Look a Breathe (Read a Book and Travel Easily)nimon
#064 มัทนะพาธา

  • ถึง ทุกคนผู้มั่นคงในรักทั้งหลาย


       ต่อจากตอนที่แล้ว เราไปซื้อหนังสือ มัทนะพาธา ที่พระราชวังพญาไท และในหนังสือเล่มนั้น เป็นลายมือของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว


    "ที่ใดมีรัก ที่นั้นมีทุกข์"

    •   -  สำหรับบางคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องจริง
    •   - สำหรับบางคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องจริง และยอมที่จะเจ็บต่อไป
    •   - สำหรับบางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องเท็จ


    แต่สำหรับเรา

    "ความรักฉันท์หญิงชายที่เจือปนด้วยความหลง จะนำพาความทุกข์มาให้ แต่ถ้ารักกันแบบมีสติ ช่วยกันประคับประคอง จะทำให้พบทั้งทุกข์ ทั้งสุขบ้าง ก็สามารถผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพราะทุกข์สุขนั้นไม่แน่นอน"


    "เรื่องนี้เป็นเรื่องความทุกข์ที่เกิดจากความรัก"


    เรื่องเริ่มต้น

         สุเทษณ์ เทพบุตรหลงรัก มัทนา เทพธิดา แต่นางไม่รักตอบ

         ดังนั้น สุเทษณ์ก็ไปเรียกมายาวินมาทำมนต์ใส่มัทนา แต่มัทนาก็กลับตอบเหมือนกับหุ่นยนต์

    สุเทษณ์:    รักจริงมิจริง ฤ ก็ไฉน    

                  อรไทบ่แจ้งการ

    มัทนา:      รักจริงมิจริงก็สุระชาญ    

                  ชยะโปรดสถานใด

    สุเทษณ์:    พี่รักและหวังวธุจะรัก     

                  และบทอด บทิ้งไป

    มัทนา:      พระรักสมัคร ณ พระหทัย 

                  ฤจะทอดจะทิ้งเสีย

    สุเทษณ์:    ความรักละเหี่ยอุระระทด 

                  เพราะมิอาจจะคลอเคลีย

    มัทนา:     ความรักระทดอุระละเหี่ย           

                 ฤ จะหายเพราะเคลียคลอ

    สุเทษณ์:   โอ้โอ๋กระไรนะมะทะนา              

                  บมิตอบพะจีพอ

    มัทนา:     โอ้โอ๋กระไรอะมระง้อ                 

                  มะทะนามิพอดี

          สุเทษณ์ ขอให้มายาวินคลายมนต์ และเมื่อถามมัทนาอีกครั้ง มัทนาก็ไม่รับรัก ดังนั้นเลยเสกให้เป็นดอกกุหลาบและจะกลายเป็นมนุษย์เฉพาะวันเพ็ญเพียงวันและคืนเดียว 

       ต่อเมื่อมีความรักจึงจะพ้นสภาพจากเป็นดอกไม้ และหากเป็นความทุกข์เพราะความรักก็ให้วิงวอนต่อพระองค์พระองค์จะช่วย

          หลังจากนั้น ฤาษีกาละทรรสินได้พบกับดอกกุหลาบ จึงเลี้ยงดูมัทนาดั่งลูก (เปรียบเหมือนความรักที่บริสุทธิ์) 

          เมื่อวันเวลาผ่านไป มัทนาได้เจอกับชัยเสนจึงมีความรักใคร่กันในที่สุด เมื่อทั้งสองสาบานรักต่อกัน มัทนาไม่กลับไปเป็นกุหลาบอีกเลย

          เมื่อชัยเสนกำลังจะพามัทนากลับบ้านเมืองตน ฤาษีกาละทรรสินเรียกนางมัทนาไปพบ และกล่าวว่า


    "ความรักเหมือนโรคา

    บันดาลตาให้มืดมน

    ไม่ยินและไม่ยล                                              

    อุปสรรคใดใด

    ความรักเหมือนโคถึก

    กำลังคึกผิขังไว้

    ก็โลดออกจากคอกไป

    บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง

    ถึงหากจะผูกไว้

    ก็ดึงไปด้วยกำลัง

    ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง

    บ หวนคิดถึงเจ็บกาย"


           ซึ่งมัทนาไม่ฟัง เพราะเนื่องจากรักจนหมดใจ จึงเดินทางกลับไปพร้อมชัยเสน

           พระนางจัณฑีมเหสีของชัยเสนหึงหวงและแค้นใจมาก นางขอให้พระบิดาซึ่งเป็นพระราชาแคว้นมคธยกทัพมาตีหัสตินาปุระ 

           พระนางจัณฑียังใช้ให้นางค่อมข้าหลวงทำกลอุบายว่า มัทนารักกับศุภางค์ทหารเอกของชัยเสน ชัยเสนหลงเชื่อจึงสั่งให้ประหารมัทนาและศุภางค์ 

           เมื่อชัยเสนรู้ว่า นี่คือกลอุบาย เลยตัดสินใจจะไปสู้ศึก เพื่อตัดหัวพ่อตามาให้พระนางจัณฑี ที่ทำอุบายหลอกลวง 

           ต่อมาเมื่อชัยเสนรู้ว่ามัทนาและศุภางค์ไม่มีความผิดก็เสียใจมาก อำมาตย์เอกจึงทูลความจริงว่ายังมิได้สังหารนาง และศิษย์ของพระกาละทรรศินได้พานางกลับไปอยู่ในป่าหิมะวันแล้ว 

           ส่วนศุภางค์ก็เป็นอิสระเช่นกัน และได้ออกต่อสู้กับข้าศึกจนตายอย่างทหารหาญ 

           ชัยเสนจึงเดินทางไปรับนางมัทนากลับมา 

          ในขณะนั้นมัทนาทูลขอให้สุเทษณ์รับนางกลับไปสวรรค์ สุเทษณ์ขอให้นางรับรักตนก่อน แต่มัทนายังคงปฏิเสธ 

           สุเทษณ์โกรธจึงสาปให้มัทนาเป็นกุหลาบตลอดไป 

            ชัยเสนมาถึงแต่ก็ไม่ทันการณ์ จึงได้แต่นำต้นกุหลาบกลับไปยังเมืองหัสตินาปุระ เลี้ยงดู รักษาอย่างดี

    "จุดจบของความรักครั้งนี้ คือ ไม่มีใครได้ใครเลย มีแต่เพียงความเสียใจเท่านั้นที่มีต่อกัน สุดท้ายแล้วก็เจ็บพร้อมกันหมด"


       เราว่า นี่เอง คือที่มา ของการมอบความรักให้กันด้วยดอกกุหลาบ เพราะเนื่องด้วย เตือนใจทั้งผู้ให้และผู้รับว่า จุดจบเราจะไม่เป็นดั่งเช่นในตำนาน 


    "หากไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้ ต้องถ้อยที่ถ้อยอาศัย ค่อยๆพยายามฟังอย่างเข้าใจ ไม่หูเบาจงหูหนักไว้นักหนา ชีวิตก็จะไม่ทุกข์ในโศกา"


    *** ความรักนำทุกข์หรือสุขมาให้กันแน่ ***

    "ความรักนั้นไม่เหลืออะไร

    เหลือได้เพียงความจำคะนึงหา

    นำพาความทุกข์มาเพราะหูเบา

    สุดจะเราเขาร้ายเกินบรรยาย

    สุดท้ายแล้วก็ไม่เหลือแม้ว่ารัก

    เหลือเพียงชักแม่น้ำทั้งห้านี้

    เหลือแค่มีเพียงความทรงจำดี

    เหลือเพียงมีฉันรักเธอตลอดไป

    เมื่อมองเห็นดอกกุหลาบในมือนั้น

    ทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆ

    ทั้งเราเขาทนทุกข์ทรมานตน

    เพราะรักคนแบบเธอตลอดไป"

                                              -- Look a Breathe -- 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in