31 days challenge w/holinjqsr96_
DAY12 - STRANGER ( coincidence ? )
  • DAY12 - stranger ( coincidence ? )
    #jayxfictober
    Couple : dongho x kuanlin


    เกษตร x เทคนิคการแพทย์


    หากจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องบังเอิญ
    ก็คงไม่ใช่ ...

    มันจะบังเอิญเกินไปไหมที่ได้เจอกันทุกวันจันทร์-ศุกร์ขนาดนี้
    สถานที่เดิม ๆ เวลาเดิม ๆ กับคนแปลกหน้าคนเดิม

    ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร
    ตลอดสามเดือนที่ผ่านมากับคนแปลกหน้า
    รู้สึกชอบ ? หรือแค่รู้สึกดีเฉย ๆ
    รู้แต่ว่าถ้าไม่ได้เจอ มันคงรู้สึกแปลกๆล่ะมั้ง

    Monday
    7.30

    ร่างบางในชุดกาวน์ของคณะเทคนิคการแพทย์ยืนรอชัทเทิลบัสอยู่ที่ป้ายรถหน้าหอพักศูนย์แพทย์
    ควานลินเลือกที่จะตื่นเช้ากว่าเดิมเพื่อมานั่งรอชัทเทิลบัส แม้สภาพร่างกายจะไม่เอื้ออำนวยก็เถอะ
    ขืนมาสายกว่านี้คงไม่มีที่นั่งเป็นแน่
    เพราะตั้งแต่มหาวิทยาลัยเปลี่ยนชัทเทิลบัสกระป๋องร้อนนรกให้เป็นรถชัทเทิลบัสติดแอร์ผู้คนก็พากันแห่ขึ้นเป็นว่าเล่น
    ไม่เพียงแต่มีแอร์ มีที่แตะบัตรนักศึกษาเพื่อสะสมแต้มเป็นคะแนนไว้ชิงทุนการศึกษาไปอีก

    ร่างบางในเสื้อกาวน์กดเข้าแอปพลิเคชั่นเพื่อดูว่าตอนนี้รถถึงไหนแล้ว
    เวลาในแอปบอกว่าอีก 5 นาทีรถจะมาถึง
    ไม่สายแน่นอน ควานลินคำนวณเวลาไว้แล้ว
    เรียนอนาโตมี่วันนี้ ควานลินจะไม่สาย !

    จริงๆแล้วหอพักศูนย์แพทย์กับคณะก็ไม่ได้ห่างไกลกันมากเท่าไร
    เดินไปห้าร้อยเมตรก็ถึง แต่ด้วยความที่เป็นคนขี้ร้อนจึงยอมนั่งตากแอร์อ้อมโลกไปคณะเสียยังจะดีกว่า

    รถชัทเทิลบัสจอดเทียบท่า เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดสองท้าวรีบก้าวขึ้นไปบนรถทันที
    ขนาดตื่นแต่เช้าแล้วนะ ... ที่นั่งด้านหน้าของรถยังไม่มีเลย

    เหลือที่เดียวเท่านั้น ... ด้านหลังรถ
    เป็นที่นั่งติดกับนักศึกษาคณะเกษตร มองแวบเดียวก็รู้ สังเกตจากเสื้อที่ใส่แวบเดียวก็รู้แล้ว
    โปโลสีดำ อกซ้ายสกรีนสัญลักษณ์ประจำคณะ
    จริง ๆ ก็ไม่ได่อยากนั่งข้าง ๆ เพราะใคร ๆ ก็ต่างบอกว่าเด็กคณะนี้น่ากลัว
    แต่ในเมื่อมันเหลือแค่ที่เดียว ... นั่งก็ได้

    “ นั่งด้วยนะครับ “
    “ ครับ “
    ประโยคสนทนาสั้นๆจบลงแค่นั้นไม่ได้มีอะไรมากมาย
    ควานลินเอาแต่สนใจมือถือในมือเพื่ออ่านสรุปก่อนเข้าเรียน
    ส่วนนักศึกษาคณะเกษตรคนนั้นก็เอาแต่มองไปข้างนอกหน้าต่าง

    นั่นเป็นครั้งแรกที่ดงโฮและควานลินได้เจอกัน

    Tuesday
    12.05

    ควานลินเดินออกมาจากโรงอาหารคณะเพื่อรอชัทเทิลบัส แต่กลับเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอเดินออกมาจากที่เดียวกัน

    เด็กเกษตรมาทำอะไรที่เทคนิคแพทย์ ?
    คณะก็อยู่ออกจะไกลกัน
    ถ้าเห็นเด็กเกษตรแถวคณะวิดยาจะไม่แปลกใจขนาดนี้


    สงสัยได้ไม่นานชัทเทิลบัสก็มาจอดเทียบท่า ผู้คนพากันทยอยขึ้นรถ

    ร่างบางเลือกที่นั่งหลังรถเหมือนเมื่อวาน
    คนแปลกหน้าคนเดิมเดินขึ้นรถมาคุยสุดท้าย
    แต่กลับพบว่าที่นั่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ข้างๆเด็กเทคนิคแพทย์หน้าหวานคนนั้น

    ผู้ชายเดี๋ยวนี้ทำไมตัวหอมจังวะ
    ให้ตายเถอะ เด็กเกษตรอย่างคังดงโฮรู้สึกอายเลยทีเดียว

    Wednesday
    18.30

    เจอกันอีกแล้ว ..
    แต่คราวนี้ที่นั่งบนรถว่างตั้งเยอะแยะ
    แต่ควานลินก็ยังเลือกนั่งเบาะหลังเช่นเคย

    เพียงแต่วันนี้ไม่ได้นั่งติดกัน
    อีกคนนั่งเบาะซ้ายสุด
    อีกคนนั่งเบาะขวาสุด

    Thursday
    8.30

    เจอกันอีกแล้ว
    คนแปลกหน้าคนนั้นนั่งเบาะหลังอีกแล้ว
    และที่นั่งก็เหลือแค่ที่เดียวเสียด้วย

    นั่งก็นั่งวะ

    Friday
    16.30

    เดาไม่ผิดหรอก
    วันนี้ก็เจออีกแล้ว
    และที่นั่งก็เหลือแค่ที่เดียว
    .
    .

    สามเดือนผ่านไปทุกอย่างวนลูป
    ต่างคนต่างเจอกันในเวลาเดิมของทุก ๆ วัน

    มีเพียงวันพุธวันเดียวเท่านั้นที่ต่างคนต่างนั่งกันคนละฟาก
    ดูไปดูมาก็เหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ
    แต่ว่าไม่ใช่

    วันจันทร์
    เด็กเกษตรหน้าโหดจะจองที่นั่งไว้ให้เด็กหนุ่มร่างบางจากเทคนิคแพทย์เสมอ พอเด็กคนนั้นขึ้นรถมาก็แค่เอากระเป๋าออกแค่นั้นเอง

    วันอังคาร
    ที่เจอหนุ่มหน้าหวานวันนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ ดงโฮตั้งใจไปหาเพื่อนแต่ดันเจอซะนี่
    บังเอิญแค่วันนั้นวันเดียวแหละ หลังจากนั้นก็หาเรื่องไปหาเพื่อนที่เทคนิคการแพทย์ทุกวัน

    วันพุธ
    คนขึ้นชัทเทิลบัสน้อย ขึ้นมาบนรถก็เจอหนุ่มหน้าหวานนั่งอยู่เบาะหลังก่อนแล้ว
    ในเมื่อที่นั่งมันว่างเยอะแยะ ไปนั่งใกล้ก็จะดูแปลกๆ
    สุดท้ายก็ได้นั่งแถวเดียวกัน แค่คนละฝั่งเท่านั้นเอง

    วันพฤหัส - ศุกร์
    ก็เป็นดงโฮเหมือนเดิมที่จองที่นั่งไวัให้
    เหมือนเสพติดการนั่งข้างๆกันไปแล้ว

    ให้ตายเถอะ นี่สามเดือนแล้ว ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยสักนิด

    ไว้ถ้าเจอกันวันอื่นที่ไม่ใช่วันจันทร์-ศุกร์
    เด็กเกษตรหน้าโหดก็ตั้งใจว่าจะถามอยู่

    และในท้ายที่สุดก็เป็นจริง
    คังดงโฮเจอเด็กหนุ่มหน้าหวานคนเดิมศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัย
    เด็กนั่นเดินหาโต๊ะอยู่เป็นแน่ ในมือถือจานข้าวหันซ้ายหันขวา
    สายตาก็ปะทะกับดงโฮพอใจ สูดหายใจเข้าออกก่อนจะกวักมือเรียก

    ควานลินยืนงง พร้อมชี้นิ้วไปที่ตัวเอง
    ร่างหนาพยักหน้าตอบว่าใช่

    “ นั่งด้วยกันสิ “
    “ เอ่อ ขอบคุณครับ “
    รอยยิ้มของเด็กหนุ่มจากคณะเทคนิคการแพทย์ทำเอาเด็กเกษตรเคลิ้มไปเลย

    “ ชื่ออะไรเหรอ เห็นหน้ากันตั้งหลายเดือนไม่เคยได้ถามชื่อ “
    “ ควานลินครับ อยู่ปีสอง แล้วคุณ ? “
    “ ดงโฮ ปีสาม “
    “ อ๋า เด็กเกษตรปีสาม “
    “ อะไร เด็กเทคนิคแพทย์ปีสอง “

    ทั้งคู่ต่างยิ้มให้แก่กัน เป็นครั้งแรกในรอบสามเดือนที่ได้คุยกัน
    ถ้าไม่นับบทสนทนาโง่ๆสั้นๆที่เกิดขึ้นบนชัทเทิลบัสน่ะนะ

    ใครจะรู้ว่าเด็กเกษตรหน้าโหดจะแอบชอบเด็กเทคนิคแพทย์หน้าหวานหลังจากหนึ่งเดือนที่เจอกันแล้ว

    และใครจะรู้ว่าเด็กเทคนิคแพทย์หน้าหวานก็แอบปลื้มเด็กเกษตรหน้าโหดนี้เหมือนกัน


    ครั้งแรกอาจจะเรียกว่าบังเอิญได้
    แต่ถ้ามีครั้งที่สอง มันไม่เรียกว่าบังเอิญหรอกนะ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in