ให้ตาย อเล็กซ์ไม่คิดว่าจะหาคุณอเล็กซ์เจอง่ายปานนี้ เช้าวันจันทร์ระหว่างทางกลับหอพัก อเล็กซ์เห็นร่างโคลนของตัวเองนั่งยืดขาบนชิงช้าเด็ก ใกล้กับที่ทำการไปรษณีย์ แต่คุณอเล็กซ์ไม่เห็นเขา...คุณอเล็กซ์ที่เหมือนเขาอย่างกับแกะ...

อเล็กซ์เฝ้ามองอีกฝ่ายอยู่เนิ่นนาน ฝังตัวเองอยู่หลังพุ่มไม้ขณะจับจ้องไม่วางตาราวกับกำลังศึกษาร่างกายนายแบบในคาบวาดภาพอนาโตมี คุณอเล็กซ์มีขาโก่งนิด ๆ เหมือนเขา นิ้วโป้งเท้าป้อมกว่านิ้วอื่น ๆ ขนขาหรอมแหรมเหมือนกัน แต่คุณอเล็กซ์ไม่นั่งหลังงอ ท่าทางดูอกผายไหล่ผึ่งกว่า และผมสีฟางข้าวถูกจัดเป็นทรงทันสมัย ไม่ได้ปล่อยให้ชี้โด่ชี้เด่ตามธรรมชาติเหมือนเขา อย่างไรก็ตาม พวกนั้นเป็นความแตกต่างจุกจิกเท่านั้น ดูกี่พันครั้ง อเล็กซ์กับคุณอเล็กซ์ก็เหมือนกันอย่างกับฝาแฝดยามจ้องมองอีกฝ่ายบนชิงช้า มีแวบหนึ่งที่อเล็กซ์ลืมตัว คิดว่ากำลังดูหนังสารคดีที่ฉายเรื่องราวชีวิตของเขาเอง

วันถัดมา อเล็กซ์อยู่จุดเดิม ซ่อนตัวใต้เงามืดของพุ่มไม้ คุณอเล็กซ์ก็อยู่ที่เดิมเช่นเคยราวกับกำลังรอเขาอยู่เหมือนกัน ขาที่โก่งนิด ๆ ทั้งสองข้างนั่นลากพื้นเพราะยาวเกินกว่าสัดส่วนของขาที่เหมาะกับชิงช้าสำหรับเด็กอยู่มาก วันนี้คุณอเล็กซ์กินไอศกรีม แหม! ขนาดรสไอศกรีม เราก็ยังใจตรงกัน อเล็กซ์จ้องมองคุณอเล็กซ์ละเลียดไอศกรีมรสมะนาวด้วยลิ้นเล็ก ๆ สีแดง ภาพนั้นดูแปลกตาอย่างไรบอกไม่ถูก อเล็กซ์จึงลองแลบลิ้นออกมาบ้าง หยิบกล้องโทรศัพท์ออกมาสะท้อนภาพตัวเอง แต่ภาพในนั้นไม่เหมือนคุณอเล็กซ์สักนิด ลิ้นของเขามีสีออกไปทางชมพูมากกว่า

และไม่ได้ทำให้ใจเต้นอย่างบ้าคลั่งด้วย

“แกจะว่ายังไง ถ้าฉันบอกว่าฉันหาดอพเพลแกงเกอร์ของตัวเองพบแล้ว”

“จริงรึ เออ ก็บ้าสมเป็นแกดี”

“มีเรื่องบ้ายิ่งกว่านั้นอีก”

“อะไรวะ”

“ฉันว่า ฉันตกหลุมรักเขา”

“เขา?”

“คุณอเล็กซ์น่ะ — ดอพเพลแกงเกอร์ของฉัน”

วันถัดมา อเล็กซ์ตัดสินใจบอกความจริงกับเพื่อนคนหนึ่ง แต่ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกจิตวิปริตและเพี้ยนไปแล้วแทบจะทันที ‘แกมันเกินเยียวยา’ หมอนั่นบอกไว้อย่างนั้น พลางทำหน้ารังเกียจระคนทึ่ง อเล็กซ์พยายามอธิบายอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เขาหนักใจ ไม่รู้จะทำอย่างไร เป็นเพราะสีลิ้นของเราไม่เหมือนกันนั่นแหละ เพราะลิ้นของคุณอเล็กซ์มีสีแดงสดและซุกซน และเพราะแค่นั้นเองเขาจึงตกหลุมรัก อเล็กซ์ตกหลุมรักคุณอเล็กซ์ ดอพเพลแกงเกอร์ที่หน้าเหมือนเขาอย่างกับแกะ และเมื่อรักแล้ว แม้ทั้งโลกจะบอกว่าให้หนีไป แต่เขาจะวิ่งเข้าหา

ก่อนออกจากมหาวิทยาลัย อเล็กซ์แวะส่องกระจกในห้องน้ำเพื่อพิสูจน์ให้รู้ไปเสียว่าในกระจกนั่นเขาเห็นใคร อเล็กซ์ทำแม้กระทั่งเอาปากแนบกระจก แถมส่งลิ้นดุนดันตามแบบฉบับเฟรนช์คิส หากแต่สิ่งที่ได้มีเพียงความเย็นชืดของผิวกระจก และไม่ว่าจะพิจารณาสีของลิ้นตัวเองกี่หน มันก็ยังไม่เป็นสีแดงสดเหมือนของคุณอเล็กซ์อยู่ดี

เพราะแบบนั้น อเล็กซ์จึงพรวดพราดออกจากห้องน้ำไป หัวใจเต้นโครมคราม

ที่ลานชิงช้าเด็กใกล้ที่ทำการไปรษณีย์ คุณอเล็กซ์ยังอยู่ที่นั่น เพียงแต่วันนี้คุณอเล็กซ์สวมแว่นตาดำ และยังยืนหันมาทางพุ่มไม้ ที่ซ่อนตัวแสนรักแสนหวงของอเล็กซ์อยู่ก่อนแล้ว

คุณอเล็กซ์ไม่ได้ทักทายเขาว่า ไง หรือ หวัดดี หรือ สายันต์สวัสดิ์ หรือแม้แต่ โอลา คุณอเล็กซ์ทักเขาคำแรกด้วยประโยคอย่าง “ออกมาได้แล้ว ไอ้ดอพเพลแกงเกอร์โสโครก”

อเล็กซ์เดินอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวไปหาดอพเพลแกงเกอร์ของเขาราวกับหมารับคำสั่งเจ้านาย ตลอดเวลาอเล็กซ์เงยหน้ามองคุณอเล็กซ์เสมอ จับจ้องไม่วางตาเหมือนครั้งกวีมีรัก ในขณะที่คุณอเล็กซ์ก้มหน้ามองพื้นดินอยู่ตลอด โถ ท่าทางคุณคงเชื่อข่าวที่รัฐบาลประโคมสินะครับ ความจริงแล้วไม่มีอะไรหรอก พวกนั้นหลอกลวงทั้งเพ ทุกอย่างปกติสุข เราสามารถมองตากันได้นะ อเล็กซ์คิดในใจขณะจ้องหน้าอีกฝ่ายหนักแน่นกว่าเดิม หวังจะส่งห้วงความคิดผ่านจิตวิญญาณที่เกิดมาคู่กันของเรา เราต่างเป็นดอพเพลแกงเกอร์ของกันและกัน พระเจ้าสร้างเรามาแบบนั้น และวันนี้เราก็ได้พบกันแล้ว


“อย่าริสบตาฉันเลยเชียว ไอ้โสโครก”

ขอรับกระผม อเล็กซ์กล่าวในใจ

“ไอ้โรคจิต อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกแอบมองฉันอยู่ที่พุ่มไม้โน้น แกทำไปทำไม ต้องการอะไร ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้ อ๊ะ! ห้ามสบตานะ”

ขอรับกระผม อเล็กซ์กล่าวในใจ ก่อนจะตอบเต็มเสียงว่า “ผมเพียงอยากมองคุณเท่านั้นครับ…ผมตามหาคุณมานาน” อเล็กซ์กลั้นใจพูดประโยคถัดไป “และที่สำคัญ ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ”

“ว่าไงนะ” น้ำเสียงคุณอเล็กซ์เย็นเยียบ ใบหน้าที่เหมือนกันกับเขากำลังบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง “นี่แกพูดว่าอะไรนะ!”

“ผมรักคุณ”

“ไอ้วิปริต!”


คุณอเล็กซ์ถีบอเล็กซ์เข้าที่หน้าแข้งและเข่าอย่างรุนแรงจนเขาเสียการทรงตัว หัวเข่ากระแทกพื้นเสียงดังปั๊ก อเล็กซ์ล้มลงกับพื้นอย่างหมดท่า งอตัวคล้ายทารกในครรภ์มารดาขณะรับสัมผัสรุนแรง ไม่มีใครอยู่ตรงนี้ ไม่มีพยานรู้เห็นใด ๆ ในการทำร้ายร่างกายครั้งนี้ เว้นแต่เพียงแมวสามสีตัวอ้วนใต้ต้นไม้และนกกาเหว่าที่เพิ่งบินผ่านไป อเล็กซ์คิดว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกราไปเองในไม่ช้า อีกสักสองหมัดและสามกระทืบ คุณอเล็กซ์ก็คงเห็นใจเขาแล้วหยุดกระทำป่าเถื่อนเช่นนี้ แต่เปล่าเลย เจ้าของลิ้นซุกซนสีแดงสดยังคงเตะเขาอย่างไม่บันยะบันยัง จนปากของอเล็กซ์มีรสคาวเลือด ฟันหัก รู้สึกว่ากระดูกมือเคลื่อน และท้องจุกจนพูดอะไรไม่ออก

อเล็กซ์สำลักน้ำลายปนเลือด เขาถ่มของเหลวในปากลงพื้น เป็นตอนนั้นเองที่เขาตัดสินใจโผกอดขาคุณอเล็กซ์แน่นแล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรงด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แว่นตาดำที่อีกฝ่ายสวมไว้หลุดลอยกลางอากาศ

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว ทันทีทันใด รวบรัดปุบปับเหมือนเป็นฝีมือของพวกพ่อมดหมอผี อเล็กซ์ขึ้นคร่อมคุณอเล็กซ์ที่กำลังเสียท่า และดวงตาไร้แว่น ไม่มีอีกแล้ว สิ่งกั้นขวางระหว่างเรา เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ ไม่สิ เขาแนบใบหน้ากับใบหน้าอีกฝ่ายต่างหาก ปลายจมูกแนบชิดจนเกย ปากประกบปาก ดวงตาสองคู่อยู่ชิดติดกันเหมือนถูกเย็บ หากมีใครคนหนึ่งกระพริบตาก่อน ขนตาคงยื่นทิ่มเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายเป็นแน่ คุณอเล็กซ์หวาดผวาสุดขีดจนส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนสัตว์ป่า ทว่าฟังไม่ได้ศัพท์เพราะถ้อยคำถูกดูดเข้าไปยังตัวเขาผ่านปากที่เชื่อมต่อกัน ในวินาทีนั้นเอง อเล็กซ์รู้สึกราวกับกำลังสูบกินวิญญาณของดอพเพลแกงเกอร์ของตน

ไม่นาน ร่างของคุณอเล็กซ์กลับอ่อนยวบลง ก่อนจะฟุบไปกับพื้นดินเหมือนลูกโป่งถูกเจาะจนฟีบแบน โธ่ ท่าทางข่าวพวกนั้นจะเป็นจริงเสียแล้ว หากใครสบตากับดอพเพลแกงเกอร์ของตนจะต้องตาย

อเล็กซ์ถุยน้ำลายปนเลือดที่ค้างอยู่ในปากลงข้างตัวด้วยสีหน้าว่างเปล่า หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลริน แต่ก็เพียงหนึ่งหยดเท่านั้น ก่อนเอื้อมมือไปทำสิ่งที่ปรารถนามากที่สุด

อเล็กซ์เปิดปากของคุณอเล็กซ์ออกกว้าง ลิ้นเล็ก ๆ นั่นยังอยู่ตรงนั้น วางอยู่ตรงกลางช่องปากอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนมีใครบรรจงจัดวาง เขาจับลิ้นนั่นมาพิจารณาดูอย่างถ้วนถี่ ชิดใกล้ ไม่ต้องแอบเฝ้ามองจากพุ่มไม้ไกล ๆ อีกต่อไปแล้ว

อเล็กซ์ถอนหายใจ

“อะไรกัน พอดูใกล้ ๆ แล้ว ไม่เห็นแดงสดอย่างที่คิดไว้เลยนี่นา”