Müeller view
สัปดาห์ที่สามของเดือนกรกฎาคม รายงานอีกฉบับของมอร์แกนโผล่มาที่โต๊ะทำงานผมอีกครั้ง อักษรรายงานข้อความลับด้านในจากการรักษาด้วยการกระตุ้นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเผยคลังข้อมูล เด็กชายนาม ลูเซียน บีสัน อายุ 14 ปี ปรากฏผลลัพธ์เป็นลบ ชุดข้อมูลในระบบคาดบรรทัดสีแดงเหนือจอเปรยต่อ โปรแกรมถ่ายโอนชุดข้อมูล “ดาวน์โหลดความฝัน” ดำเนินการกอบกู้ไม่สำเร็จ
ทีมดีเอส (Data Scientists) ที่มีหน้าที่สืบค้นชุดข้อมูลสำหรับพัฒนาโมเดล DR-790 ในการจำแนกกลุ่มเด็กมีภาวะ ‘ฝัน’ และ ‘ไม่มีฝัน’ แยกน้ำหนักสันนิษฐานทิ้งทวนออกเป็นสองฝั่ง คือ ครอบครัวบีสันขายฉบับยังไม่ดัดแปลงให้กับคู่ค้าเอกชนในราคาหกหลักไปแล้ว หรือไม่ก็ ในทางกลับกัน คงเป็นเพราะเด็กชายบีสันพยายามจะบอกความเป็นจริงข้อนี้แก่คุณหมอการ์ดเนอร์ว่า เขาคือเด็กในจำนวนไม่น้อยที่สูญเสีย ‘ความฝัน’ ไปแล้ว สืบเนื่องระบบคำนวณอารยธรรมของโลกสมัยใหม่ ซึ่ง ณ ขณะนี้ ทุกสิ่งถูกย้อมภาพจำให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในระยะเกือบทศวรรษ
พรรคพวกตามการคัดลอกยีนส์เด่นเหล่านี้ ล้วนรังสรรค์ขึ้นจากประชากรที่มีความเห็นมุ่งไปในทางเดียวกันว่า เมืองอัจฉริยะอันสมบูรณ์แบบจะต้องเป็นพลเมืองที่ไม่ขัดต่อข้อศีลธรรม ลดภาระทรัพยากรที่เริ่มผสานการผลิตอย่างจำกัดแรมปี เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ของคนส่วนใหญ่ตามแผนยุทธศาสตร์ “จัดลำดับความสำคัญของชีวิตสู่อนาคตระยะยาว” เนื่องเป็นนโยบายของภาครัฐที่ต้องการกำจัดอาชญากรรม ไม่ว่าจะโลกการทำงานด้านนอก หรือสารระบบที่ถูกเคาะประตูอุบัติเหตุภายใต้การจัดจ้างนักสืบไซบอร์กเข้ามารับสืบคดีการหายตัวไปของมนุษย์
อุบัติเหตุที่ว่าในที่นี้ กล่าวคือ “ข้อมูลของบุคคลที่ไม่มีผลต่อการพัฒนาเมือง” และสารระบบนี้ก็รวมไปถึงการแปลงข้อมูลจากคำบุพบทที่เป็นผลลบแก่ชุดคำตอบนั้นว่าเป็น “ลำดับความสำคัญสีแดง” กล่าวคือ ระบบอัตโนมัติของการคำนวณผลจะเลือก ‘ทำ’ หรือ ‘ไม่ทำ’ บนหน้าจอส่วนตัวเหนือศีรษะของมนุษย์ผู้นั้น ก็ต่อเมื่อพวกเขา ‘สำคัญ’ แก่โลกอนาคตของเรามากพอ
เพื่อป้องกันอุบัติเหตุทางจราจรขนาดใหญ่ ลิฟต์บางตัวถึงขั้นหยุดการทำงานชั่วคราวจากชุดโปรแกรมติดตั้ง ‘Be your eyes’ ซึ่งได้รับการส่งเสริมงบประมาณจากทางการ ความรุ่งโรจน์ในงานวิจัยนี้ถูกพัฒนาต่อเนื่องมาอย่างยาวนานร่วมครึ่งทศวรรษ เพราะนอกจากมันจะทำให้พลเมืองของโลกลดอัตราการสูญพันธุ์จากอุบัติเหตุมากขึ้น สิ่งนี้ยังช่วยคัดกรองความประพฤติอันก่อโศกนาฏกรรมได้ดีอีกด้วย รวมไปถึงคดีฆาตกรรมอันมีผลมาจากอัตราการเกิดและความจำกัดของรายได้ อีกประการ มันยังช่วยชะลอความเสี่ยงในการรักษาทางการแพทย์ สืบผลจากการคำนวณตัวเลขอายุอวัยวะเข้ากับอัตราการช่วยเหลือด้วยว่า เขาหรือเธอ หรือเด็กจำพวกใดพวกหนึ่ง มีส่วนจำเป็นกับผลพัฒนาเมืองหรือไม่ หากมนุษย์ผู้นั้นถูกป้อนคำให้การทิ้งท้าย มี เกิน 60% ไฟสีเหลืองบนหน้าจอของระบบโฮโลแกรมตรงหน้าจึงจะขึ้นสัญญาณกะพริบ เพื่อติดต่อศูนย์เจ้าหน้าที่ในการขอความช่วยเหลือ โดยที่การเชื่อมต่อถึงทางการเพื่อแจ้งหน่วยช่วยเหลือนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาประชากรคนอื่นเหมือนอย่างอดีต ขณะพลเมืองกลางจัตุรัสต้องมุ่งหน้าเร่งฝีเท้าควบแทรกกับตารางทำงาน แม้แต่ตึกรามมากมายสมัยนิยมนี้ อาจหมายถึงพวกเขาทุกคนคือกลุ่มพลเมืองที่กำลังรักษาชีพเพื่อพัฒนาชุดข้อมูลของตัวเองต่อระบบใจกลางองค์กร เรียกสั้น ๆ คือ มนุษย์ยังเป็นอะไหล่ยนต์ที่มีจิตใจ ตราบเท่าที่บุคคลนั้นสามารถจัดการความต้องการของตัวเองได้อย่างไร้ตำหนิ เพราะประสบการณ์การลดสถานะทำงานจะถูกตัดทอน เพื่อเพิ่มพูนทักษะภายหลัง เมื่อตัวเลขข้อมูล ‘สร้างประสิทธิภาพแก่เมือง’ เลื่อนสถานะคำนวณชีพพุ่งเป้าไปในทางที่ดี หากพวกเขาจะหยุดพักร่างกายสักปีสองปี เรื่องเหล่านี้จึงไม่มีปัญหาในสารระบบแม้แต่น้อย
การจะระบายจุดพร่องหล่นของแลนด์มายด์ขนานใหญ่ให้มีประสิทธิภาพ ระบบกว้านข้อมูลอัจฉริยะของ Be your eyes จึงไม่ได้จำกัดข้อสรุปของบุคคลว่างงานเป็นอัตราส่วนพอเหมาะว่าจะต้องข้องเกี่ยวมาตรฐานชุดตรรกะข้ออนุมานของระบบพัฒนากี่เปอร์เซ็นต์ พวกเขาสามารถลางานตามชอบธรรม กระทั่งถึงขั้นแจ้งหยุดพักงาน เพื่อรักษาสมรรถภาพทางกายนานเท่าใดก็ได้ตามต้องการ หากความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่มีผลกระทบในการพัฒนาเมือง จำแนกต้นประการหลัก ๆ คือ ขณะผ่อนผันจะต้องมีชุดข้อมูลอัปเดต หรือเรียกให้เข้าใจโดยง่ายว่าการพักผ่อนจะต้องเปิดเผยเงื่อนไขคุณค่าของชีวิตต่อพื้นที่สาธารณะ หากตัวเลขของพวกเขาพร่องต่ำอย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน เนื่องขาดการพัฒนาการด้านการศึกษา จากการใช้วิชาชีพที่เคยเล่าเรียนในทางที่ถูก หรือแม้แต่การผลาญทรัพยากรจำกัดโดยไม่ลดหน้าที่ควรป้องกันแก่ภาครัฐ พวกเขาเหล่านั้นก็จะถูกลดสถานะขอความช่วยเหลือทางการแพทย์ไปอยู่ในลำดับ “สำรอง” กล่าวคือ สารระบบทางข้อมูลเบื้องต้นของมนุษย์จำพวกนี้จะถ่ายทอดผ่านโฮโลแกรมว่าเป็นบุคคล “ลำดับความสำคัญสีแสด”
ส่วนทรัพยากรในกลุ่มผู้สูงอายุจะถูกจัดให้อยู่ในชุดข้อมูล “ลำดับความสำคัญสีเขียว” หมายความว่า หากมีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาจะถูกผลักสู่วงโคจรของการรักษา และสมานค่าบำรุงร่างกายก่อนวัยอื่น ๆ เป็นเท่าตัว เนื่องตลอดระยะเวลาทำงานได้สร้างผลประโยชน์ให้แก่สาธารณะ เพราะฉะนั้น วัยที่ควรกลัดกลุ้มและไร้ฝันมากที่สุดในพื้นฐานของการเจริญเติบโตไปเป็นวัยผู้ใหญ่จึงเป็นส่วนที่ภาครัฐเอนน้ำหนักไปให้ความสำคัญมากที่สุด โดยรวมแล้ว อัตราการเกิดที่ขับเคลื่อนได้น้อยลงจะถูกกระตุ้นจากแบบสอบถามเรื่องความฝัน ซึ่งหมายถึงฝันทั้งในโลกลวงและโลกจริง
ผมมองหน้าจอวิเคราะห์ผลรวมกลุ่มเปราะบาง มันถูกเลื่อนการออกอากาศออกมาหนึ่งสัปดาห์เพราะยังอยู่ในฤดูลาพักร้อน ช่องทางหลักหันไปถ่ายทอดงานจัดเทศกาลภาพยนตร์กลางแจ้งช่วงซัมเมอร์ที่กรุงปารีสก่อนหน้าสามวัน เนื่องนักลงทุนรายใหญ่ของช่องสาธารณะนี้เป็นหุ้นส่วนฝั่งนั้นเสียส่วนใหญ่ และคนตรงหน้าผมก็เป็นแค่หมากเดินตัวหนึ่ง ท่ามกลางองค์กรหน่วยงานกึ่งสาธารณะที่เลือกดำเนินการอย่างบริษัทเอกชน แต่ยังคงเชื่อมโยงการทำงานโดยตรงกับรัฐบาลและได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐเช่นกัน หัวหน้าของพวกเขาเคยกรานเสียงแข็งว่าจะยืนหยัดข้างโฆษกเอกชน คอยดูแลด้าน ‘ความฝัน’ พลเมืองโดยเฉพาะ
ข้อบัญญัติภายใต้กฎหมายฉบับใหม่นี้เริ่มคัดกรองให้อาชีพบนห่วงโซ่พีระมิดของข้าราชการฝ่ายตุลาการอย่างผู้พิพากษาและอัยการ หันมาเลือกใช้ ‘ดุลยพินิจ’ ตามการตีความของโลกนวัตกรรมให้ลึกซึ้งขึ้น ผ่านบริบทความเข้าใจมนุษย์ สังคม เมตตาธรรม และมายาคติอื่น ๆ
พวกเขาได้รับผลตอบแทนเป็นสวัสดิการวัยเกษียณ ‘ลำดับความสำคัญสีเขียวตลอดชีพ’ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องควรวางแผนอนาคตอย่างรอบคอบเหมือนกรรมาชีพอื่นในวัยเดียวกัน ทว่า การสอบเข้านั้นกลับเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดา เพราะสิ่งเหล่านี้ต้องพอกพูนทักษะจากครอบครัวมั่งมีที่สามารถใช้เงินอย่างต่ำได้เจ็ดหลัก เร่งประสิทธิภาพลูกหลานตนให้ทันโลก นอกจากนี้ ทางการกลับไม่ได้เพิกเฉย ตามการคำนวณข้อบัญญัติที่กรมตำรวจหวังว่ามันจะมีประสิทธิภาพแก่เมืองรอบด้านตามค่าเฉลี่ยสูงสุด พวกเขามักให้ความสำคัญกับภารกิจของนักจัดการเมือง (ชีววิทยาเชิงคำนวณ) ซึ่งเน้นกวดขันเรื่องศีลธรรมเชิงกลศาสตร์ สถิตยศาสตร์ และพลศาสตร์เสียส่วนใหญ่
ส่วนทนายความเอกชน ก็หันไปว่าความในนามบริษัทร่วมอุดมการณ์ ที่กระจายออกจากหน่วยย่อยศูนย์กลาง Be my eyes เป็นหลัก หลายเครือข่ายยอมแพ้ก่อนปิดถาวร เพราะไม่อาจแบกรับภาระไหว เรียกได้ว่าการคัดกรองบุคลากรทางอำนาจของตุลาการนั้นถือเป็นธรรมสูงสุด เพราะผู้สัมภาษณ์ยังเป็นมนุษย์ เว้นเพียงแต่ชุดคำนวณปริมาณองค์ความรู้ใต้ขีดจำกัดของทักษะสูงสุดในแต่ละบุคคล จะชี้วัดออกว่าใครเป็นคนทำโจทย์ได้ตรงตามที่ระบบต้องการและคลาดเคลื่อนน้อยที่สุด
รหัสโฮโลแกรมของผมฉายภาพผู้สื่อข่าว อีธาน เนลสัน หนึ่งในเจ้าหน้าที่สัญญาบัตรที่ยังไม่กล้าพอจะสนทนากับคู่ค้าไซบอร์กอย่างผม นิสัยของเขาอ่านเดาง่ายจะตายไป เวลาเสนอหน้าเข้าห้องประชุม นอกจากนี้ เขายังชอบพูดอะไรพล่อย ๆ ไม่ต่างจากคำถามที่เลือกใช้สร้างความร้าวฉานแก่มนุษย์มานับรุ่นต่อรุ่น ถึงผมจะเคยยื่นข้อเสนอให้นับครั้งไม่ถ้วน ผ่านงานสัมมนาหลักจากการเจรจาไปแล้วว่าภาษาสื่อสารนั้น สามารถครอบคลุมการตอบคำถามของมนุษย์ได้กี่ประเภท เพราะแบบสอบถามสุ่มเดานี้ใช้ชุดข้อมูลต่างกัน ตามประสบการณ์ของเพศและช่วงวัย ผ่านการคำนวณของโปรแกรมกระจายความเสี่ยงตามกระแสโลก
“อะไรที่ทำให้คุณรู้สึกมีคุณค่าเหรอครับ” เสียงทุ้มนิ่มนวลของเขาคงขัดกับวิถีปฏิรูปสังคมเมือง ฝ่ายถูกสัมภาษณ์จึงละล่ำละลักจะกล่าว
หนึ่งในคู่รักเลสเบี้ยนที่กำลังยืนคล้องแขนกัน เอ่ยต่อข้อกังขาของนักสื่อข่าวทันควัน “ความรักมั้งคะ”
“อ้าว แล้วอย่าง...ความฝันล่ะครับ”
“มี...อะไรแบบนั้นด้วยเหรอคะ” หญิงสาวรายเดิมระแวงเกริ่น สัญญะตัดทอนผ่านสีหน้ากลัดกลุ้มจากแฟนสาวข้างกายดูเหมือนอยากแก้ต่างให้เจ้าหล่อนเนือง ๆ ขณะอักษรประมวลผลของผมเริ่มปะติดปะต่อภาพรวมขึ้นอ้าง
“ฝันสำคัญค่ะ เพราะฝันคือความหวังต่ออนาคต โลกที่ไม่มีอาญชกรรมตอนนี้ทำให้พวกเรากล้าเปิดเผยตัวตนมากขึ้น” แฟนสาวของเธอรีบขยายความ
ฝ่ายสาวรายเดิมหูผึ่งทันตา ใบหน้าผุดพรายรอยยิ้ม พลางออกความเห็นร่วมคู่ชีวิต “ใช่ค่ะ ๆ แล้วก็...วิธีลดสถานะคนว่างงานก็ดูเหมือนจะทำให้คุณภาพชีวิตเราค่อย ๆ ดีขึ้นด้วย”
อ่า...ดีจริงเชียว ผมนึก อยากให้ถึงวันนัดสำรวจยอดหมายเร็ว ๆ เช้าวันจันทร์ของวงประชุมผมจะได้พูดมันออกไปให้เห็นดำเห็นแดงกันสักตั้ง และไม่ว่าจะต้องพึ่งคนหนุ่มสาวพวกนั้นหรือไม่ เราก็ทำมันได้ดี และจะดีได้กว่านี้อีกอย่างไม่ต้องวาดฝันหรือคาดหวัง
เว้นเสียแต่เอกสารจากพวกเขา...ที่ผมยังสืบไม่พบปมก้อนโตพอจะคลี่คลายมันนี่สิ
นับตั้งแต่วิวัฒนาการทางด้านภาษาถูกคิดค้น โลกของมนุษย์ก็ริดำเนินไปด้วยตรรกะศาสตร์และการคำนวณตัวเลขเพื่อนำไปสู่ผลลัพธ์อันแม่นยำ ชุดข้อมูลจริงถูกกระจายความเสี่ยง ลดอัตราการสูญเสียในอนาคต ฉะนั้น การที่สารระบบของข้อมูลชุดสำคัญจะต้องถ่ายโอนอย่างระมัดระวัง มันจึงควรอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของนักสืบไซบอร์กอย่าง แคสเซียส มัลเลอร์ ผู้นี้อีกด้วย
“ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในนี้ไม่ทราบ!” เสียงทุ้มห้วนของรองผู้บัญชาการที่เป็นมนุษย์ ‘เต็มตัว’ หันมาตวาดลั่นด้วยใบหน้าขึงขัง เมื่อผมรุดตัวโผล่เข้าไปในห้องเก็บหลักฐาน ทั้งที่เขายังคุมหัวผู้หมวดในตารางงานคืนนี้ไม่แล้วเสร็จ
การอบรม ตักเตือน และด่ากราดนี้ ยังคงเป็นเรื่องของมนุษย์ที่ผมเข้าไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง คนหนุ่มอย่างผู้หมวดกำลังถูกชั้นผู้ใหญ่เพ่งโทษ คราวข้อบัญญัติอันอนุโลมของเจ้าหน้าที่ซักประวัติเมื่อสองวันก่อนถูกจับได้ว่ากำลังกรองสารระบบสู่รหัสใต้ดินไม่ทราบตำแหน่ง ตัวตนของเขาถูกถ่ายโอนเอกสารเคลือบชื่อเต็มบรรทัดปริ้นลงเวรเป็นเจ้าหน้าที่รักษาผลชันสูตร ระหว่างคืนที่เจ้าตัวพลั้งสัญชาตญาณใช้อำนาจตนก่อโจรกรรมข้อมูลล่าสุดในห้องพิสูจน์ นี่คงเป็นวิธีปฏิพากย์อีกด้านของห้องหน่วงขังอาณาเขตที่พันโทโบฟอร์ตเลือกสั่งสอนอะไรสักอย่างที่ผมพลาดการคำนวณไป
“เพราะมีเทศกาลเลโซล (Les Soldes) งั้นสิ ไอ้พวกหน้าหนานั่นถึงได้ยัดเยียดผลประโยชน์ให้คนอย่างแก” ชายยศหนักระรัวกล่าว “น้ำหน้าแบบนี้จะไปมีความสำคัญอะไรกับพวกไม่สร้างผลกำไรให้อารยประเทศ”
ผมนิ่ง พลาดการคำนวณเสี้ยวหนึ่ง ขณะนึกอยากตักเตือนเขาด้วยว่าอีกห้าปีให้หลัง เขาจะถูกเลื่อนสถานะเพราะชุดข้อมูลโจรกรรมพรรค์นั้นด้วยเหมือนกัน แต่ไม่กล้าบอกออกไปตรง ๆ จึงได้แต่ยกมือข้างขวาที่ปลอมเปลือกเกินมนุษย์ เนื่องน้ำหนักเบาและวาวปลาบแนบกลางทรวงอก โค้งหัวคาดโทษตนอย่างฐานะชนชั้นล่างมักทำกันเป็นเรื่องสามัญ
“ขออภัย ผมแค่จะเข้ามาถามเขา” ผมเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เหลือบมองผู้หมวดเวดลีย์อย่างความรำคาญใจที่คอยเกะกะอยู่บนสีหน้าของรองบัญชาการโบฟอร์ต ชั่วเดียว ความเดือดพล่านของเขาก็ถูกบั่นทอนลง ส้นหนักก้าวออกไปอย่างหน่ายเหน็ด ทว่าเร่งเร้า ราวอดีตนาฬิกาลูกตุ้มตีรวนส่งเวลามื้อกลางวัน กระทั่งบานประตูถูกปิดกระแทกสนั่นวงเชื่อมสนทนา ผมจึงสืบเท้าเข้าหาโต๊ะผู้หมวด
“ถ้าคุณไม่ทำจริง ผมคงเข้ามาไม่ถึงห้องนี้ จริงไหม?” ผมว่าตามตรง เพราะไม่เคยมีโอกาสเข้ามาในห้องนี้ได้โดยพลการ นอกจากจมจ่ออยู่กับชุดข้อมูลของห้องกักตัว แต่วันนี้ความกังวลนั้นก็ปลาสนาการไปจากข้อจำกัดของกรมสืบสวน เพราะมีเจ้าหน้าที่แฝงงานฉากหน้ากระทำผิด ลหุโทษของเขาจึงเป็นงานด่วนของผมอยู่ครึ่งวัน เนื่องยังต้องคอยรายงานวินัยแก่ทีมภาคสนามของสารวัตรโฟว์เลอร์ ผู้ที่ไม่ไว้ใจการกักขังสถานเบาจอมปลอมนี้ แค่เพราะเขาเป็นหลานของนอร์ริส นักเคมีที่นอนกินเงินเกษียณจากทางการอยู่ในโรงพยาบาล เนื่องโรคชรากำเริบอาการบ้านหมุนเกินเยียวยา
“อีกไม่นานผมก็จะกลายเป็นคนไม่มีบทบาทกับแผนอนาคต แล้วถูกระบบกำจัดให้เป็นอุบัติเหตุงั้นสิ” เวดลีย์ท้วง ในสายตาผม เขาดูเป็นคนมีฝ่ายหนุนหลังที่ดื้อด้านเสียตามชาติกำเนิด
ผมคว้าเก้าอี้สำนักงานเคลื่อนล้อประชิดขา หย่อนกายเอนตัวทื่อแข็งพิงหลัง พลางไขว่ห้างเป็นกันเองเหม่อมองฝ้าเพดาน ขณะอีกฝ่ายกลับมานั่งประจำตำแหน่งเหมือนเคย เขาเคยเป็นชิ้นส่วนฐานันดรลูกหลานคนรวย แต่ก็ถูกทำให้ ‘เท่าเทียม’ ในระบบนี้ได้เหมือนกัน หากข้อมูลถูกหยุดการเคลื่อนไหว ถึงแม้จะอยู่ในระยะเวลาสั้น ๆ ตัวตนเขาก็กระจายความเสี่ยงไปกว่า 0.0025% ใน 1 นาที
“เพราะแบบนั้น ผมถึงเลือกจะทำให้ตัวเองเป็น ‘แบบนี้’ เพื่อจะได้มีประโยชน์กับกรมตำรวจ คนอย่างพวกคุณล้าหลังได้มากกว่าผมในอัตรา 3:1 จะให้พลาดโอกาสแบบนี้ไปได้ยังไง”
“แบบที่ไม่มีชีวิตวาดฝันเนี่ยนะ” เวดลีย์ขึ้นเสียง ดวงตาเขียวหม่นหรี่แคบคล้ายดูแคลน
“ไม่มี...แต่เราดาวน์โหลดความฝันของมนุษย์ได้” เขาไม่ปริปากอีกหน ผมว่าต่อ
“ความฝันที่ไม่ถูกดัดแปลงจะขายได้ราคาดีกว่า เพราะฝันนั้นไม่มีประโยชน์ต่อภาพรวมของสิ่งมีชีวิตโดยพื้นเพ แต่สิ่งมีชีวิตแบบผมอยู่ได้ด้วยการเปลี่ยนภาพจำพวกนั้นให้คงทนถาวร ผ่านระบบแปรข้อมูล” ผมมองหน้าเขา แน่นิ่ง เงียบ และว่างเปล่า
“ตัวเลขคำนวณระบบบอกว่าประสิทธิภาพกำลัง ‘ดีขึ้น’ ถ้าเครือข่ายดาวน์โหลดความฝันพัฒนาซอฟต์แวร์สำเร็จ” ส่วนเขา นิ่วคิ้ว เผยอปาก ดูร้อนรนถอนลมหายใจใต้เงาสูด เสียแผงอกยก เพราะยังฉุนในคำตอบอันดีงามใต้คราบออกความเห็นแกมสกปรก แถมยังเฉื่อยชาด้านจริธรรมต่อการปลิดชีพมนุษย์ไร้ค่าด้วยอัตราผลลัพธ์การคำนวณฝันจากโปรแกรม
ผมไม่อาจท้วงให้ตนดูดี พวกเราหล่อเลี้ยงชีวิตด้วยสิ่งนั้น และกำลังทิ้งให้สิ่งนั้นเลือนหายจากผู้คน ก่อนที่พวกเขาจะไร้ตัวตนทีละน้อย เพราะระบบต่อต้านบอกว่า ภัยคุกคามในโลกปลอดรอยสีชาดของชุดข้อมูลนิรภัยโศกนาฏกรรมทั้งหมด จะค่อย ๆ สูญไปจากอารยธรรมด้วยประการนี้
“มันเริ่มจากใครกัน” ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหายใจอ่อนเบาแม้ไม่จำเป็นต้องทำ “ทุกคนเห็นด้วยนี่นา...” เขาเลิกต่อบท ผมไม่มีอะไรจะถาม
ค่ำนี้ ผมจึงลงรายงานต่อสารวัตรไปว่า ‘ปกติ’
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผมลงภาคสนาม เผชิญหน้ากับคุณตาอายุ 72 ปีท่านหนึ่ง เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุการจราจรเนื่องโปรแกรมลงความเห็นว่า “สำรอง” ตัดสลับกับตัวหนังสือยาวเฟื้อย “ลำดับความสำคัญสีแสด” และลามไปถึงขั้นตอนสุดท้าย “ต่อสัญญาณถึงหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน” เพราะระบบข้อมูลทำงานแบบนั้น พลเมืองสัญจรผ่านไปมาบนทางเท้าจึงไม่ใยดีจะเข้าช่วยเหลือเขา
ลำดับความสำคัญของชุดคำนวณผล เป็นข้อสรุปแม่นยำแล้วว่าส่งผลต่อการพัฒนาเมืองในอนาคต โปรแกรมรันชุดข้อมูลใหม่จะผุด ก็ต่อเมื่อประชากรลดลงหรือสูญหาย พวกเขาทั้งหมดจะมีอัตราค่าเฉลี่ยที่จะเพิ่มค่าประสิทธิภาพเมืองให้แก่ทรัพยากรของโลกอนาคตขึ้นมาเป็นพลเมืองชั้นหลัก “ลำดับความสำคัญสีเขียว” เหนือศีรษะของพวกเขาจึงขาด ๆ หาย ๆ กับข้อมูลคลาดเคลื่อน “ดีขึ้น” เป็นระยะ ต่อเมื่อมีอัตราการเกิดเพิ่ม รวมทั้งจำนวนการตายขยับเพิ่มร่วมด้วย ทำนองเดียวกัน การที่โปรแกรมติดตั้ง Be your eyes หันมาให้เหตุผลในการคำนวณเมื่อไหร่ ฐานข้อมูลของพลเมืองทั่วไปก็จะมีอัตราคงทนพอจะอยู่ในเกณฑ์พลเมืองชั้นนำขึ้นมาทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย
ผมเลื่อนฝ่ามือเข้าหารูม่านตาที่เพิ่งหยุดขยายไปสักพักของชายชรา ชุดข้อมูลระบุครบถ้วนสืบเนื่องตามการพักงานเป็นระยะเวลานานจากโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง เขาจึงพึ่งพาเงินของลูกสาวเป็นหลัก ระหว่างสถานะทางทรัพยากรของตัวเองค่อย ๆ ลดเปอร์เซ็นต์ผลาญความไม่สมมาตรของระบบคำนวณกลศาสตร์จากการเพาะปลูกไปที มันจึงเป็นเหตุผลเพียงพอที่ชายชราผู้นี้จะไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม “ลำดับความสำคัญสีเขียว” และต้องเสียชีวิตไป เพราะการช่วยเหลือถูกผลัดโอนไปให้หน่วยงานของสำนักงานอีกฝากที่กำลังเกิดจลาจล เนื่องไฟฟ้าลัดวงจรขึ้นมาในเวลาเดียวกัน
เย็นวันเดียวกัน โต๊ะทำงานของผมมีสมุดบันทึกเล่มใหม่มาจากเวดลีย์ ผมแสกนตัวหนังสือผ่านชุดข้อมูลเหล่านั้นภายในนาทีเดียว รวบรัดว่ามันคือข้อมูลทางการแพทย์ที่มีแผนสำรองเป็นสูตรพัฒนายาเคมีตัวใหม่ หากนักสืบไซบอร์กอย่างผมไม่พบตัวแปรการดาวน์โหลดความฝันที่ “ยังไม่ประสบความสำเร็จ” นี้ล่วงเลยร่วมเดือน
เด็กจำนวนไม่น้อยเข้าพบคลินิกตรวจทานคลื่นสมอง เนื่องพวกเขาไม่มีสิ่งนั้นมาแลกเปลี่ยนวิถีชีวิตทางด้านข้อมูลกับกรมสำนักงานของ Be your eyes คนหนุ่มสาวยังฝันประปราย ส่วนวัยกลางคน และกลุ่มผู้สูงอายุนั้น แทบจะเป็นข้อยกเว้น หากประสบการณ์ข้อมูลเป็นบวกในด้านลำดับความสำคัญ สิ่งนี้จะส่งผลระยะยาวต่อการพัฒนาเมืองเอง พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนอะไรเท่าบรรดาผู้ปกครองที่พาลูกหลานเข้ามารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง
เมืองอัจฉริยะใกล้มุ่งสู่อารยธรรมของกรอบทางอุดมคติ ตรงตามระเบียบโดยสิ้นเชิง
อัตราการเกิดอาชญากรรม 0.000013% ผ่านการคำนวณของผมบอกว่ามัน “ดีขึ้น” และกำลังจะ “สมบูรณ์แบบ” ในไม่ช้า
อัตราการว่างงาน 0.000054% ผ่านการคำนวณของผมบอกว่ามัน “ดีขึ้น” พลเมืองเกษียณอายุในขอบเขตที่รัฐกำหนดไวขึ้น มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่หายไปจากระบบข้อมูลของผม
ทุกสิ่งเป็นวงจรเขียวสะท้อนแสง ม้วนเส้นเหยียดยาวเข้าหาสัญลักษณ์ชาร์ปและลูกศรไปในทิศทางเดียวกัน บ่งบอกว่าเข้าใกล้จุด “สมบูรณ์แบบ” ในไม่ช้า
อัตราคนยากจนในเมืองหลวง 0.000290% ผ่านการคำนวณของผมบอกว่ามัน “ปานกลาง” ไกลห่างจากภาพจำของฝันใครบางคนที่ดูเหมือนจะปรารถนาให้ตนสำคัญกว่าใครอื่น เนื่องอำนาจท่วมหัว เพราะเม็ดเงินสามารถรังสรรค์โลกในระบบนี้ได้ตามใจปรารถนา บางสิ่งบางอย่างกำลัง “ผิดพลาด” และตะคอกในหัวผมแฝงผ่านคลื่นพลังงานว่า “ไม่ถูกต้อง”
สิ่งนี้...ทำให้คนไร้ฝันงั้นหรือ คนที่ยังเป็นเด็ก กลับไม่มีฝันในหมู่ชนหนุ่มสาวเสียแล้ว
ผมพยายามจะเค้นหาว่าพวกเขาฝันจะเป็นอะไรกันแน่ ผ่านโปรแกรมกู้ฝันที่ไม่ถูกดัดแปลง ซึ่งหมายถึงยังเป็นฝันแรกของเหล่าเป็ดน้อย พวกเขายังใสซื่อพอจะเข้าใจว่าโลกนี้เบ่งบานไปในแสงปลายอุโมงค์เฉดเดียวกัน โลกที่ไม่มีการบุกรุก โลกที่อารยธรรมนี้ทำให้เราเลิกก่อสงคราม โลกที่ถูกคำนวณอย่างดีเพื่อลัดวงจรให้เฉพาะกลุ่มคนสำคัญที่ทำให้ประสิทธิภาพของเมืองดีขึ้นเท่านั้น ทุกอย่างสมเหตุสมผล ไม่มีใครเป็นคนผิด ไม่มีใครถูกลงโทษถาวร มีแค่ชุดข้อมูลที่ทะยานไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ เท่านั้นที่จะสามารถพิสูจน์ได้ว่า “ความสำคัญในลำดับสีเขียว” ในชุดข้อมูล “ถูกอัปเดต ‘ดีขึ้น’ ระยะยาว” นั้น สมเหตุสมผลมากเพียงใด เมื่อเทียบเข้ากับตรรกะศาสตร์ทางชุดอัตภาพถาวรในตัวเลขมากมายเช่นนี้ มีบางอย่างแปรผลว่าฝันดาวน์โหลดไม่สำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่าของกลุ่มตัวอย่างผู้เปราะบาง อย่างเด็กชาย ลูเซียน บีสัน ไม่ได้ถูกขายให้ตลาดมืดหรือคู่ค้าเอกชนรายอื่น เมื่อ Be my eyes ดัดแปลงช่วยให้กลุ่มไซบอร์กพัฒนาระบบข้อมูล ผลลัพธ์ก็ปรากฏว่าเป็น “Redundant Person” นั่นหมายความว่า นอกจากผู้สูงอายุกลุ่มสำรองแล้ว เด็กเอง ก็สมควรหายไปจากสารระบบเช่นกัน
โค้ดลับของผมพยายามเร่งสัญญาณกระพริบเตือนภัย เพื่อรายงานไปยังศูนย์ควบคุมกลาง Be your eyes เนื่องเป็นชุดความฝันที่ไม่มีผลต่อการทำงานระยะยาวของพวกเรา และไม่มีคุณประโยชน์ต่อการพัฒนาเมือง
ทว่า ผมก็ได้ยินเสียงเรียกเสียงหนึ่ง คล้ายเสียงสวรรค์โดยแท้ เหมือนมีดินสอสีแท่งยาวถูกแย่งไปจากมือ ความรู้สึกที่เคยร่วมลงมือกับความสุนทรีในวัยเด็ก ธาตุแท้ที่ยังขี้ขลาดตาขาวแม้แต่การเผชิญหน้ากับลูกหมาสีด่างพันธุ์บีเกิล ความไร้ซึ่งสถานะเป็นหลักแหล่งในการต่อต้านความเหมาะสมของบริบททางเพศที่ควรใฝ่ ทุกบทบาทของการละเล่นเลือนราง ยากจะคงทนถาวร
ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยเหลือจากการถูกปฏิเสธคงไร้เยื่อใย เพราะวัยผู้ใหญ่ล้วนไม่มีคราบน้ำตาพอจะสละเวลาส่วนตัวมาเก็บกำข้อมูลสำหรับแวดวงศิลปะเพื่อสุนทรียะ หรือโลดเต้นไปกับความเริงรมย์ในอารมณ์พัฒนาการ เบิกความเชี่ยวชาญด้านดนตรีเป็นวิชาชีพอีกแล้ว พวกเขามุ่งมั่นเพียงเรื่องเดียวบนฐานข้อมูลซ้ำซากอย่างสามัคคี กล่าวคือ เป็นแหล่งรวมหีบทรัพย์ก้อนโต ที่เมื่อเปิดเข้าไปด้านในก็จะพบกับการคำนวณตัวเลขและสภาวะ “สำรอง” รวมไปถึง “มนุษย์ส่วนเกิน” จารึกไว้เป็นพยานหลักฐาน เมื่อชุดข้อมูลของผู้คนตายจากไปทีละช้า ๆ ผ่านสารระบบที่ขึ้นข้อความอัตโนมัติแจ้ง เริ่ม “ดีขึ้น” เนื่องประชากรหลั่นจำนวนลงจากสถานะ “ลำดับความสำคัญสีแสด”
ผมส่ายหัว กริ่งเกรงเกินจะยอมรับเหลือล้นว่าร่างกายครั้นสอดผสานอันไม่เป็นชิ้นเป็นอันนี้ ชักเริ่มทนกระแสรุ่มร้อนในตัวไม่ไหว คล้ายถูกป้อนรหัสสู่ระบบปฏิบัติการลับ ราวกับบอกให้สู้ “ในสถานการณ์สงคราม” แม้ผมจะยอมรับได้ว่าเรื่องราวเหล่านั้น เป็นเพียงความฝันของใครบางคน
คนที่เคยเป็นผม...
คนที่เคยลงมือเซ็นต์สัญญายินยอมข้อตกลง หากมีใครเปิดเผยความจริง...ระบบจะเปิดเผยคุณค่าของชีวิตต่อสาธารณะว่าตนคือคนที่ควรกำจัดไปจากสารระบบข้อมูล
“เราไม่ได้ฆ่าใครสักหน่อยสารวัตรมัลเลอร์ ระบบ แค่ต้องการข้อตกลงที่ว่าใครไม่จำเป็นเท่านั้นเอง” น้ำเสียงราบเรียบของเงาใหญ่โต จากร่างที่กำลังสุมหัวผมในอดีตเอ่ยสวนขึ้น
ใช่...เราไม่ได้ฆ่าใคร
ทุกอย่าง คือ อุบัติเหตุที่โปรแกรมคำนวณมาให้อย่างดีแล้วว่า ความมีตรรกะเหล่านี้ จะทำให้ประสิทธิภาพของเมืองอยู่ในระบบดีขึ้นเป็นเท่าตัว สร้างกำไรมหาศาล
ปลอดทั้งคดี
สงคราม
และภัยคุกคาม
รู้แล้ว
เข้าใจแล้ว
ยอมแพ้แล้ว
เราไม่ได้ฆ่าใครนี่ครับสารวัตร เราแค่เลือกคัดสิ่ง ไม่-จำ-เป็น
เราแค่คำนวณผลลัพธ์ตามความเป็นจริง
ความจริง เท่า-นั้น ที่มีสิทธิ์พอให้คู่ควรต่อคุณค่าของพลเมือง ตามขอบเขตในกฎพิสูจน์ขีดจำกัดว่าจะอยู่ในระบบแบบนี้ได้
ไม่ จำ เป็น
คน
ส่วน
เกิน
ส่วน
เกิน
ฝันอันยาวนานจากยาปฏิชีวนะในร่างกายผู้คนจะอยู่ในกระแสสำนึกของผม
ส่วนพวกเขา “มนุษย์ส่วนเกิน” จะโลดแล่นตัวอักษรอยู่ในสายตาผม...ตลอดกาล
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
Log in