เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
รีวิว : ยิ่งสั้นยิ่งดีเจนนินทร์ เจ
รีวิวหนังสือ ศูนย์รับฝากความเสียใจ
  • ผู้เขียน : ซื่ออี

    แปล รักสิริ

    "ผมไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีแต่เรื่องดีๆแต่ผมแน่ใจว่าโลกนี้มักมีเรื่องดีๆเสมอเพียงไม่แสวงหาชีวิตที่ปราศจากความเสียใจแต่ปรารถนาชีวิตที่ไม่ได้มีแต่ความเสียใจก็พอ"

    ประโยดนี้คือหืมมม!!!

    ฟีลมันแบบMovetoheavenเลยอะ แต่ละคำละประโยค โคตดีชอบที่สุดตั้งแต่ไฮไลท์มา มันสนุกและเดินเรื่องโคตรน่าติดตามแต่…… คือเป็นหนังสือที่ทำให้เราได้คิดได้ตระหนักต่อชีวิตทั้งของตัวเราและคนรอบข้างมากๆ โดยเฉพาะคนในครอบครัว มันทำให้เราได้มองเห็นความสำคัญของครอบครัวและคนที่รักมากขึ้นจริงๆ แบบมีอะไรจะบอกให้รีบบอก อย่าเขอะเขิลที่จะบอกรักกัน มีอะไรที่อยากทำด้วยกันให้รีบทำ

     

    เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งที่ให้ขึ้นหิ้งหนึ่งในที่ชอบที่สุดเลย มันฟีลกู๊ด ดราม่า แต่ให้ข้อคิดดี คือบอกได้เลยว่าถ้าถูกนำไปสร้างซีรี่ย์คืออลังการเลยอะ!!!!

     

    "ถ้ามีโอกาสได้ชดเชยความเสียใจ คุณอยากจะทำอะไร ถ้ามีสถานที่ส่งของกลับไปในอดีตได้เพื่อชดเชยสิ่งที่ทำไว้ไม่ได้หรือทำไม่สำเร็จเพื่อเติมเต็มความเสียใจที่สายเกินไปในอดีตคุณจะส่งในโลกแห่งความเป็นจริงมันไม่สามารถแก้ไขอดีตได้แต่ที่แห่งนี้มีไว้เพื่อจะเยียวยาความเสียใจ...ของทุกคนที่ได้พบ



     

    "คุณไม่มีทางหาศูนย์รับฝากความเสียใจแห่งนี้เจอ เพราะที่แห่งนี้

    จะเลือกยอมให้คุณเจอเองต่างหาก"

    ความเสียใจที่ไม่อาจเติมเต็มให้สมบูรณ์ เสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ขาดหายไป

    ความคิดถึงอันสับสนยุ่งเหยิง...

    แต่ไหนแต่ไร ความเสียใจอาจไม่เคยสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง เมื่อก่อนก็ใช่

    หลังจากนี้ก็ใช่

    ณ ที่แห่งนี้ เจ้าหน้าที่รับฝากความเสียใจจะรับความเสียใจของคุณ

    เอาไว้อย่างอ่อนโยน

    ณ จุดเชื่อมต่อที่ช่อนอยู่ระหว่างบนดินกับใต้ดิน มุมหนึ่งของ

    ศูนย์การค้าใต้ดินแห่งสถานีรถไฟไทเปที่คดเคี้ยวเหมือนเขาวงกต

    ในวันพุธซึ่งเป็นรอยต่อของสัปดาห์ เวลาพลบค่ำตั้งแต่สิบเจ็ดนาฬิกา

    ไปจบถึงหนึ่งทุ่มตรงที่เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างกลางวันกับกลางคืน

    "ศูนย์รับฝากความเสียใจ" จะปรากฎขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เพื่อเป็น

    ตัวกลางช่วยส่งความเสียใจของคุณกลับไปยังอดีตให้แก่คนที่มิอาจพบเจอ

    เมื่อใดที่คุณกอดเก็บความเสียใจอย่างแรงกล้าเอาไว้ และอยากจะเดิน

    ออกจากเขตแดนของสิ่งที่ได้ชื่อว่า "สายเกินไป" ก็ขอเชิญมายังที่แห่งนี้

    ข้ามเวลากลับไปยังจุดเริ่มด้นของความเสียใจ ส่งความคิดคำนึง

    ออกไปยังอดีตที่ล่วงผ่าน

    "ความเสียใจ มีไว้เพื่อให้เรายิ่งถะนุถนอมปัจจุบัน"

     

    ⭐️ score 10/10

     

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in