It's mekimmono_kao
{Drabble} Sunflower (Will x Nico)
  • {Drabble} Sunflower
    Fandom : Percy Jackson & The Hero of Olympus
    Pairing: Solangelo (Will Solace x Nico di angelo)
    Rate : PG-15



    *อย่าไปหาสาระเลยค่ะ แต่งด้วยความเพ้อทั้งนั้น และเอ็นดูน้องนิโคเท่านั้น*

    .

    .

    .

    .

    .

    เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ค่ายฮาร์ฟบลัดอันแสนสงบสุข หลังจากการต่อสู้ในศึกไกอาเมื่อสองเดือนที่แล้ว


    เขาในฐานะของหัวหน้าหมอ (ใครตั้งให้ไม่ทราบเหมือนกัน) ก็มีงานล้นมือจนแทบไม่ได้หยุดพัก ทำไงได้ล่ะก็ดันมีคนเจ็บจากสงคราม กว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางก็ใช้เวลาไปตั้ง 2 เดือน


    คนไข้รายอื่นดีขึ้นจนเขสสามารถให้คนอื่นในบ้านช่วยดูแทนได้จนหมดแล้ว เหลือก็แต่ 'คนไข้คนพิเศษ' คนนี้คนเดียวที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่วางใจให้คนอื่นดูแล


    พอนึกถึงเจ้าตัวเล็กนั่นทีไร อดยิ้มไม่ได้ทุกที 'เด็กอะไรไม่รู้น่าฟัดเป็นบ้า แต่กลัวฟัดไปแล้วจะช้ำไปหมดซะก่อน' เขาพึมพำเบาๆก่อนจะรีบก้าวเท้าไปยังบ้านฮาเดสอย่างรวดเร็ว


    ยังไม่ทันที่จะถึงตัวบ้านดีสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าตัวเล็กที่กำลังนึกถึง แอบทำอะไรไม่รู้อยู่มุมข้างๆบ้านพัก


    "เฮ้ นายทำอะไรอยู่ ดิแองเจโล"


    ร่างบางของบุตรแห่งฮาเดสสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ ถ้ามองไม่ผิดใบหน้าขาวซีดนั่นน่าจะเลอะดินเสียด้วย


    "แล้วนายมายุ่งอะไรด้วยล่ะ โซเลซ"


    พูดจบก็หันหน้าหนีไปทันที เขาจึงขยับเข้าไปยืนมองใกล้ๆ จนเห็นว่านิโคกำลังก้มหน้าก้มตาขุดดินอยู่


    "นายจะทำอะไรเนี่ย ขุดหาโครงกระดูกรึไง?"


    "ไร้สาระน่า ของแบบนั้นใช้พลังเรีย-"


    "ห้ามใช้พลัง!! นี่เป็นคำสั่งหมอนายห้ามลืมเด็ดขาด" เขารีบสั่งย้ำทันที เจ้าเด็กนี่เผลอเป็นไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าการใช้พลังจะทำให้ตัวเองเป็นอันตรายก็ยังไม่ยอมเชื่อฟัง


    "เฮอะ รู้แล้วน่า แล้วนี่นายว่างรึไงถึงมาที่นี่" น้ำเสียงที่พูดคล้ายกับจะตัดพ้อเขาเบาๆ ไหนจะอาการไม่ยอมสบตาของอีกฝ่ายด้วย


    "งอนที่ไม่มาหาเหรอ แล้วทำไมนายไม่ไปหาฉันที่ห้องพยาบาลล่ะ" เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปจับเจ้าตัวเล็กให้เงยหน้ามาคุยกัน


    "ใครงอน? ไม่มีเสียหน่อย" นิโคเม้มริมฝีปากเบาๆก่อนจะเอ่ย "แล้วอีกอย่างนายจะให้บุตรแห่งฮาเดสไปห้องพยาบาลบ่อยๆทำไม คนไข้ตกใจกันพอดี"


    "อย่างน้อยนายก็น่าจะแวะไปหากันบ้างซิ แค่วันละ 2-3 ชั่วโมงก็ยังดี" เขาพูดพร้อมใช้มือเช็ดคราบดินบนหน้าของอีกฝ่ายออกช้าๆ


    "ก็ช่วงนี้ยุ่งอยู่นี่นา" คนตัวเล็กกว่าบ่นอุบอิบก่อนหลุบตาลงเล็กน้อย


    ก่อนใบหน้าขาวซีดค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อเขากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู "แวะมาหากันบ้างเถอะ ฉันคิดถึง"


    "อือ"


    เมื่อเจ้าตัวไม่ยอมตอบอะไรอีก เขาจึงเอ่ยนิโคอีกครั้งว่า "แล้วนี่นายทำอะไรอยู่?"


    "อ้อ พอดีแอนนาเบ็ธฝากเมล็ดพืชมาน่ะ เธอว่าบ้านฮาเดสมันมืดมนเกินไป แต่ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่ามันคือต้นอะไร"


    นิโคหยิบซองใส่เมล็ดพืชให้เขาดู ด้วยท่าทางอารมณ์ที่ดีขึ้นเยอะ เขาก้มมองมือเล็กๆนั่น ก่อนจะอดนึกถึงโปรแกรมเพิ่มน้ำหนักเจ้าตัวเล็กไม่ได้ ทำไมผอมขนาดนี้เนี่ย


    "นายรู้จักไหมโซเลซว่ามันคือต้นอะไร?"


    เขาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อพิจารณาเมล็ดพืชในมือของนิโค "อ่อ รู้จักซิ"


    "แล้วมันคือต้นอะไรล่ะ?"


    "มันคือ.....ทานตะวันไงล่ะ" เมื่อเขาเอ่ยตอบพร้อมยกยิ้มล้อเลียนให้ นิโคถึงกับหลุดสบถออกมาเบาๆ เจ้าตัวคงแน่ใจแล้วว่าครั้งนี้โดนแอนนาเบ็ธแหย่เข้าให้


    เขาหลุดหัวเราะออกมาเมื่อนิโคทำท่าจะหยุดขุดหลุมดินด้วยการโยนอุปกรณ์ในมือลงพื้น ใบหูแดงๆนั่นน่ารักเป็นบ้า


    "ถ้าไม่อยากทำต่อแล้ว เดี๋ยวฉันจะขุดหลุม พร้อมปลูกให้เลย ส่วนนายไปล้างมือไป" เขาแย่งอุปกรณ์มาถือพร้อมไล่ให้นิโคเข้าบ้านไป เจ้าตัวเล็กจึงรีบพาร่างหลบให้พ้นจากแสงแดดทันที


    เขาจึงเริ่มลงมือทำต่อจนเสร็จสิ้น แถมรดน้ำให้ด้วยซ้ำ เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นนิโคยืนพิงผนังแสร้งมองนู่นมองนี่ไม่หยุด


    "เสร็จแล้วเหรอ?" นิโคเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาล้างมือเรียบร้อย พร้อมกับสังเกตว่าเวลาผ่านไปซักพักเสียแล้ว


    "อืม ไม่นานนายก็จะได้ทานตะวันไว้ประดับบ้านแล้วล่ะดิแองเจโล" เขาเอ่ยแซวพร้อมขยับเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กที่ยืนกอดอกมองอยู่


    "ฉันต้องกลับก่อนนะ พอดีมีเวรดูแลคนไข้" เขาพูดพร้อมยกมือโยกศีรษะนิโคเบาๆ


    คนตัวเล็กพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบแผ่วเบาว่า "ไว้จะแวะไปห้องพยาบาลแล้วกัน"


    เพียงแค่ประโยคเดียวก็ทำให้เขาส่งยิ้มไปให้คนตรงหน้าอย่างอดไม่ได้ "โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะ"


    เขาถอยหลังออกมาก และโบกมือลาเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง


    นิโคได้แต่ยืนตัวแข็ง ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเขาก้มลงแนบสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากของเจ้าตัว "อ่อ ลืมไปอันนี้ค่าจ้างนะ"


    เขาผละออกมาพร้อมยิ้ม และหันหลังกลับไปยังบ้านพักของตนเอง ทิ้งให้นิโคยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าแดงจัดเต็มที่...


    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .


    ใช่แล้ว คุณฟังไม่ผิดหรอกว่าค่ายฮาร์ฟบลัดช่างสงบสุข ยกเว้นแต่เสียงหวีดร้องของเด็กผู้หญิงจากบ้านอะโฟรไดท์ที่ถูกใครไม่รู้สับเปลี่ยนน้ำยาจัดผมของพวกเธอ จนทำให้ผมพวกเธอเปลี่ยนเป็นสีรุ้ง


    ถัดไปไม่ไม่ไกลผมก็มองเห็นเด็กบ้านเฮอร์มีสสองคนแอบย่องจากไปด้วยรอยยิ้มขบขัน พร้อมขวดน้ำยามากมายในมือ


    แต่เหตุการณ์แบบนี้ ถึงจะเรียกว่าความสงบสุข จริงๆของค่ายมนุษย์กึ่งเทพแห่งนี้เนี่ยล่ะ....


    'อ่อ แถมยังมีบุตรของฮาเดสอยู่ในค่ายเสียด้วย'


    วิล โซเลซช่างมีความสุขจริงๆ

    .

    .

    .

    .


    END

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in