เมื่อวานนี้ผมอยู่ตรงนี้ และเมื่อวานนี้เขาก็อยู่ตรงนี้

เท้าของผมเปียกเล็กน้อย ความชื้นด้านล่างคงจะส่งกลิ่นหืนต่อไปหากไม่ถูกลมกรรโชกใหญ่พัดจนอันตรธาน แต่ถึงลมไม่หวน คลื่นใต้ฝ่าเท้าก็คงพัดทำลายกลิ่นเหม็นแล้วอวดเบ่งตนใหญ่โตด้วยกลิ่นเค็ม ๆ ของมันแทนอยู่ดี

ผมคิดว่าเท้าของเขาก็คงเปียก ในเมื่อเรายืนห่างกันไม่มากนัก, อยู่บนโขดหิน

หมอนั่นเป็นคนไร้บ้านเหมือนผมหรือไม่ ถึงเอาแต่ยืนอยู่ในที่พิศดารเช่นนี้? ผมเคยสงสัยเช่นนั้น แต่เมื่อเหลือบไปเห็นว่าหมอนั่นสวมรองเท้าหนังสีดำหรูหรา แทนที่จะคิดหาคำตอบต่อไป ผมพ่นลมหายใจฟึดฟัดแล้วถ่มน้ำลาย

ถุย!

ซ่า…

คลื่นลูกแล้วลูกเล่าสาดซัดบริเวณที่ผมยืนอยู่ น้ำลายโสโครกเมื่อครู่ถูกพัดลงทะเล

ผมหิวเหลือเกิน หากทำได้ ผมจะกระโจนเข้าหาเขา ขู่ถามเหมือนพวกกุ๊ยว่าในกระเป๋าหนังใบนั้นมีของกินอยู่บ้างหรือเปล่า บางทีอาจจะต้องทำมือเป็นรูปปืนด้วย “ส่งของกินมา อย่าริขัดขืนหรือวิ่งหนี เห็นไหมว่ากูมีอาวุธ!” ผมจะบอกเขาอย่างนั้น แล้วจะได้มีอำนาจเหนือเขาขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ปืนจริงคงจะทำเขาฉี่ราดได้เลยก็เถอะ แต่ผมไม่มีเงินนี่

ผมหนาวเหลือเกิน หากทำได้ ผมจะพุ่งเข้าหาเขา กระชากเอาเสื้อโค้ตสีน้ำตาลที่ยับเล็กน้อยแต่ดูอบอุ่นตัวนั้นมาเป็นของตัวเอง ผมจะกอดตระกองมันดั่งมารดาอุ้มบุตรแรกคลอด “ออกไปให้ห่างจากลูกสาวกูนะ!” ผมจะบอกเขาอย่างนั้น แล้วกอดหอมมันอย่างรักใคร่ พร่ำบอกรักมันอย่างไม่อายคน ซึ่งคงทำให้ความหนาวเหน็บเห็นใจ และตัดสินใจยังไม่พาผมลงนรก