เสียงเคาะประตูของบ้านหลังใหญ่

ตามด้วยเด็กชายที่รีบวิ่งออกไปถามไถ่

หันกลับมากล่าวกับเด็กหญิงว่าจะออกไปไม่นานนัก

‘ ไม่ต้องเป็นห่วง ‘

‘ พวกเขาเพียงต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น ‘

และเด็กชายจะกลับมาในเวลาเย็นของวัน

เป็นเช่นนี้เสมอ

‘ เธอใจดีเสมอ ’ เด็กหญิงกล่าวกับเด็กชายที่นั่งหอบเหนื่อย

‘ เปล่าเลย ’

‘ ฉันเพียงแค่โดดเดี่ยวเท่านั้น ’

‘ –เหมือนที่เธอเป็น ’ เด็กชายกล่าวตอบ

‘ พวกเขาจะมาเมื่อต้องการความช่วยเหลือเท่านั้น ’

‘ นั่นไม่ช่วยให้เธอหายโดดเดี่ยวเลย ’

‘ ซ้ำยังทำให้ฉันเศร้ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก ’

‘ อย่างน้อยเราก็ได้พบผู้คนไม่ใช่หรือ ? ’

‘ อย่างน้อยชื่อของพวกเราก็ถูกเรียกหา ไม่ใช่ลืมเลือนไป ’ เด็กชายยิ้ม

‘ เรียกหาชื่อของเราแล้วอย่างไร ? ’

‘ เราไม่เคยอยู่ในใจพวกเขา  ’

‘ นั่นไม่ช่วยให้เราหายเจ็บปวดเลย ’

เด็กหญิงกอดเด็กชายแนบ-อก

เป็นครั้งที่ ร้อย พัน หมื่น แสน ไม่อาจนับ

‘ พอแล้ว ’

‘ เธอเหนื่อยเกินพอจะให้แล้ว ’

‘ เธอกลับมาพร้อมบาดแผลมากมาย ที่ฉันไม่อาจรักษา ’

‘ พอแล้ว ’

‘ ฉันจะรักเธอให้มากกว่านี้ เพื่อที่เธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป ’

‘ เพราะแบบนั้น

-ฉันอยากให้เธอพักเสีย ’

' แล้วฉันจะเรียกชื่อพวกเราซ้ำ ๆ เพื่อไม่ให้ถูกลืมเลือน '