บันทึกไม่ลับ ฉบับเด็ก(อยาก)ฝึกงานmaboodostory
ธีสิสบังภูเขา

  • นอกจากเรากับน้ำหวานที่ต้องช่วยกันถ่ายผลงานธีสิสของพี่ ๆ แล้วก็ยังมีเพื่อนที่ต้องสแกนผลงานธีสิสประเภทนิทานหรือนิยายอีกด้วย ส่วนนี้ก็งานหนักไม่แพ้กันเพราะความยากในการสแกนก็คือเราต้องสแกนทุกหน้าโดยที่แต่ละหน้ายังอยู่ในเล่ม ทำให้บางหน้าที่สแกนมาก็ติดเงาดำมาด้วย เพื่อนที่ดูแลส่วนนี้เลยต้องคอยปรับแต่งรูปภาพเหมือนกัน เมื่อแต่งรูปธีสิสที่ถ่ายและสแกนเสร็จแล้วพวกเราต้องอัปโหลดไว้ในไดร์ฟแยกเป็นโฟลเดอร์เพื่อที่จะได้เอาไปใส่ในเว็บง่าย ๆ

    หลังจากที่เราได้นั่งทำงานในห้องแบบสบายใจแล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องโยกย้ายที่ทำงานไปที่ห้องสมุด ซึ่งเราต้องนั่งเว้นที่เพราะโควิดกำลังระบาด 
    ในรูปคือน้ำหวานและกบเขียวที่กำลังช่วยกันแต่งรูปธีสิสอยู่ เหมือนจะเป็นงานที่ง่ายแต่สำหรับพวกเราที่ไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้ก็เลยต้องใช้เวลานิดหน่อย

    ลืมบอกเลยว่าพวกเราได้ค่าอาหารกลางวันคนละ 50 บาทต่อวัน ส่วนค่ากินจริง ๆ ของพวกเรานั้นเกินงบไปมากมายค่ะ เพราะเราจะกินแต่ของอร่อย และเมื่อพวกเราเครียดกับงานมาก ๆ จนน้ำตาลตกก็จะอยากกินของหวาน ไม่ว่าจะเป็นไอติม น้ำแข็งไส น้ำอัดลม ขนมขบเคี้ยว พออยู่ด้วยกันก็ไม่มีใครห้ามใครเลยมีแต่จะกินด้วยกันเท่านั้นค่ะ ด้วยเหตุนี้งบอาหารกลางวันของพวกเราเลยบานปลายไปมาก

    กลับมาที่ธีสิสของพี่ ๆ กันต่อ พอพวกเราได้เห็นธีสิสของพี่ ๆ เราก็รู้ว่าธีสิสไม่ได้มีแค่นิทานเท่านั้น มีทั้งนิยาย ของเล่น สืื่อสำหรับเด็กและโครงการสำหรับเด็ก ตอนนี้เองที่เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นเป็ดมาก ธีสิสของเราคงไม่ใช่นิทานหรือนิยายแน่ ๆ เพราะเราไม่เก่งเรื่องวาดภาพประกอบและการเขียนเรื่องเลย สิ่งที่ดูจะเข้าท่าหน่อยก็คือการทำสื่อผ้าและการทำโครงการสำหรับเด็ก แต่เรายังเป็นเป็ดไม่พอนะเพราะเราอยากทำหนังสั้นสะท้อนสังคมโดยมีกลุ่มเป้าหมายคือวัยรุ่น แค่คิดก็... น้ำตานองหน้า อาจจะเป็นเพราะเรามีโอกาสได้ใช้กล้องของครูแจ๊พและมีบรรยากาศในห้องที่เหมือนสตูเล็ก ๆ เราเลยอยากออกกองซะงั้น อยากทำอะไรใหม่ ๆ ดูบ้าง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะใหม่เกินไปสำหรับสาขานี้นะ ;-;;

    การนั่งทำงานในห้องสมุดค่อนข้างเงียบเหงาเพราะเราคุยกันไม่ได้ เปิดเพลงและร้องเพลงพร้อมกันไม่ได้ ในช่วงนั้นงานเลยคืบหน้าไปเร็วมากเพราะเราโฟกัสอยู่ที่งานกันหมด จนหลัง ๆ มาไม่ค่อยมีอะไรให้ทำต่อแล้วเพราะธีสิสที่เคยสแกนไว้ก็เอาลงเว็บจนหมด รูปที่เคยถ่ายก็เอาลงเว็บจนหมดเหมือนกัน ตอนนั้นพวกเราทำได้แค่รอให้กลับไปใช้ห้องเดิมได้แหละนะ ถึงพวกเราจะไม่ชอบตอนงานเยอะ ๆ แต่มันก็ดีกว่าการที่ไม่มีอะไรให้ทำเลย 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in