มันไม่ใช่แค่การไปดูคนเดียวครั้งแรก แต่เป็นการเข้าสนามราชมังคลากีฬาสถานครั้งแรกของเราด้วย ตื่นเต้นชะมัด

รู้สึกโชคดีที่อยู่ในยุคที่ฟุตบอลไทยรุ่งเรือง เราดูบอลมาบ้างตั้งแต่อยู่มอ.3 แต่ดูบอลอังกฤษ
จนมาช่วงซูซูกิคัพที่ไทยไปฟาดแชมป์มานี่แหละ ที่สายเลือดไทยมันพลุ่งพล่านเหลือเกิน

ตั้งแต่ตอนนั้นเราก็เสพฟุตบอลไทยอย่างหนักหน่วง ตามติดตลอดทุกนัด ทุกถ้วย ทุกลีก
และความท้าทายอย่างบอลโลก
รู้จักนักบอลเกือบทุกคนทั้งชื่อเล่น ชื่อจริง ฉายาแฟนคลับ กองเชียร์แต่ละกลุ่ม กดไลค์เพจฟุตบอล
ทั้งไทยและนอก ลามไปถึงขั้นเริ่มดูบุนเดสลีกา กับลาลีกาแล้ว เรียกได้ว่าอินกีฬานี้สุดๆ

แต่ก็ไม่เคยไปดูบอลสดๆคนเดียวซ๊ากกะที

เราเคยมีโอกาสไปดูฟุตบอลอุ่นเครื่อง ไทยเจอเกาหลีใต้ เมื่อต้นปี ที่สนามศุภชลาศัย
ตอนนั้นต้องตื่นมากดบัตรแต่เช้า มือไม้งี้สั่นเลย ได้บัตรมาสามใบ จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงบัตรก็ขายเกลี้ยง
นั่นเป็นการดูบอลทีมชาติไทยสดๆครั้งแรกของเรา
(ไม่นับฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์ที่ก็ไม่ต่างจากดูทีมชาติเท่าไร ฮ่าๆๆ)

กลับเข้าเรื่อง
ช่วงสัปดาห์นี้เป็นฟีฟ่าเดย์ จึงมีการจัดฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ
เป็นการอุ่นเครื่องทีมชาติและได้ดูทางบอลทีมทางตะวันออกกลางไปด้วย แต่อยากได้แชมป์ด้วย โลภเว่ย
พี่ไทยไม่ได้มาเล่นๆนะจ๊ะ

ครั้งนี้เราไม่ได้กดบัตรเอง แต่ไปลองตอบคำถามชิงบัตรในเพจโตโยต้ามา
อยู่ๆก็ได้บัตรมา 2 ใบเฉยเลย
(ทีทายผลลุ้นเสื้อทีมชาติไม่เป็นงี้ฟร้า)

ปัญหาต่อมาคือ ไม่มีใครไปด้วย...
ชีวิตมันเดียวดายไปไหมลูก แต่ตัดสินใจแล้วว่าไหนๆก็ได้บัตรยังไงก็จะไป ดวงไม่ได้ดีทุกวันนะเฟร้ย

เราเคยไปสนามราชมังคลาฯ ตอนเราไปทำงานที่งานบอลช่องสาม ไกลม๊าก คนเยอะม๊ากด้วย
เลยตัดสินใจไปตั้งแต่บ่ายโมง นั่งรถเมล์จากอนุสาวรีย์สาย 168 ลงหน้ารามฯเดินไปไม่ไกล

แฟนบอลยังมากันไม่เยอะ ก็นี่มันบ่ายสองเองนี่หล่อน บอลคู่แรกเตะห้าโมงโน่น
เดินไปรับบัตรเรียบร้อย

เคว้ง...
จะทำอะไรต่อล่ะเรา
เห็นสนามหญ้าเขียวขจีแถวๆร้านขายพัดหน้านักบอลไทยเลยไปหย่อนตูดซะหน่อย
มีคุณลุงมาขายแผ่นพลาสติกถุงขนมรองนั่งรองนอน 20 บาท ปฏิเสธคุณลุงไปเพราะตูดด้านทนทานอยู่
รอบๆตัวเราก็มีแฟนบอลมานั่งมั่ง นอนมั่ง บางคนนั่งแต่งหน้ารอ
บางคนซื้อข้าวมานั่งกิน บางคนมานอนกันจริงจังก็มี
บรรยากาศไม่ต่างจากปาร์คในต่างประเทศที่เราเคยเห็นเลย ชอบจัง(ไม่เคยไปนะ เห็นจากรูปล้วนๆ)

เรานั่งอ่านหนังสือรอจนตาจะปิด คนเริ่มเยอะขึ้น
รถนักเตะคู่แรกอย่างจอร์แดนและยูเออีมาถึงสนามแล้ว
แฟนบอลไทยโบกไม้โบกมือให้น่ารักเชียว

จนเวลาสี่โมงครึ่ง
คนเริ่มหนาตา มีคนไปรอรับนักเตะไทยที่ศาลของสนามกันเพียบ
ก่อนเข้าสนามนักเตะไทยจะไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของสนามก่อนเสมอ แฟนตัวจริงก็ไปยืนรอกันแน่น

ส่วนเราเลือกที่จะเข้าไปดูคู่แรกด้วยนั่นคือ ยูเออีกับจอร์แดน
ของฟรีต้องเก็บให้ครบสิเนอะ

ในสนามห้ามเอาน้ำและของกินเข้านะ ข้างในมีน้ำ คริสปี้ครีมและป๊อปคอร์นเมเจอร์ขายอยู่
ในสนามมีคนอยู่หยุมหยิม โซนที่เราได้เป็นฝั่งไม่มีหลังคาชั้นสอง ไกลหน่อยแต่ก็ชัดอยู่

สนามที่ไม่มีกองเชียร์มันเหงาเกินไป
เราไม่เคยได้ยินเสียงนักบอลเวลาเล่นบอลเลย ไม่ใช่เพราะเค้าไม่แหกปาก
แต่เสียงกองเชียร์มักจะกลบเสียงนักบอลในสนามเสมอ
แต่นี่มันเหงาเกินไปแล้ว นักบอลทั้งสองฝั่งเล่นไปตะโกนกันเสียงดังฟังชัด ได้อีกอารมณ์นึงแห้ะ
จบเกมที่ ยูเออี 1-3 จอร์แดน
จอร์แดนเข้าไปยืนหล่อรอผู้ชนะนัดที่สองแล้ว

ตลอดเวลาที่นั่งอาบแดดไมอามี่มาก็ได้ฤกษ์แดดร่มลมตกซะที แต่ฝนอย่าตกนะยู
แฟนบอลทยอยกันเข้าสนาม แก๊งค์กองเชียร์เข้ามากันแน่นขนัด ตีกลองกันเมามัน
แม้สนามไม่เต็มความจุ แต่เสียงกังวาลสะท้านพิภพมากเธอ ใจเริ่มเต้นแรงแล้ว

พอนักเตะไทยลงวอร์มในสนามเท่านั้นแหละ แม่คู๊ณณณ กรี๊ดกันสนามแตก (เราก็กรี๊ดด้วย วี๊ดๆ)
พลังกองเชียร์ไทยนี่เจ๋งนะ พวกพี่เค้าสนุกและเต็มที่กันมากๆ
มันคือการที่คนไม่รู้จักกันแต่มาร่วมกันทำในสิ่งเดียวกันจากความรัก ชอบจัง

เกมเริ่ม
ไทยเราบุกแหลกแจกทองอยู่เหมือนกัน จนได้ประตูแรกจากพี่มุ้ย ธีรศิลป์ แดงดา เราดีใจกรี๊ดแตกมาก
เพราะทายผลไว้ว่าพี่มุ้ยยิงคนแรก เราอยากได้เสื้อ ฮ่าๆๆๆ
สักพักประตูที่สองก็ตามมา โดยจ่าเย็น มงคล ทศไกร คนนี้แม่เรารักมาก
ไม่ต้องพูดถึงความบ้าคลั่งในสนาม แฟนบอลตะโกนสุดเสียง กลองตีรัว ธงโบกกันสุดแขน

ครึ่งแรกไทยนำ 2-0

ครึ่งหลังเราเพลี่ยงพล้ำจนโดนตีเสมอ 2-2
แต่แฟนบอลก็ไม่ได้แผ่วลงไปเลย กลองยังคงตีหนักแน่น มือยังโบกผ้าเชียร์ ยังมีเสียงตะโกนให้กำลังใจ

สุดท้ายต้องดวลจุดโทษ
และนี่เป็นไฮไลท์ของเกมนี้ จุดโทษเป็นสิ่งที่เราเกลียดเพราะมันบีบหัวใจ เส้นเลือดในสมองเต้นตุ้บๆ
พอนักเตะไทยจะยิง กองเชียร์ก็โห่ร้องโกลๆๆๆๆ
พอนักเตะซีเรียจะยิง กองแช่งก็โห่ บู่วๆๆๆๆๆ (ร้ายกาจนะเธอ) พร้อมกรี๊ดลั่นว่า กวินนนนนน

จุดความดันเลือดกระฉูดคือ พี่แคมป์ สรรวัชญ์ เดชมิตร ยิงพลาด
ใจกองเชียร์ทุกคนตกไปอยู่ตาตุ่ม หน้าซีดเป็นไก่ทั้งแสตนด์
แต่ก็ฮึดตะโกนไปที่กวินนนนนนนนน กดดันไปอีก ฮ่าาา

สุดท้ายเราก็รอดจากการเส้นเลือดในสมองแตก
ไทยชนะจุดโทษซีเรียมาอย่างหวุดหวิด 9-8 ลูกเด้อ ร้องไห้กันจะเป็นจะตาย

ขากลับแฟนบอลรอยืนปรบมือให้นักเตะไทยกันก่อนออกจากสนาม
ส่วนสาวๆก็รอใช้กล้องซูมระดับเอชดีถ่ายรูปนักเตะในดวงใจกันไป

วันนี้เรามีความสุขมาก
มันเป็นการไปดูบอลคนเดียวที่ไม่เหงาเลย
เสียงกลอง เสียงตะโกนของกองเชียร์มันโคตรสนุก มันตื่นเต้น มันระทึก
ทุกครั้งที่ลุ้นทำประตูของทั้งสองฝ่าย เราลุกขึ้นยืนตะโกนแบบไม่รู้ตัว ลืมไปเลยว่ามาคนเดียว
คนรอบๆเราก็ทำเหมือนกัน ทุกคนทำสิ่งเดียวกัน
เหมือนเป็นชั่วขณะของคนที่ต่างกัน มาคิดแบบเดียวกัน พวกเราคิดว่าอยากให้ไทยชนะ
เราเชียร์ทีมเดียวกัน เราร้องตะโกนเพลงเดียวกัน เราปรบมือจังหวะเดียวกัน
มันเป็นช่วงเวลาที่เจ๋งมากๆ

และเรารู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดในช่วงเวลานั้นมันเกิดจากความรัก
เรารักทีมชาติไทย เราจึงแสดงมันออกมาแบบนั้น
เราเลยรู้สึกว่าความรักมันละลายสถานภาพส่วนบุคคลของเราทิ้งไป
มันทำให้เราเหมือนกันแม้จะต่างกัน
เจ๋งเนอะ

ขอบคุณทีมชาติไทยมากๆนะคะที่ทำให้เราได้รู้สึกดีแบบนี้
ขอบคุณกองเชียร์และแฟนบอลที่ทำให้เราได้เห็นความเหมือนในความต่าง
เรามีความสุขมาก วันอาทิตย์นี้เจอกันอีกนะ

ไทยแลนด์ปู๊นๆ