MY Chinese Novels Listparnbewtch
เล่านิยายวาย : 恣睢之臣 (BL)
  • ชื่อเรื่อง : 恣睢之臣 อ่านว่า จื้อซุยจือเฉิน

    ผู้แต่ง : 唐酒卿 ถังจิ่วชิง

    แนวจีนโบราณ ราชสำนัก ขุนนางมากเล่ห์กับก้อนซื่อจื่อน้อย





    ซินอี้ บุตรชายคนสุดท้องของเยียนอ๋องแห่งเป่ยหยาง เยียนอ๋องและชายาครองรักมั่นคง พวกเขาให้กำเนิดบุตรสี่คนล้วนเป็นชายทั้งสิ้น ยามซินอี้เกิดพี่ชายสามของเขาก็อายุอานามสิบสองปีแล้ว หลังเขาเพิ่งหย่านม สุขภาพร่างกายของมารดากลับทรุดลงจึงเป็นหน้าาที่พี่ชายทั้งหลายผลัดกันเลี้ยงดู เขาเป็นเด็กตัวเล็กไม่ค่อยสนทนาพาทีกับใคร พูดทีหรือก็ติดอ่าง สองสามปีต่อมาเมื่อซินอี้เติบโตขึ้นย่อมไม่พ้นถูกผู้คนเล่าลือกันว่าคุณชายน้อยจวนเยียนอ๋องเป็นใบ้

       

    สกุลซินจงรักภักดีหาญกล้าทว่ายิ่งอยู่สูงยิ่งหนาว ผู้คนหวาดระแวง เวลานั้นสถานการณ์บ้านเมืองเริ่มตึงเครียด เยียนอ๋องมีลางว่าฝ่ายศัตรูจ้องตะครุบหมายเล่นงานบุตรของตนเลยไม่ออกมาแก้ต่างข่าวลือดังกล่าว พระชายาเองก็มักกำชับบุตรคนเล็กว่าถ้าออกไปข้างนอกจวนพยายามอย่าพูด จนทีแรกตัวเขาเข้าใจเจตนามารดาผิดไป คุณชายจวนอ๋องพูดติดอ่างรังแต่จะทำให้ครอบครัวอับอายกระมัง? 


    ซินอี้ซุ่มฝึกพูดด้วยหินหันหน้าเข้ากำแพงอยู่คนเดียวนานเกือบปี วสันต์จรจากเหมันต์เคลื่อนมาเยือนยลสู่รัชศกหงซิ่งปีที่ห้าสิบ พริบตาเดียวห้วงเวลาแห่งความสุขผันผ่าน บัดนี้เขาสามารถพูดชัดเพียงพอจะเยาะเย้ยพี่ชายทั้งสามให้กระชุ่มกระชวยใจเสียบ้าง แต่แล้วพี่ชายรองพลันตายจากไป เขาเป็นคนฉลาดมีไหวพริบ คือเป็นพวกสายบุ๋นสายบัณฑิตอะ ก่อนตายพี่ชายรองเห็นวิกฤติที่ครอบครัวกำลังเผชิญอยู่จึงรีบนำความไปแจ้งข่าวแต่ไปไม่ถึง ในเหตุการณ์นี้ยังมีชายอีกคนที่ป่วยหนักลมหายใจรวยรินอยู่ข้างกัน..


    รัชศกหงซิ่งปีที่ห้าสิบ พี่ชายรองแข็งตายนอกเมือง 

    ต้นฤดูหนาวปีที่ห้าสิบเอ็ด พี่ชายสามถูกธนูยิงปลิดชีพบนสนามรบ 

    ฤดูหนาวปีที่ห้าสิบสาม มารดาเข้าวังตามรับสั่งของไทเฮาแล้วเสียชีวิต 

    ัชศกหงซิ่งปีที่ห้าสิบสี่ บิดาเสียชีวิตบนสนามรบ 

    ...พี่ชายใหญ่เสียชีวิตบนสนามรบอย่างสมเกียรติ 


    สกุลซินเหลือเขาเพียงผู้เดียว ซินอี้ถูกนำตัวไปจวนของผิงอ๋อง เด็กน้อยถูกคนจวนผิงอ๋องปฏิบัติอย่างโหดร้ายทารุณอาศัยอยู่คอกม้า กินไม่เต็มอิ่มเป็นเวลาสี่ปีจนร่างกายผ่ายผอมเนื้อตัวมอมแมมสวมเสื้อผ้าซอมซ่อ เขาแกล้งเป็นคนใบ้ ไม่เหลือสภาพคุณชายน้อยจวนอ๋องที่เคยรุ่งเรือง ต่อมาภายหลัง ผิงอ๋องเหิมเกริมสมคบคิดก่อกบฏไม่อาจหลีกพ้นโทษประหาร เด็กชายได้รับการช่วยเหลือจาก “พญามัจจุราช” พาเดินทางกลับเมืองหลวง


    พญามัจจุราชผู้นี้เดิมมีนามว่า ป๋ายเสวียน แล้วจึงเปลี่ยนนามแฝงเป็น “ป๋อจิ่ว” เมื่อก่อนสมญานาม “อาชาแห่งหนานซุย” ของเขาเลื่องลือยิ่งนัก บุรุษหล่อเหลามากความสามารถ ฝีมือไม่ธรรมดา ยากจะต่อกรด้วยเคียงคู่หงส์ดรุณแห่งเป่ยหยาง บัดนี้เขาเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายขวา ฉลาดหลักแหลมวางอุบายเหนือชั้นทั้งยังสุขุมลุ่มลึกเสียจนสร้างความหวาดหวั่นแก่ผู้ประจัญหน้า  - นี่แหละค่ะ พระเอกของเรา


    หลังป๋อจิ่วสร้างความดีความชอบปราบกบฏผิงอ๋องได้สำเร็จก็ถูกอวยยศขึ้นเป็น ผิงติ้งอ๋อง (ของพระเอกเรียกว่า อี้ซิ่งอ๋อง ผู้ที่ทำความดีความชอบจนฮ่องเต้พระราชทานยศให้เป็นอ๋อง แต่คนละสกุลกับฮ่องเต้ ไม่ใช่พระญาติทางสายเลือด) ชายหนุ่มก้าวขึ้นสู่อำนาจ จากเดิมบัญชาการหน่วยจิ่นอีเว่ยอยู่แล้วพอสร้างผลงานใหญ่หลวงความน่าเชื่อถือก็เพิ่มขึ้นตามนั้น นับว่าเป็นหนึ่งในขุนนางที่กุมอิทธิพลราชสำนักฝ่ายขวากระทั่งฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจเขาถึงสามส่วน   


    ตลอดเส้นทางถึงเมืองหลวง เด็กหนุ่มเอาแต่นอนหลับกอดหมอนเป็นตายเสมือนว่าไม่ได้นอนมานานขนาดรถม้าชนหินสั่นโคลงร่างน้อยห่อตัวปานกุ้ง กลิ้งกลุกกลักหัวชนเข่าพระเอกยังไม่ตื่น ไม่นานรถม้าก็เคลื่อนเข้าจวนพระเอก ที่นั่นมีพ่อบ้านและคนรับใช้จำนวนหนึ่งรอต้อนรับอยู่ นายเอกถูกปลุก ท่าทางงุนงง พอสบสายตานิ่งสงบเยือกเย็นของพระเอกเล่นเอาตื่นเต็มตา ซินอี้อ้าปากคล้ายจะเอ่ยวาจาทว่าเหมือนนึกได้ว่าตัวเองแกล้งใบ้ก็หุบปากลงฉับส่งยิ้มหวานให้แทน พ่อบ้านฉวี่คนเก่าแก่ข้างกายพระเอกเห็นเด็กน้อยยิ้มจนแก้มบุ๋มตาปิดพลันรู้สึกเอ็นดูนัก 


    จวนอ๋องให้การต้อนรับและปฏิบัติต่อซินอี้เป็นอย่างดี พระเอกเดินนำหน้า นายเอกเดินตามท่าทางนอบน้อมเชื่อฟัง ไม่ว่าใครพบล้วนบังเกิดความคิดสายหนึ่ง เด็กคนนี้ช่างผิดแผกจากเยียนอ๋องกับพี่ชายสองคนยิ่ง อุปนิสัยองอาจผึ่งผายไม่ได้มาเลยสักนิด ต้นไม้หล่นไกลต้นแท้จริงเชียว พระเอกเหลือบมองด้วยหางตาพลางชะลอฝีเท้าลงจนเดินเคียงข้างกันก่อนจะเอ่ยแนะนำสถานที่ในจวนเสียงเรียบ 


    ชีวิตในเมืองหลวงของนายเอกเริ่มต้นจากนี้ มีทั้งการเมือง การแบ่งฝ่ายล้างกระดานในราชสำนัก ชำระหนี้แค้นให้เป่ยหยาง สานต่อเจตนารมณ์อันน่ายกย่องของพ่อและพี่ชาย เมนไอเดียของนิยายเรื่องนี้น่าจะเป็น สกุลซินแห่งเป่ยหยาง’ ความภักดีที่มากเกินควรนำพาซึ่งความพินาศมาสู่ครอบครัว พระเอกปราบกบฏเป็นเรื่องที่ขุนนางผู้ภักดีต่อราชสำนักคนหนึ่งสมควรทำแต่ทำไมถึงออกหน้าพานายเอกกลับมาเมืองหลวง ด้วยแถมยังดูแลอย่างดีที่จวนตัวเอง ไม่ส่งให้ญาติพี่น้องสายเลือดครึ่งหนึ่ง? (ปู่ของนายเอกเป็นจักรพรรดิ นายเอกถือว่าเป็นเชื้อพระวงศ์คนหนึ่ง)


    ข้อนี้สามารถคิดออกมาหลายแง่มุมเพราะช่วงแรกยังเดาใจพระเอกไม่ออกว่าจะดีหรือร้ายกันแน่ อย่างที่เราเคยบอกว่าพระเอกค่อนข้างมีอำนาจในหมู่การเมืองฝ่ายขวา พูดคำว่าขวา แน่นอนว่ามันต้องมีฝ่ายซ้าย เนื้อหาเหมือนพยามจะชักจูง เนี่ย ต่อให้ซินอี้จะเป็นใบ้แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นบุตรชายของผิงอ๋อง เป็นซื่อจื่อน้อยอยู่ดี (ซื่อจื่อคือตำแหน่งทายาทของผู้มีบรรดาศักดิ์) แล้วเป่ยหยางกับซานจินยอมรับแค่สายเลือดเยียนอ๋องเท่านั้น 


    ถึงคนส่วนใหญ่คิดว่านายเอกไม่สามารถรับผิดชอบภาระหน้าที่สำคัญในการสืบทอดตำแหน่งนี้ได้ ทว่าหาใช่เหตุผลที่ผิงอ๋องจะสามารถรังแกกันได้ตามใจชอบ ถ้าพระเอกดูแลนายเอกอย่างดีแล้วค่อยส่งกลับเป่ยหยาง ภายภาคหน้าพระเอกความต้องการอะไร เป่ยหยางกับซานจินย่อมตอบแทนความดีความชอบครั้งนี้เป็นแน่? พวกขุนนางหลายคนคิดประมาณนี้แบบอีพระเอกอาจทำดีเพื่อหวังสิ่งตอบแทน การที่ได้นายเอกมาอยู่ข้างกาย จะหนุนกำลังทหารไปได้อีก ไรเงี้ย


    จากมุมมองคนอ่าน.. เราว่านะ ถ้าอ่านนิยายมาหลายเรื่องจะจับทางออก5555 ถ้าลองมาคิดทบทวนดูจะเห็นว่า เหย พระเอกใส่ใจนายเอกมาก การกระทำบางอย่างต่อให้ไม่พูดแต่มันก็ดูออก มองปากนะคะ มัน - ดู - ออก ว่าต้องมีความหลังแน่ ตรงนี้น่าจะสะกิดใจยิก ๆ ชวนให้อ่านต่อเพื่อไขข้อข้องใจ 


    อย่างเช่น คืนแรกตอนที่มาอยู่จวนพระเอก นายเอกฝันร้าย มีอาการกรีดร้องคลุ้มคลั่งคล้ายคนเสียสติ พ่อบ้านฉวี่มาตามพระเอกที่ยังคงสะสางคดีอยู่ พระเอกไล่ทุกคนออกไป ยื่นมือไปกุมมือนายเอกแยบแน่น นายเอกก็ยังดิ้นไม่ยอมหยุดเลยรวบมานั่งบนตัก กอดจากด้านหลัง มือคอยกุมอยู่แบบนั้น นี่อะ การกระทำพระเอกมันต้องมีที่มาที่ไปดิ 


    แน่นอน ทั้งสองเคยพบกันมาก่อน ประเด็นส่วนนี้จะค่อยแย้มข้อมูลมาทีละนิด บางคำตอบก็ต้องค้นหาจากตอนพิเศษ เกริ่นนิดเผื่อใครใคร่รู้5555 พี่ชายรองของนายเอกพักที่เขาหนานซุย บนภูเขานั้นมีเพียงสี่คน - พี่ชายนายเอก ผู้เฒ่าหนานซุย ป๋ายเสวียน (พระเอก) แล้วก็ผู้เฒ่าฉวี่ พระเอกเป็นศิษย์พี่ของพี่ชายรองของนายเอก เป็นทั้งศิษย์พี่ทั้งสหายคนสำคัญอะ  สมญานาม หงส์ดรุณแห่งเป่ยหยาง ที่คู่กับพระเอกก็หมายถึงพี่ชายนายเอกเนี่ยแหละ หงส์ดรุณนี่ใช้เปรียบเทียบว่ามีความคิดสติปัญญาเฉียบแหลม ส่วนของพระเอกใช้เปรียบเปรยชายหนุ่มรูปหล่อที่มีความสามารถ มีพรสวรรค์ 


    นายเอกเป็นหมาป่าตัวน้อยหุ้มหนังแกะ ภายนอกนุ่มนวลน่าร้ากนุ่มนิ่มแต่ความดุแง้วๆ ตามสัญชาติญาณได้พิสูจน์ว่าร่างกายนี้มีเลือดเยียนอ๋องไหลเวียนอยู่ เยียนอ๋ององอาจ ห้าวหาญอย่างไรซื่อจื่อน้อยก็ไม่ต่างกัน! ถูกอีกฝ่ายพูดจาเสียดสีใส่ก็ยิ้มรับเพื่อถอยหลังมาก้าวหนึ่งแล้วเอาคืนอย่างสาสมด้วยใบหน้านิ่งเรียบ รอยยิ้มส่งไปไม่ถึงดวงตาคล้อยหลังถึงเหยียดยิ้ม ไม่ยอมถูกรังแกถึงขั้นเนียนถีบญาติที่มาวอแวจนตกสระน้ำแล้วแอบยิ้มหน้าเหี้ยม ไม่อ่อนข้อให้ ค่อย ๆ จัดการ คุมแม่นิยกนิ้วโป้งให้เรย

    มุมมองพระเอกต่อนายเอก - เด็กขี้อายและน่ารัก

    มุมมองอริต่อนายเอก - สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กำลังคันเขี้ยวคันเล็บ


    “ผู้ที่จะทำลายเจียหนานให้พินาศยับในภายหน้าจักต้องเป็นสกุลซินแห่งเป่ยหยางของข้า”

    เพื่อสกุลซิน เพื่อพวกพี่ชาย เพื่อทัพเป่ยหยางที่สังเวยชีพ > น้ำตาแตก เข้มแข็งละเกิล


    หรือจะตอนๆๆๆๆ


    “ข้าสังหารคนไปมากมาย ข้าไม่ใช่กระต่ายของท่านอีกแล้ว” 

     เปนการกระทำดังที่ยั่วยุมาก.. มุมน้องก็มี มุมเซ็กซี่ก็ไปสุดดดดดดดดดด


    พระเอกค่อนข้างนิ่ง ไม่เชิงเย็นชาเป็นผู้ชายที่มีกลิ่นอายลึกลับ ทรงอำนาจ พูดเสียงเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ รูปประโยคที่เอ่ยมักสั้น กระชับแต่บางครั้งเนื้อความมันช่างน่าตีเหลือเกิ้น บทพระเอกมีเยอะนะคะแต่ผลุบๆ โผล่ๆ ยังกับผี หายไปบ้างตามประสาคนมีหน้าที่การงานอะเนอะ มีตอนหนึ่งนายเอกร่นเสื้อลงจะทาแผลเป็นให้ตัวเองอยู่ๆ พ่อก็โผล่แว้บมา เอานิ้วเคาะฉากบังลมสองสามป๊อกเปิดตัว พ่อชิด ส่งตลับยามา ฉันจะทาให้ /ขรึม ดีตรงที่อ่อนโยนกับนายเอกมากๆ 

    ยกบทพ่อแง่พ่องอนมาเฉยๆ (ปกติเขามีแต่พ่อแง่แม่งอน อันนี้ก็ตามนี้แหละ)
    พระเอก เจ้าเรียกเฮ่ออันฉางว่าอย่างไร 
    นายเอก ใต้เท้าเฮ่อ 
    พระเอก จางไท่เหยียนเล่า? 
    นายเอก ใต้เท้าจาง 
    พระเอก แล้วเรียกข้าว่า?
    นายเอก ตะ ใต้เท้า 
    พระเอก อ้อ ใต้เท้า 
    นายเอก ไม่ใช่ ไม่.. 
    พระเอก แล้วเรียกว่าอย่างไร 
    นายเอก พะ พี่ชายใหญ่ป๋อ 
    พระเอก ข้าไม่ใช่พี่ชายใหญ่เจ้า 
    นายเอก งั้นท่าน ท่านเก้า? 
    พระเอก เมืองหลวงแห่งนี้มีท่านเก้าตั้งมากมาย


    อันนี้มีสปอยล์เกือบสำคัญ เลื่อนผ่านรูปไปค่ะ






    อีกตอนที่คิดว่าน่ารักคือตอนพี่ชายรองลงเขาหนานซุยให้ของขวัญแก่น้องชาย ซินอี้ได้กระต่ายหินแกะสลัก น้องชอบมากพอพี่ชายรองจะกลับขึ้นเขา เจ้าตัวเล้กเลยฝากตุ๊กตาผ้าเสือที่พระชายาเหยียนอ๋องเป็นคนเย็บกับมือให้ไปแลกกระต่ายหินที่พระเอกเป็นคนแกะสลัก แต่เล็กนายเอกเป็นคนขี้กลัวนอนคนเดียวไม่หลับ พระชายาจึงเย็บตุ๊กตาผ้าตัวนี้ให้บุตรนอนกอด มาวันนี้เขามอบสิ่งนี้ให้ป๋ายเสวียนเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองดีใจมากแค่ไหนที่ได้กระต่ายหิน น่ารักมากคับ น้องให้หมอนเน่าพรี่ ใจผ้ม


    สำนวนของนักเขียนท่านนี้ยังคงสละสลวย อ่านยากพอขำๆ ไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ ชมทั้งน้ำตา ด้วยความที่เนื้อหามันสั้นทุกอย่างเลยดูกระชับช่วงท้ายเราคิดว่าเร่งจบไปหน่อยถึงอย่างนั้นก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการอ่านโดยรวมเท่าไหร่แค่ไม่เต็มอิ่ม เหตุผลไม่หนักแน่นเท่าเชิญร่ำสุรามากนัก อ่านพอบันเทิงได้ค่ะ ปล.เรื่องนี้แต่งก่อนเชิญร่ำสุราคับ


    ตัวละครค่อนข้างซูอยู่แล้ว เราเลยไม่ใส่ใจด้านพัฒนาการมาก อ่านเอามันส์ไปลุ้นเอาใจช่วยนายเอกเจื๋อนคนที่ทำให้พ่อแม่พี่น้องต้องประสบชะตากรรมน่าอนาถ บทสนทนาโต้ตอบระหว่างพระนายทำออกมาได้น่าประทับใจ แฮปปี้เอนดิ้งจ้า การบรรยายก็ดีเช่นกันมันคันหัวใจมุบมิบตลอด ขาดแค่บริบททางอารมณ์นิด เดี๊ยนว่าทุกอย่างมันเร็วไป เทอจะเนียนกินเต้าหู้ลูกชั้นเร็วไปแล้วนะป๋ายเสวียน ลูกชั้นก็เหลือเกิน ใจหนุหรือทิชชู่เปียกคะ บางขนาดนี้ แพ้ทางคุณพระเอกเขาสินะ แม่เข้าใจๆๆ ตอนพิเศษจะตอบคำถามที่ค้างคาใจ ทั้งซาบซึ้งและอุ่นใจในเวลาเดียวกัน


    อ้อ เรื่องนี้มีชายชายแทรกมาอีกประมาณสองคู่ คู่แรก - เซี่ยจิ้งเซิง กับ เฮ่ออันฉาง เมะจำพวกไม่ค่อยมงคล (ยังไงวะ55555) จะห้าวๆ บ้างตามประสา เคะหน้าสวยนิ่งเยือกเย็น

    เซี่ยจิ้งเซิงเดิมทีอยู่จินอี่เว่ย ปัจจุบันรับราชการได้ตำแหน่งเป็นถึงปู้เจิ้งสื่อ (ข้าหลวงพิเศษผู้มีอำนาจเต็ม/เจ้าเมือง) ขุนนางขั้นสอง เซี่ยจิ้งเซิงรู้สึกจะอยู่ทางฝ่ายพระเอกมากกว่ามีบทตอนแรกๆ เลย  ส่วนเฮ่ออันฉางชาติกำเนิดเป็นชนชั้นสูง หัวดี ไม่ได้ทำงานสำนักตรวจการโดยตรงแต่ได้รับการอำนาจจากจักรพรรดิให้ทำหน้าที่นี้ได้ เป็นคนที่พวกขุนนางกังฉินกลัวที่สุด เดิมมาจากสำนักราชบัณฑิตหลวงแถมยังเป็นศิษย์รักของจางไท่เหยียน ฝ่ายซ้าย ใช่ค่ะ อริฝ่ายพระเอก5555 ในสายตาฝ่ายซ้าย จิ้งเซิงเป็นตัวบัดซบตัวหนึ่งทั้งยังถูกคนในราชสำนักเย้ยหยันลับหลังว่าพึ่งอำนาจพระเอก บลาๆ ถึงทั้งสองคนจะมีบุคลิกที่แตกต่างกัน อยู่คนละฝ่ายแต่กลับเข้ากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ คสพคู่นี้จะเป็นยังไง ไม่บอกค่ะ

    คู่สอง - ไม่ขอบอกชื่อ น่าจะเดาถูกกันแหละ คู่รองซึ่งตายไปแล้วตั้งแต่ต้นเรื่องทั้งคู่มีความรักใคร่ลึกซึ้งเกินพี่น้องต่อกัน (incest) ค่ะแต่ไม่ส่งผลกระทบต่อเรื่องเลย ใครกังวล ไม่สันทัดแนวนี้ หายห่วงได้! เอาจริง ออกตัวหลายรอบว่าไม่ชอบอินเซส ไม่ ชอบ เลย 



    สำหรับเรื่องนี้เราให้ ★★★★☆






      • ทั้งนี้รีวิวอันนี้ก็เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นจากรสนิยมการอ่านส่วนบุคคลเท่านั้น สามารถใช้เป็นส่วนหนึ่งประกอบกับการตัดสินใจได้แต่ไม่สามารถใช้เป็นบรรทัดฐานได้ทั้งหมด ถ้ามีพิมพ์ผิดหรือวกวนยังไงต้องขออภัยด้วยค่ะ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in