Mumei’s Diary無名
เปิดเทอมใหม่ที่ไม่ได้พัก
  • สวัสดีค่า ได้ฤกษ์เขียน ก็เลยมาเขียน(หรอ?)
    เหอะ ความจริงคือมีงานอื่นต้องทำแต่กำลังหนีความจริงอยู่
    ก็เลยมานั่งเขียนอะไรเล่น ๆ แบบนี้อีกแล้ว

    ทุกวันนี้ก็สงสัยนะคะว่า ยังมีคนเข้ามาอ่านสิ่งที่เราเขียนจริง ๆ อยู่มั้ย
    หรือหลงเข้ามาอ่านกกันเฉยๆ อะไรแบบนี้ 55555

    ว่าด้วยเรื่องเปิดเทอมใหม่ ซึ่งก็เปิดเทอมมาได้ 2 สัปดาห์แล้ว
    ทั้ง ๆ ที่เทอมนี้ลงเรียนแค่ 4 วิชา และมีเรียนแค่วันจันทร์ อังคาร ศุกร์
    แต่วันอื่น ๆ ก็เหมือนแทบไม่ได้พักเลย มีตารางงานเข้ามาตลอดไม่ขาดสาย
    เหนื่อยจ้า เอาจริง ๆ เปิดเทอมมาแค่ 2 สัปดาห์แต่เหมือนเรียนไปเป็นเดือนแล้วอะ

    เรื่องเรียนมันไม่เหนื่อยหรอก ก็ไปเรียนตามที่ลงเอาไว้
    ก็มีทั้งวิชาที่อยากเรียน ทั้งวิชาบังคับปน ๆ กันไป แต่สิ่งที่เหนื่อยก็คือ
    งานพิเศษ และการเตรียมเอกสารต่าง ๆ เพื่อการไปเรียนแลกเปลี่ยน .-.
    ก็อย่างที่บอกไปว่า เรียนจันทร์ อังคาร ศุกร์
    แต่วันเสาร์-อาทิตย์ เราก็รับงานสอนพิเศษ ซึ่งก็ต้องใช้เวลาเตรียมการสอนพอสมควร
    ถึงจะด้นสดไปหลายรอบก็เถอะ รู้สึกว่าใช้เวลาในการเตรียมการสอนมากกว่าสอนซะอีก
    ตั้งแต่เปิดเทอมมา 2 สัปดาห์ ถึงจะมีวันหยุด 2 วันคือวันพุธกับพฤหัสก็เถอะ
    แต่ยังไม่ได้หยุดเลยสักสัปดาห์ สัปดาห์แรกก็ต้องไปๆกลับๆโรงพยาบาล
    เพื่อทำเอกสารใบรับรองแพทย์ต่าง ๆ ที่จำเป็นกับชีวิต
    สัปดาห์นี้ก็เป็นสัปดาห์สัมภาษณ์เพื่อคัดเลือกการไปเรียนแลกเปลี่ยนอีก
    ยังไม่ได้หยุดเลยจ้า และได้โปรดอย่าถามถึงเสาร์อาทิตย์ที่ต้องออกไปสอนพิเศษ

    เหนื่อยแหละ แต่คาดว่า หลังจากนี้ในวัยทำงานก็คงจะเหนื่อยกว่านี้อีกหลายเท่า
    ถือซะว่าเป็นการฝึกความอดทนไปในตัวละกัน

    บ่นต่อเรื่องวิชาเรียนในเทอมนี้
    ด้วยความที่ว่าเทอมนี้ วิชาบังคับเป็นวิชาเขียนเอสเสภาษาญี่ปุ่น 3 ซึ่งเป็นตัวสุดท้ายแล้ว
    และก็เหมือนกับตัวที่ผ่านมา มันจะมีงานให้เขียนฟรีไรท์ติ้งอะไรประมาณนี้
    ซึ่ง 2 ตัวที่แล้วก็คือ แพรวพราวในการเขียนมาก เพราะเป็นช่วงอินเลิฟ อารมณ์ศิลปินมันมา
    ก็เอาเรื่องความรักของตัวเองมาเขียนเป็นฟรีไรท์ติ้งส่งอาจารย์ ซึ่งอาจารย์ชอบใจมาก
    2 เทอมที่แล้วก็เลยรู้สึกอินกับการเรียนตัวเขียน เพราะมันเหมือนได้เขียนระบายอารมณ์
    อะไรประมาณนั้น แต่ว่า พอเทอมนี้ ไอตัวเราที่เหมือนเพิ่งตื่นจากอาการมโน
    เพิ่งตื่นภาพฝันความรักอันสวยงาม เรียกง่าย ๆ ว่าตายด้านกับเรื่องความรักแล้ว ก็แอบคิดหนัก
    เพราะเอาจริง ๆ สิ่งที่เจอในชีวิตประจำวันมันก็เป็นเรื่องปกติ ธรรมดาเกินไป ไม่มีอะไรมา
    จุดประกายให้เขียนออกมาเป็นสตอรี่ได้เหมือนเมื่อก่อน ก็อย่างที่ว่า ไฟแห่งความรักร้อนแรง
    มันดับไปแล้วอะเนาะ ก็เลยแอบเซ็ง ๆ อยู่บ้าง เลยมานั่งเขียนบ่นในนี้ไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้อะ
    ก็หวังว่าจะมีเรื่องอะไรมาทำให้ใจเต้นตึกตักพอจะไปเขียนบรรยายอะไรเป็นงานส่งได้ละกันนะ

    นอกจากวิชาญี่ปุ่นที่บังคับแล้ว วิชาที่เลือกเองก็คือวิชาภาษาเกาหลี
    คือตอนนี้เราลงเรียนวิชาเกาหลีมาจนถึงตัวที่ค่อนข้างสูงแล้วก็คือตัวเกาหลี 4
    จนเพื่อนสงสัยว่า เห้ย แกเรียนอยู่เอกภาษาเอเชียตะวันออกรึเปล่า อะไรประมาณนี้
    ก็ไม่เถียงนะ แต่ล่าสุดถอนวิชาจีน 2 ไปแล้วเพราะขี้เกียจจ้า
    วิชาเกาหลี 4 ก็โอเค ทวีคูณความยากในการบ้านมากกว่าที่เคยเจอมา 3 ตัวคือ
    ให้เขียนไดอารี่ส่งทุกสัปดาห์ ซึ่งว้าวซ่ามาก งานเขียนอีกแล้วจ้า
    ไฟการเขียนมันค่อนข้างจะมอดแล้วอะ ก็อยากรู้ว่าจะเอาอะไรไปเขียนดีอยู่เหมือนกัน
    จะแต่งเรื่องก็เพ้อเจ้อไปอีก เพราะมันเป็นไดอารี่อ่ะ ปวดหัว

    เขียนมาถึงตรงนี้ก็ตกใจตัวเองเหมือนกันว่า มาบ่นอะไรนักหนา แต่ก็นั่นแหละ
    ก็แค่นักศึกษาปี 3 คนนึงที่มาบ่นเรียนชีวิตประจำวันในมหาลัยนั่นแหละ

    มีเรื่องฝึกงานที่ต้องคิดอีก ปวดหัวเรยจ้าเตง

    ใครอ่านมาถึงตรงนี้ก็บอกได้เลยว่าเก่งมากค่า ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่า

    ไว้มีอะไรอีกก็คงจะมาบ่นในนี้แหละ
    บาย

    มุเมย์ไหนอะ อยากเปลี่ยนเพนเนมแล้วนะเอาจริง
    24/01/2020  10.01 น.
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in