บันทึกของหมูเน่าyangmeso
น้ำตาที่เสียไปในวันนั้น ฉันหัวเราะมันในวันนี้
  • ในทุกช่วงของชีวิตมักจะมีสิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่ ๆ ที่ต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่เสมอ
    และเหมือนว่าพอผ่านสิ่งที่ยากไปได้ เพื่อไปเจอสิ่งที่ยากกว่า โอ่ยยยยย
    บ่อยครั้งที่ถามตัวเองว่า ทำไมต้องฉันกันล่ะ
    บ่อยครั้งที่ถามตัวเองว่า จะผ่านมันไปได้ยังไงวะ
    และบ่อยครั้งที่ถามตัวเองว่า นี่ชาติก่อนทำกรรมอะไรมาเนี่ย (ชาตินี้จะได้ไม่ทำอีก 5555)
    .
    นั่นแหละค่ะ
    รสชาติชีวิตล่ะ
    .
    เอาเข้าจริง พอเวลาได้ผ่านไปจนบางเรื่องเราลืมไปแล้วด้วยซ้ำ
    พอได้ขุดมันขึ้นมาย้อนความนิดเล่าความหลังหน่อย
    โอ้โหวววว ตอนนั้นร้องไห้กับเรื่องอะไรเนี่ย 
    .
    อย่างตอนม.1 ร้องไห้เพราะเพื่อนไปอาบน้ำไม่ยอมปลุก
    ตอนม.4 ร้องไห้เพราะครูจำไม่ได้ว่าเราเป็นเด็กเก่างี้
    เรื่องงี่เง่าสารพัดที่เราเสียน้ำตาโดยใช่เหตุ จนตอนนี้นั่งถามตัวเองว่าตอนนั้นหล่อนร้องไห้ทำไมกัน 
    (แม่ตัดค่าขนมก็ว่าไปอย่างมั้ยล่ะ โธ่)
    .
    ต่อให้ไม่ใช่เรื่องงี่เง่าพวกนี้ ปัญหาที่เจอตอนนี้ไม่ว่าจะใหญ่แค่ไหน
    บางครั้งปัญหามันดูใหญ่จนท้อ 
    จนมองไม่เห็นว่าเราจะทำยังไงต่อไปดี
    เราก็จะพบว่าสุดท้ายแล้วมันจะผ่านไปได้เสมอนะ 
    ถึงบางทีมันอาจจะทุลักทุเลสักหน่อย
    แต่เดี๋ยวมันจะผ่านไปนะ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาไง
    สู้ไปด้วยกันนะ
    .
    .
    .

    ปล. เราคิดถึงซีรีส์เกาหลีเรื่อง While you were sleeping ที่กล่าวว่า

    "อย่าร้องไห้ อย่าโทษตัวเองนานเกินไป แต่ก็อย่าลืมสิ่งที่เกิดขึ้น"


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in