บันทึกของหมูเน่าyangmeso
น้องชายที่ไม่ได้รับเชิญ
  • เคยรู้สึกเหมือนถูกแย่งความรักบ้างมั้ย ...
    รู้สึกเหมือนแม่รักเราน้อยลง ...
    รักเราน้อยลงในวันที่แม่เอาน้องหมามาเลี้ยง ...

    เอ่อ เดี๋ยวนะ นี่จำเป็นต้องดราม่าขนาดนี้เลยเหรอ

    ไอ้หมูที่ทำหน้าหงอยๆอยากเข้ามานอนตีพุงในบ้านตัวนี้มีชื่อว่า แป๊ะซะ (ชื่อโหดล่ะสิ)
    - เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของแม่
    - ไอ้หมูที่กินแต่กับ ไม่ยอมกินข้าว
    - ร่ำรวยระดับมีพัดลมส่วนตัว
    - วันๆเอาแต่นอน
    - แถมชอบเข้ามานอนที่ห้อง(ช่อง)ใต้บันได ซึ่งขัดใจพ่อประจำ (คิดว่าตัวเองเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์เหรอ)
    - งานหลักคือเวลาเจ้านายไม่อยู่บ้าน มันก็ไม่อยู่เหมือนกัน

    แม่โอ๋ไอ้หมูแป๊ะซะทุกอย่าง จนขนาดที่พ่อต้องตัดพ้อว่า แม่ไม่รักพ่อแล้ววว /ซับน้ำตา (เราว่าพ่อจริงจัง ฮ่าๆ) 
    พ่อจะไม่ชอบสุดๆถ้าใครปล่อยให้ไอ้หมูมานอนในบ้าน มันเข้ามาเมื่อไหร่ได้ฟังพ่อบ่นจนหูชาแน่ 
    ถามว่าตัวก่อเรื่องมันสะทกสะท้านมั้ย บอกเลยว่า he doesn't care เฮ้อ

    นึกย้อนไปอ่านสเตตัสตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยร้องไห้เพราะไอ้หมูแล้วขำ
    เรา : • แป๊ะซะ • (ว่าด้วยเรื่องโกรธหมา)

    เราไม่ใช่มนุษย์ผู้มีจิตใจอ่อนโยนจะรักหมาขนาดนั้น บ่อยครั้งที่เรากรี๊ดใส่หมาเพราะเหลืออดเหลือทน เราไม่เข้าใจหมาทำไมมันฟังไม่รู้เรื่อง(ก็นั่นมันหมา) ทำไมบอกให้ไปนอนนอกบ้านก็ไม่ไป ทำไมวิ่งเข้าไปนอนในห้องนอนเราแล้วไม่ยอมออก ตะโกนก่นด่า ทุบเตียง เอาไม้มาขู่ เอาจักรยานมาล่อ ทำทุกอย่างจนยอมแพ้จนคิดว่าเออ งั้นขังเลยละกันจะไม่เปิดพัดลมให้ด้วย มันต้องร้อนจนทนไม่ได้บ้างละวะ สุดท้ายมันก็ยังไม่ออกมาจนเราร้องไห้เพราะมันเหลือใจเราอยากนอนในห้องเราบ้างได้ปะ(มันเหม็นไงเลยไม่นอน) จนถามตัวเองว่าร้องไห้ทำไมวะเนี้ย ร้องไห้เพราะหมาเนี่ยนะ อิบ้า

    กลับเข้าไปดูมันอีกที มันนอนหลับปุ๋ยไปเรียบร้อย เฮ้อ น้องมันก็คือน้องล่ะวะ เปิดพัดลมให้มันนอนต่ออย่างสบายใจ (ขอโทษนะพ่อ หนูไล่มันไม่ไปจริงๆ) รู้สึกผิดที่ก่นด่ามันด้วยนะเนี้ย 5555 เฮ้อ

    แม่ : มันฟังไม่รู้เรื่องหรอก ให้อภัยมันนะ แม่เลี้ยงมันมาไม่รู้กี่ปีแล้วมันยังไม่รู้คำพูดแม่เหมือนกัน

    พ่อ : พ่อโดนมาก่อนหนูแล้ว ฮ่าๆ ต้องทำใจ เรารักเจ้าของหมาเราต้องรักหมาด้วย งุบงิบ



    อย่างน้อยๆก็มีพ่อที่เข้าใจเรา กระซิกๆ

    รู้ใช่มั้ยไอ้หมู เอ็นดูน่ะมากมาย แต่ความหมั่นไส้น่ะมหาศาล


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in