เห็นโพสต์บริการเขียนกึ่งบล็อกกึ่งหนังสือจากเพื่อนของเพื่อน ที่รักการเขียนเหมือนกัน จึงปลื้มปริ่มที่จะได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างแล้ว

ไดอารี่ที่เคยเขียนคร้งแรก เป็นไดอารี่ที่ลงสมุดจริงจังก่อนฉันจะเข้ามหาวิทยาลัย สมุดบันทึกหนังปลอม กับกระดาษที่ไมไ่ด้มีคุณภาพที่ฉันได้เป็นของขวัญจากการเข้าค่ายวิชาการ กลายเป็นบันทึกความทรงจำที่ดีที่สุด

ฉันจดทุกโมเมนต์ ทุกช่วงเวลาที่เหงา เศร้า ร้องไห้ แอบชอบไว้ในสมุดเล่มนั้น

ผ่านมาอีกที ฉันเจอบริการ diaryhub ซึ่งเชื้อเชิญให้เขียนตอนอยู่มหาวิทยาลัยได้หนึ่งปี ตอนนั้นเป็นการเขียนเพื่ออยากได้ยอด like ยอด view มากกว่า จึงไม่สนุกเท่าไหร่

โลกเปลี่ยนไป ฉันเติบโตขึ้น ....
เฟซบุคเปลี่ยนรูปแบบการสื่อสารใหม่หมด โลกทั้งหมดจึงสร้างทุกคนแม้แต่ลูกจ้างระดับล่างสุดของบางองค์กรให้กลายเป็นคนดังได้ในชั่วพริบตา

กระนั้น ... ความสำคัญของสื่อออนไลน์ของฉัน ก็หนีไม่พ้นการเป็น เครื่องบันทึกความทรงจำที่ดีหรอก

ถึงบรรทัดนี้ ...ขอเชื้อเชิญให้ท่านลองเดินทางกับฉัน ผ่านเรื่องราวดีหรือร้ายไปพร้อมๆ กัน

เชิญจ้า