บันทึกของหมูเน่าyangmeso
Turn on the Write - เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

  • ย้อนความไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากไปเกาหลีเพื่อตามรอยอปป้าว่า อยู่ประเทศนี้เป็นอย่างไรบ้าง คงเต็มไปด้วยบรรยากาศคูลๆ คนคูลๆ สวนสนุกคูลๆ เกาะนามิคูลๆ เราไปก็คงคูลๆ
    แต่เราไปกับทัวร์และไปคนเดียว ...
    (โธ่ ธรรมดาไปเว่ย ทริปทรหดกว่าแกมีเยอะแยะเฟ้ย)
    เอาน่า ฟังเราก่อน ... 
    เด็กม.5 ที่บ้าคลั่งนักร้องเกาหลีหนักมากบวกกับเป็นคนกลัวโลกชนิดที่ว่าไม่เคยออกจาก safe zone เลย
    แล้วมีอยู่วันนึงเราก็นั่งง่อยๆอยู่บนเตียงเล็กๆที่หอพักนักเรียนประจำเหมือนทุกๆวันนั่นแหละ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นชะโงกหน้าไปดูก็พบกับเบอร์โทรที่คุ้นเคย
    เบอร์คุณแม่นั่นเอง
    ไอ้การที่แม่โทรมาเนี่ยเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ชวนตกใจจนต้องร้องขุ่นพระพร้อมเอามือทาบอกนั่นคือคำถามจากแม่
    " ไปเที่ยวเกาหลีมั้ยลูก พี่พยาบาลเขาจะไป แม่จะฝากหนูไปกับเขา ไปมั้ย "
    .
    .
    ไปด้วยสกิลภาษาห่วยๆ สกิลการถ่ายภาพที่อ่อนด๋อยสุด  
    ไปอ้วกกลิ่นโสมที่เกาหลี ไปเมาเครื่องเล่นที่สวนสนุกจนอดกินอาหารมื้อเด็ดที่ทัวร์จัดให้แล้วเดินกลับหอไปนอนคนเดียว ไปปะทะกับอุณหภูมิ-16 องศา.. 
    ไปแบบไม่คูลเลย
    จากเด็กที่เคยกลัวโลกนี้มากๆ ทำให้มองโลกนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยเหมือนกัน และเราก็ยังอยากไปอีก แต่ไม่อยากไปตามอปป้าแล้วล่ะ 
    .
    พึ่งค้นพบว่าตัวเองชอบถ่ายรูป
    อยากไปถ่ายสถานที่เดิม ให้สวยกว่าเดิม

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in