#wirunfica week before valentine
ความลับ (UshiOi / Haikyuu)
  • Title: ความลับ

    Fandom: Haikyuu!!

    Relationship: Ushijima Wakatoshi/Oikawa Tooru

    Characters: Shiratorizawa Volleyball Team, Aoba Johsai Volleyball Team

    Rate: PG

    Note: บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม UshiOi Weekly Challenges

     


     

    ความลับ

    UshiOi

     

     

    “นี่ อุชิวากะจัง นายปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า”

    โออิคาวะ โทโอรุ โพล่งประโยคนี้ขึ้นมาระหว่างการซ้อมแข่งนัดหนึ่งช่วงปิดเทอมฤดูร้อน[1]ระหว่างชิราโทริซาวะ และอาโอบะโจไซ

    ประโยคนั้นทำให้ผู้เล่นของชิราโทริซาวะทั้งทีมสะดุ้ง แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้โออิคาวะเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง ขณะที่อาโอบะโจไซมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจนัก แล้วเลื่อนสายตาไปมองกัปตันทีมของตน

    โออิคาวะยังคงจดจ้องคนที่ตัวเองตั้งคำถามอยู่ อุชิจิมะ วากะโทชิ สบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา เห็นคะแนนด้านหลังที่บอกว่าเขาจวนเจียนจะแพ้เซตแรกให้ชิราโทริซาวะอยู่รอมร่อ แต่ป้ายนั่นไม่น่าสนใจเท่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้หรอก

    อุชิจิมะทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ล้มลงไปทั้งยืน

    “คุณอุชิจิมะ!” เซตเตอร์ของทีมร้อง ตัวตบปีหนึ่งอีกคนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว โออิคาวะขมวดคิ้ว ได้ยินเสียงสัญญาณนกหวีดจากกรรมการซึ่งเป็นนักเรียนของชิราโทริซาวะ เขาเดินตรงไปหาคนที่ล้มลงไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

    พอทุกคนเห็นว่าเขาเดินมาก็หลีกทางให้ โออิคาวะเลิกคิ้ว พึมพำว่า “ขอบคุณ” ก่อนจะมองสีหน้าของตัวตบเอซของชิราโทริซาวะชัด ๆ

    ผิวหน้าแดงจัด หายใจแรง เหงื่อท่วมตัว

    “...เป็นไข้?”

    พอเขาถามขึ้นมา คนในชิราโทริซาวะก็เงียบ

    “วันนี้โค้ชวาชิโจไม่อยู่ก็เลยทำอะไรไม่เกรงใจเขาเลยสินะ”

    “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” โกชิกิ สึโตมุ มือตบปีหนึ่งคนนั้นรีบแย้ง โออิคาวะเลื่อนสายตาไปหาคนที่น่าจะให้คำตอบเขาได้ดีที่สุด

    เท็นโด ซาโตริ

    อีกฝ่ายเลิกคิ้ว เลี่ยงสบตาเขาไปมองคนที่หมดแรงอยู่ที่พื้น ก่อนจะยิ้มมุมปาก

    “ฉันบอกแล้วนายไม่เชื่อเองน้า วากะโทชิคุง”

    มองรูปการณ์แล้วโออิคาวะก็ถอนหายใจ พอดีกับที่อิวาอิสึมิเดินมาถึงตรงที่เขาอยู่

    “เกิดอะไรขึ้น”

    กัปตันของอาโอบะโจไซลุกขึ้นยืน ก่อนหันไปบอกเพื่อนร่วมทีม

    “พักการแข่งก่อน มีคนป่วยที่ดื้อน่าดูเลยน่ะ”

    อิวาอิสึมิพยักหน้ารับแล้วหันไปปรึกษากับรองกัปตันของชิราโทริซาวะ นัดนี้เป็นการซ้อมแข่งอุ่นเครื่องที่พวกอาจารย์และโค้ชไม่ได้แวะมา ให้พวกนักเรียนคุมกันเอง[2] ผลก็คือมีคนดื้อด้านลงสนามมาหนึ่งคน

    โออิคาวะทำท่าจะเดินกลับไปที่ฝั่งของตัวเอง แต่มีคนดึงเสื้อเขาไว้ก่อน

    ชิราบุ เคนจิโร่

    “มีอะไรหรือเปล่า”

    “...คุณอุชิจิมะต่างหากล่ะครับที่มี”

    อีกฝ่ายไม่อยากคุยกับเขา ดูก็รู้ โออิคาวะไม่ได้ถือสา เขาเป็นคนประเภทที่ถ้าคนชอบก็ชอบไปเลย ถ้าคนไม่ชอบก็เกลียดไปเลยเหมือนกัน ซึ่งถ้าไม่ได้มีธุระกงการอะไรให้ต้องพูดคุยกันเขาก็ไม่มีปัญหาถ้าจะมีความรู้สึกด้านลบต่อเขา

    และลึก ๆ เขาก็พอจะรู้เหตุผลที่เซตเตอร์ปีสองคนนี้เป็นแบบนี้ด้วย

    “เป็นบ้าหรือไงอุชิวากะจัง”

    พอเขาพูดแบบนั้น ก็ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะจากคนที่นอนอยู่ ดูเหมือนเด็กในทีมกำลังไปหาเปลสนามมาหามหมอนี่ออกไป

    “เปล่า”

    อุชิจิมะมองหน้าเขานิ่ง ๆ ไม่พูดอะไร แต่กลับคว้ามือข้างหนึ่งของเขาไปกุมไว้แน่น ความร้อนจากร่างกายยิ่งพาให้หัวคิ้วของโออิคาวะขมวดมุ่น

    “ไข้ขึ้นมากี่วันแล้ว”

    “...เมื่อวานค่ำ ๆ”

    “นายนี่นะ”

    “...เดี๋ยวก็ดีขึ้น”

    “เดี๋ยวก็ตายก่อนหรอก” โออิคาวะเบ้ปาก “เปลสนามมาแล้ว ไปห้องพยาบาลได้แล้ว”

    เขาปล่อยมือออกจากฝ่ายนั้น อุชิจิมะมองเขา แต่ไม่ยอมพูดอะไร

    จนสุดท้ายโออิคาวะก็เป็นฝ่ายพูดเอง

    “เออ ๆ เดี๋ยวแข่งเสร็จฉันจะไปหา”

    ก่อนที่เปลสนามจะถูกหามออกไป

    พอเขาเดินกลับไปฝั่งสนามของตัวเอง อิวาอิสึมิก็พูดขึ้นมาทันที

    “นายพูดแค่นั้น แต่เหมือนหมอนั่นจะตายตาหลับได้เลย”

    “เวอร์น่าอิวะจัง”

    “ไม่เวอร์สักนิด” มัตสึคาวะเสริม “พวกชิราโทริซาวะเหมือนรู้ว่ากัปตันตัวเองเป็นคนแบบไหนนะ”

    “ก็คงเหมือนที่เรารู้” ฮานามากิรับช่วงต่อ

    “แล้วฉันเป็นคนแบบไหนกันล่ะ” โออิคาวะโวยวาย

     

    พอจบสกอร์ที่ 1-1 โออิคาวะก็เห็นแล้วว่าชิราโทริซาวะไม่มีใจจะแข่งแล้ว ดังนั้นก็ไม่มีเหตุผลให้พวกเขาต้องทุ่มเทแรงด้วยเช่นกัน

    “พอแค่นี้ดีกว่า”

    อิวาอิสึมิเห็นด้วย

    “พวกนายดูไม่มีสมาธิเลย”

    เท็นโดถอนหายใจ “ก็นะ”

    “เอาเป็นว่าไว้นัดกันอีกรอบก็ได้ โรงเรียนเราก็ไม่ได้ห่างกันขนาดนั้น”

    โซเอคาวะ รองกัปตันของชิราโทริซาวะเข้าไปคุยกับอิวาอิสึมิ

    โออิคาวะหันไปหาเพื่อนร่วมทีมที่เหลือ

    “งั้นฉันขอไปทำธุระก่อนนะ”

    ทุกคนพยักหน้ารับรู้ ปล่อยให้กัปตันทีมตัวเองไปทำหน้าที่ยาใจให้คนที่ออกจากการซ้อมกลางคัน

    โออิคาวะเดินทอดน่องมาตามระเบียงทางเดินในอาคารเรียนของโรงเรียนชิราโทริซาวะ แน่นอนว่าเขาคงเดินไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้ในโรงเรียนที่มีมาตรการรักษาความปลอดภัยรัดกุมขนาดนี้ คนที่เดินนำเขามาคือเท็นโด ซาโตริ ที่ยังคงมีรอยยิ้มพิลึกบนใบหน้า ไม่เหมือนคนที่กัปตันทีมเพิ่งล้มกลางสนามไปเมื่อครู่

    “ถึงห้องพยาบาลแล้วจ้า”

    เท็นโดเปิดประตูแล้วผายมือให้เขาเข้าไปข้างใน โออิคาวะเอ่ย “ขอบคุณ” ตามมารยาท

    เพราะเป็นช่วงที่ปิดภาคเรียนแล้วอาคารเรียนต่าง ๆ จึงไม่ได้เปิดทำการยกเว้นห้องที่จำเป็นอย่างห้องพยาบาล ด้านในเปิดแอร์เย็นฉ่ำสวนทางกับอากาศร้อนจัดด้านนอก แต่คงทำให้คนป่วยสบายตัวขึ้น โออิคาวะไม่เห็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาล แต่มีป้ายตั้งไว้ว่าอาจารย์ไปเข้าห้องน้ำ เขาเดินตรงไปที่เตียงที่เลื่อนม่านปิดไว้อยู่เตียงเดียว คงไม่พ้นเป็นเตียงของอุชิจิมะ

    พอเลื่อนม่านเปิดออกก็เห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่นอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง ไม่ได้ดูมีทีท่าดื้อรั้นเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด

    คงเพราะเสียงรางม่าน อุชิจิมะจึงรู้สึกตัว ลืมตาขึ้นมามองเขา

    “โออิคาวะ”

    “ไง”

    “...แข่งเสร็จแล้วเหรอ”

    “เสมอนะ ทีมนายดูไม่มีใจจะแข่ง”

    อุชิจิมะขมวดคิ้ว โออิคาวะลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง วางกระเป๋าของตัวเองไว้ข้างเก้าอี้อีกที

    "ว่าพวกเขาไม่ได้หรอก พวกเขาก็แค่ห่วงนาย"

    “แต่ก็แพ้ให้นายเซตหนึ่ง”

    “ถ้าจู่ ๆ ฉันล้มไปกลางสนาม ทีมฉันก็คงเป็นแบบนั้น” โออิคาวะว่า เบนสายตาไปมองตู้ยาสามัญในห้องพยาบาล “กัปตันเป็นเสาหลักของทีมนี่นา ทำไงได้ ถ้าเป็นแมตช์แข่งทางการคงไม่เป็นแบบนี้ อาจจะบ้าเลือดสู้สุดใจไปเลย แต่เป็นแมตช์ซ้อมแข่งก็หยวน ๆ หน่อยเถอะ เห็นแก่จิตใจของลูกทีม”

    “...นายใจดี”

    “นายก็ไม่ได้ใจร้ายกับทีมตัวเองสักหน่อย” โออิคาวะหันไปมองคนพูด

    “ฉันเห็นนะ พยายามสอนโกชิกิจังอยู่ใช่ไหมล่ะ”

    “...”

    “จริง ๆ ชิราบุจังก็ดูมีแววอยู่น้า~”

    “...อืม”

    โออิคาวะเท้าแขนลงกับเตียงคนป่วยก่อนเอ่ย

    “นี่ อุชิวากะจัง”

    “...?”

    “คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

    “...อืม ขอโทษที”

    “ถึงจะอยากแข่งกับฉันขนาดไหน ก็อย่าทำแบบนี้ คนที่จะเดือดร้อนไม่ได้มีแค่นายนะ ถ้าโค้ชวาชิโจรู้เข้าจะทำยังไง”

    “...”

    “ไปขอโทษทีมตัวเองด้วยล่ะ”

    ได้ยินเสียงอุชิจิมะถอนหายใจ

    “หลังจากนี้เราจะได้แข่งกันอีกไหมนะ”

    “พูดอะไร ยังเรียนไม่จบสักหน่อย ไหนจะฮารุโคอีก”

    อุชิจิมะหันมาสบตาเขา

    “...ฉันก็แค่อยากลงสนามเดียวกับนายตลอดไป”

    คนฟังกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

    “พูดอะไรของนาย”

    “นายรีบกลับเถอะ ฉันจะนอนอีกสักพักแล้วค่อยกลับหอ”

    “เปลี่ยนเรื่องเอาดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ อุชิวากะจังนี่น่าหงุดหงิดชะมัด”

    โออิคาวะคว้ากระเป๋าของตนมาสะพายไหล่ ลุกขึ้นเตรียมจะออกไปจากห้อง แต่ก็ได้ยินเสียงไล่หลังมาก่อน

    “โออิคาวะ”

    พอหันไปมองก็เห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่หาได้ยากยิ่งของกัปตันของชิราโทริซาวะ

    “ขอบคุณนะ”

    โออิคาวะแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้หนึ่งที ก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไป

     

    เท็นโดเข้ามาในห้องพยาบาลเพื่อจะพบว่าอุชิจิมะอาการดีขึ้นจนมานั่งข้างเตียงแทนที่จะนอนได้แล้ว เขาเลิกคิ้วมองรูมเมตที่กำลังจดจ่อกับมือถืออย่างผิดวิสัย

    “วากะโทชิคุง ถ้าโอเคแล้วก็กลับไปหอกันเถอะ”

    อุชิจิมะเงยหน้ามามองเขาก่อนจะพยักหน้ารับ

    “คราวหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะ” เท็นโดโพล่งขึ้นระหว่างทางเดินกลับหอพักนักเรียน อุชิจิมะเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้ารับ

    “ขอโทษที”

    “นายจะดื้อฉันก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่คนอื่นเนี่ยสิ จะเสียกำลังใจเอาน้า”

    “อืม”

    “แล้วโทโอรุจังเป็นยังไง”

    “สนิทกับเขาแล้วหรือไงถึงเรียกแบบนั้น”

    “น่ารักจะตาย ไม่คิดงั้นเหรอ”

    อุชิจิมะเงียบไปพักหนึ่ง

    “...อืม”

    “...นายนี่มันเกินเยียวยา”

    “คราวหน้าฉันจะลงตลอดทั้งเกมเหมือนเดิม”

    “แหงสิ ถ้านายไม่ลงใครจะลงล่ะ”

    เท็นโดบ่นอุบ ขณะที่อุชิจิมะกลับไปคิดถึงข้อความในมือถือที่เขาเพิ่งเปิดอ่านเมื่อครู่

    ข้อความจากคนที่อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมเขาทั้งที่ไม่จำเป็นก็ได้คนนั้น

     

    หายไว ๆ ล่ะ

    ฉันไม่อยากแพ้เพราะนายไม่สบายหรอกนะ

    จะแข่งกันก็ต้องแข่งแบบ 100% ทั้งคู่สิ

     

    โออิคาวะ

     

    “...ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวนะ วากะโทชิคุง มีเรื่องดี ๆ แล้วไม่ยอมบอกฉันหรือไง”

    เขาเมินเสียงอยากรู้อยากเห็นของเท็นโดไป รู้สึกว่าตัวเองพลาดครั้งใหญ่ที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดีจนอดแข่งวันนี้

    แต่เรื่องดี ๆ คงเป็นโออิคาวะคนนั้นที่เผยอีกด้านให้เขาเห็นล่ะนะ

    สมเป็นโออิคาวะ โทโอรุ คนที่ทำให้เขาละสายตาไปไม่ได้ตลอดคนนั้นจริง ๆ

     

    END

     

    เชิงอรรถ

    [1] ปิดเทอมฤดูร้อนของโรงเรียนมัธยมปลายญี่ปุ่นเริ่มตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคมถึงเดือนสิงหาคม

    [2] คิดว่าโอกาสเกิดขึ้นจริงต่ำมาก จากการดูไฮคิวมาจนถึงซีซั่นล่าสุด ทุกนัดแข่งระหว่างโรงเรียนอย่างไรก็ต้องมีอาจารย์กับโค้ชไปคุม...

     


     

    200729

    การเขียนฟิคจบหนึ่งเรื่องมันจะเยียวยาหัวใจเราได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ ดิฉันเหนื่อยเหลือเกินกับชีวิตช่วงนี้

    อุชิโออิในรอบหลายปีเลย แง้ กลับมาพีคเพราะดูอนิเมะไฮคิวถึงซีซั่นล่าสุดแล้วค่ะ! สุดยอดไปเลย ฉันไปไหนไม่ได้จากอุชิโออิเหมือนหลายปีก่อนเด๊ะ

    ">รอคอยไฮคิวอนิเมะอย่างใจจดจ่อ ไปหาซื้อมังงะก็หมด ๆๆๆๆ ตลอด ฮือ อดทนรอตอนจบไปด้วยกันนะคะ ;--;

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in