็กนั้นเปี่ยมล้นด้วยความฝันแต่เมื่อเติบโตขึ้นมนุษย์บางคนกลับเรียกร้องความตายราวกับเห็นว่าการดับสูญนั้นเป็นวันหยุดกลางฤดูร้อนราวกับสุสานคือชายหาดและป้ายสลักคือโขดหินกลางทะเลเงียบสงบบางทีความหนักหนาที่เผชิญอยู่อย่างไม่เว้นแต่ละวันอาจทำให้พวกเขาใฝ่หาวันหยุดที่ลมหายใจหยิบยื่นให้ไม่ได้...”

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in