unname storyดอกไม้ในฤดูร้อน
ผมอยากจะเป็นเต่า แต่ผมต้องเป็นผู้ใหญ่
  • เช้านี้ผมไม่อยากตื่นนอน
    พอ ๆ กันกับที่เมื่อคืนผมนอนไม่หลับ
    ผู้หญิงฉลาดคนหนึ่งกล่าวไว้ว่า
    "ทุกนาทีที่เธอเปิดแอร์ 
    เพนกวินน้อยกำลังค่อย ๆ จมน้ำตายไปทีละตัว" 

    ผมลุกขึ้นมาปิดแอร์ 
    หัวเราะให้ตัวเองที่กำลังกังวลถึงเพนกวิน
    ทั้งที่น่าจะกังวลถึงบิลค่าไฟมากกว่า 

    ผมว่าพวกเราก็ไม่มีใครเป็นผู้ใหญ่กันเลยนะ 
    พออยู่ข้างนอกแล้วเราพูดแบบหนึ่ง เป็นแบบหนึ่ง 
    แต่เมื่อปิดม่านลงพวกเราเป็นเด็กน้อยกันหมดทั้งนั้น 
    เพราะเช้ามืดวันนี้ผมเดินขึ้นไปบนชั้นสอง 
    เห็นคนแก่อายุเกิน 60 นอนหลับน้ำลายยืด 

    ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดทวิตเตอร์ 
    อ่านในเรื่องที่ผมไม่จำเป็นต้องรู้
    และรู้สึกมากมายไปกับเรื่องที่ผมอาจจะจำเป็นต้องรู้
    สลับกับโฆษณาค่ายสัญญาณโทรศัพท์ 
    คิดถึงแฟนเก่าเป็นระยะ 
    คิดถึงความสัมพันธ์กับคนรอบตัว 
    นึกถึงเพนกวินที่กำลังจะจมน้ำตาย 
    เรื่องของการเมืองและความเป็นอยู่ 
    แล้วก็ต้องคิดเรื่องงานไปพร้อม ๆ กัน 

    ผู้หญิงฉลาดคนหนึ่งถามผมว่า
    ถ้าเลือกเกิดเป็นสัตว์ได้ จะเกิดเป็นอะไร
    ผมตอบว่า ผมคงจะเป็นเต่า 
    เพราะเป็นเต่าแล้วคงไม่ต้องกังวลเรื่องการเมืองมากนัก 
    แต่จะขอเลือกเป็นเต่าเมื่อสัก 30-40 ปี ที่แล้ว
    เพราะน้ำจืดหรือทะเลในที่ไหน ๆ คงดีกว่าปัจจุบัน
    แล้วก็ขอเลือกไปเกิดตรงที่มนุษย์ไม่กินเต่าด้วย 

    ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับมาว่า
    "จริง ๆ แล้วนะ 
    เราเลือกอะไรไม่ได้หรอก"
    นั่นน่ะสิเนอะ 

    พรุ่งนี้ผมคงตื่นมาตอนเช้า 
    กังวลกับเรื่องการเมือง กังวลเรื่องของเพนกวินตกน้ำ เต่า 
    จนกระทั่งกังวลเรื่องอะไรก็ตามที่ไม่ต้องรู้ก็ได้ 
    เพราะจะได้มีเรื่องไปพูดคุยให้ยาวไปจนถึงเรื่องราคาหุ้น 
    นี่คงเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่เขาทำกันใช่หรือไม่ 

    ถึงแม้ผมจะเลือกเป็นเต่าไม่ได้
    คืนเดียวกันนั้นผมก็คงเดินไปปิดผ้าม่าน ร้องเพลงสักหนึ่งเพลง 
    นอนหลับน้ำลายยืด ราวกับเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง
    นอนหลับฝันดีครับ 
    ..


    มีเพจเฟซบุ๊กแล้วนะครับ ชื่อว่า ดอกไม้ในฤดูร้อน ครับ : ) @dorkmainaisummer 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in