sunday sonata.sweetsingularity
track 06: pause
  • ผมมันคนขึ้ลืมที่ช่างจดจำที่สุดในโลก





    ‘พี่คิดอะไรอยู่’



    ชอว์นถามผมข้ามแก้วกาแฟ


    แสงแดดส่องคาเฟ่ในลอนดอน กระทบผมน้ำตาลหยักศกของเขาพอดี ปรายตามองแล้วก็นึกถึงคืนก่อน 


    เหมือนเทพบุตรที่มีวงแหวนเรืองแสงลอยอยู่เหนือหัวยังไงยังงั้น




    ผมพอได้เรื่องการเริ่มต้น ลื่นไหลกับคำหวานเมื่อคุยระยะแรก การหลบสายตา คุมสีหน้า บังคับให้ตัวสงบต่อให้ความคิดในใจเตลิดไปถึงไหนๆ


    สบตาแล้วกลับรีบเผลอใจลืมความช้าเร็วของเวลา


    แต่ผมมันห่วยกับสิ่งที่ตามมา กองเส้นด้ายที่พันกัน สายหูฟังที่เป็นเงื่อนตายแล้วแก้ไม่ออก กับใจที่สับสนเมื่อหันกลับไปมองเส้นทางที่ผ่าน


    อยากจะสลัดมันทิ้ง แล้วปลีกตัวหนี




    คนขี้ขลาด คุณคงว่าผม


    แต่มองรอยยิ้มกว้างบนหน้าอบอุ่นนั้นแล้วก็แทบลืมความกังวลกับหยากไย้เส้นประสาทในหัว


    ละลายอยู่ในความเป็นเขา




    ตกลงผมกล้าหรือผมกลัว ผมก็ไม่เคยแน่ใจ



    อยู่ตรงกลางได้ไหมนะ


    ตรงความลังเลที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายที่ตรึงอยู่ที่เขา



    (เหลวไหลสิ้นดี)




    ‘เรื่อยเปื่อย’ ผมว่า ยกแก้วน้ำเงินเข้มขึ้นจิบกาแฟดำ ฮอลบอร์นยังพลุกพล่านในช่วงเช้า เหมาะกับความเป็นย่านมหาลัย



    ความจริงมันยุ่งเหยิง หนาวเย็น และซับซ้อน เด็ดขาด ถาวร และหนักแน่นเกินความยืดหยุ่นไร้สาระในหัว 


    ผมสะดุดขาตัวเองในความจริงบ่อยครั้ง


    ยืนเหม่ออยากเพ้อขอกดรีไวน์สิ่งที่เกิด แล้วก็ยังหยุดอยู่ตรงที่เดิม




    เวลาไม่เคยโกหกใคร


    อย่าหวังเลยว่าหัวใจโลเลจะทนไหว




    ชอว์นยิ้มแล้วดึงมือผมมากุม


    เขานั่งอยู่ตรงข้าม มอคค่าชิโน่ที่หมดไปค่อนแก้วกับอโวคาโดโทสต์ที่เหลือคำเดียวอยู่บนโต๊ะระหว่างสองแขนนั่น



    ผมเรียนรู้ที่จะยิ้ม ในวันที่ไม่มีเรื่องให้ยิ้ม มองตาคนแล้วฉีกริมฝีปากกว้าง ปั้นเสียงให้หวาน


    ชีวิตสอนผมอย่างนั้น



    แต่ก็กลัวจับใจว่าใครเขาจะมองทะลุไปถึงข้างใน 


    อย่างชอว์น หนึ่งคนที่มักอ่านผมถูก จับสายตาเหนือรอยยิ้ม แล้วถามผมว่าเป็นอะไรกันแน่



    ‘ถ้าให้พี่บอกว่าคิดอะไรอยู่’ ผมบิครัวซองบนจานขึ้นกิน ชอว์นมองนิ่ง


    แววตาเขาทำผมหวั่นใจ


    ‘พี่คงอธิบายไม่หมดหรอก’



    เขาเหมือนผงช็อคโกแล็ตในวันที่ผมเลือกกาแฟดำ นมอุ่นกับน้ำผึ้งราดด้วยความหวังดีที่เข้มข้นจนน่ากลัว




    ผมควรเป็นอย่างที่ผมเป็นต่อไปหรือเปล่า


    คนเขียนเพลงรักที่อยู่อย่างไร้รัก




    สูดกลิ่นชาวานิลลาไปวันๆ เพื่อแทรกตัวอยู่ในความหอมหวานเบาๆที่เจืออยู่ในอากาศ 


    เก็บความหวาน


    ตักตวงสายตาคนตรงหน้า


    แล้วพยายามไหลไปกับความคิด




    ‘แต่ถ้าพี่คิดถึงผมอยู่ละก็—‘



    รู้สึกถึงแรงบีบเบาๆที่มือ ชอว์นเอียงคอมองผม ตาจ้องตา แล้วผมก็นึกถึงภาพกราฟฟิคที่เคยเห็นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ



    อีกหนึ่งคำตอบของคำถามว่าคุณจะลบอดีตหรือไม่ คือการลืมมันไปเสียให้จบ



    ‘ผมอยู่ตรงนี้แล้วนะฮะ.’







Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in