Cathy's Fanfictionchasingcathy_
Annalise X Bonnie [FF/TH]
  • — Things weren’t right —


    pairing: Annalise Keating X Bonnie Winterbottom


    from: How to Get Away With Murder (HTGAWM)






    "A Lawyer will do anything to win a case, sometimes he will even tell the truth." 

    — Patrick Murray





  • แอนนาลีสก้าวอย่างเชื่องช้าผ่านโถงในตัวบ้านเข้าไปยังห้องทำงานที่อยู่ซ้ายมือ แต่อดสังเกตไม่ได้ว่าผู้ช่วยสาวร่างเล็กยังคงนั่งขลุกอยู่กับกองเอกสารที่ดูคลับคล้ายคลับคลาจะหล่นลงมาทับเธออยู่รอมร่อ 


    “บอนนี่?” แอนนาลีสทิ้งกระเป๋าถือลงบนเก้าอี้ ส่งยิ้มให้หญิงสาวอีกคนอย่างเหนื่อยอ่อน


    “ไง...คุณเป็นยังไงบ้าง?”


    “ก็ไม่ดีเท่าไหร่ อัยการฝ่ายนู้นกัดไม่ปล่อยเลย” แอนนาลีสทิ้งตัวลงข้างๆหญิงสาวผมบลอนด์ ถอนหายใจเอาความหนักหน่วงของปัญหาที่แบกรับมาทั้งวันออกไป
    หวังว่ามันจะเบาบางลงบ้างแต่เปล่าเลย
    มันยังคงหนักอึ้งอยู่ในทรวงอกและไม่มีท่าทีว่าจะลดลงง่ายๆ


    “ฉันไปทำมาร์ตินี่ให้นะคะ”


    แอนนาลีสไม่ได้ขยับไปไหนเลยจนกระทั่งร่างเล็กพร้อมแก้วมาร์ตินี่กลับมา แก้วปากกว้างขายาวถูกวางลงบนโต๊ะด้านหน้าของเจ้าของบ้านพร้อมๆกับน้ำหนักเบาบางของโซฟาที่ทรุดฮวบลง


    “ขอบคุณนะ” แอนนาลีสเปิดเปลือกตาช้าๆ มองหญิงสาวที่นั่งอยู่ถัดไป 


    เธอเองก็ดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน


    รองเท้าส้นสูงคู่เล็กวางไม่เป็นระเบียบบนพื้นใกล้ๆ บอนนี่ทิ้งตัวให้จมลงในโซฟา เธอขดขาไปไว้ใต้ร่างเล็ก ตาคู่สวยปิดสนิท ในมือยังคงถือแก้วมาร์ตินี่ที่พร่องลงไปกว่าครึ่งแก้วเอาไว้ รอยลิปสติกที่อยู่บนริมฝีปากของของบอนนี่ซีดจาง ลมหายใจที่ผ่านเข้าไปในปากเธอทำให้เธอส่งเสียงแปลกๆ


    “เธอไม่ต้องอยู่ดึกขนาดนี้ก็ได้” แอนนาลีสเปรยเบาๆ


    “เรามีงานต้องสะสางนี่คะ” บอนนี่เปิดเปลือกตาขึ้นมองหญิงสาวเจ้าของบ้านก่อนจะแย้มรอยยิ้มเล็กๆออกมา 


    สีหน้าเหนื่อยอ่อนของสาวเจ้าของบ้านทำให้เธออยากจะพุ่งเข้าไปกอดปลอบแล้วบอกให้แอนนาลีสทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปอีกซีกโลกนึงเสียเดี๋ยวนี้เลย


    “เด็กๆกลับไปนานรึยัง?”


    บอนนี่ชำเลืองมองนาฬิกาเรือนเล็กบนข้อมือ 
    ขณะนี้เป็นเวลาเกือบๆเที่ยงคืนแล้ว


    “ราวๆสามทุ่มค่ะ”


    “อืม แล้วแฟรงค์ล่ะ?”


    เห็นบอกว่ามีธุระค่ะ ออกไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว”


    “โอเค”ร่างเล็กหันไปหาเจ้าของบ้านอีกครั้ง


    “แซมล่ะคะ?” เธอถามหาสามีของผู้เป็นนาย


    “สัมมนาต่างเมือง กลับมาอาทิตย์หน้า...ฉันนึกว่าเธอเจอเขาแล้วซะอีก”


    “เปล่าค่ะ ฉันเอาเสื้อผ้าไปส่งซักแล้วกลับเข้ามาตอนสองทุ่ม เขาเพิ่งออกไป”


    แอนนาลีสพยักหน้า


    “เพราะงั้นตอนนี้มีแค่เรา?” บอนนี่เอ่ยถามเสียงเบา
    ในใจนึกภาวนาให้อีกคนตอบปฏิเสธ
    แต่อีกใจ...ลึกๆกลับหวังให้มันเป็นอย่างนั้น


    “ดูเหมือนจะเป็นยังงั้นนะ...จนกว่าจะเช้า” แอนนาลีสปล่อยให้ศีรษะตกลงไปบนพนักของโซฟา


    ‘จนกว่าจะเช้า’ คำสั้นๆที่ทำให้หัวใจของบอนนี่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้


    “บอนนี่?”


    “คะ?”


    แอนนาลีสเอื้อมมือไปเกลี่ยผมบลอนด์ออกจากใบหน้าสวยของผู้ช่วยสาว


    “เป็นอะไรรึเปล่า?”


    บอนนี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกลั้นหายใจเมื่ออีกคนเอื้อมมาสัมผัสตัว สัมผัสของแอนนาลีสแผ่วเบาแต่ทิ้งร่องรอยไว้แม้ว่าเธอดึงมือกลับไปแล้วก็ตาม มันเป็นแค่เสี้ยววินาทีแต่ความรู้สึกเหมือนนานหลายนาที


    “บอนนี่?” เธอเรียกอีกครั้ง


    “ม-ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำเสียงของร่างเล็กดูแปร่งๆแม้กระทั่งกับตัวเธอเอง


    “ฉันขอโทษนะถ้าช่วงนี่เธอต้องดูแลที่นี่แทนฉันบ่อยไปหน่อย”


    “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยินดี”


    “...อะไรๆมันดูวุ่นวายไปหมดเลยนะว่ามั้ย?”


    “ค่ะ...”


    “แต่เธอทำได้ดีนะ...ในศาล...วันนี้น่ะ” แอนนาลีสเอ่ยปากชมร่างเล็กที่อยู่ถัดไป


    “ขอบคุณค่ะ” บอนนี่ยิ้มรับ เธอไม่รู้ว่าจะตอบรับอีกคนอย่างไร


    “เธอทำได้แล้วบอนนี่ ไม่ต้องคอยหลบอยู่ใต้ปีกฉันแล้ว” แอนนาลีสแหย่อีกคน


    “ฉันได้อาจารย์ดีค่ะ”


    “อันนั้นฉันไม่เถียง”


    บอนนี่ขยับตัวบนโซฟาอย่างไม่สบายตัว ไม่ใช่เพราะคำพูดของแอนนาลีส แต่เป็นเพราะความคิดบ้าๆในหัวของเธอเอง


    “บอนนี่ ฉัน...”


    ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของบ้าน


    “ฉัน...”


    “คะ?” บอนนี่วางแก้วมาร์ตินี่หลังจากที่จัดการกับมันจนหมดแก้วแล้ว


    ฉันแค่อยากขอบคุณ ที่ยังอยู่กับฉัน”


    “...”


    “ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ทำตัวดีๆกับเธอ กับคนอื่นๆด้วย ฉันแค่- ฉันแค่ไม่อยากให้ใครเห็นมุมอ่อนแอ ฉั-”


    แอนนาลีสพยายามทำตัวเองให้เย็นลง 
    เธอค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เธอพูดออกไป


    นี่เราเป็นอะไรไป?


    หลังจากที่หันไปหาร่างเล็กอย่างเต็มตัวแบบไม่ได้ตั้งใจ
    แอนนาลีสค่อยๆวางแก้วมาร์ตินี่ที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ


    คืนนี้มีหลายอย่างแตกหักมากพอแล้ว
    — แน่นอน แค่เธอแตกหักก็มากพอแล้ว


    “ฉันมันอ่อนแอ ฉันรู้...ฉันยังสมเพชตัวเองอยู่เลย” แอนนาลีสทำหน้าเหยเก 


    รอยยิ้มที่ปรากฏมันแทบไม่ใช่รอยยิ้มด้วยซ้ำ


    “ไม่เลยแอนนาลีส คุณไม่ได้น่าสมเพชนะคะ” บอนนี่เอื้อมไปจับท่อนแขนส่วนบนของคนเป็นนายด้วยความมือไว้ ลูบแผ่นท่อนแขนแข็งแรงไปมาเบาๆ เธอช้อนสายตาขึ้นบรรจบกับเจ้าของบ้านอีกครั้ง


    “คุณเองก็คนนะแอนนาลีส ฉันไม่รู้ว่าคุณเจออะไรมาบ้าง แต่คุณมีสิทธิ์ที่จะอ่อนแอ...” บอนนี่วางมือบนแก้มของอีกฝ่าย


    แอนนาลีสพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองสั่น กว่าเธอจะรู้ตัวว่าร้องไห้ก็ตอนที่บอนนี่ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ ร่างเล็กขยับเข้ามาใกล้ เธอกระซิบกับแอนนาลีสแผ่วเบา


    “คุณยังมีฉันนะแอนนาลีส ฉันจะอยู่กับคุณเสมอ...คุณก็รู้”


    แอนนาลีสสะอื้นกับประโยคเมื่อครู่


    หลังจากที่ต้องผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้แต่บอนนี่ก็ยังเลือกที่จะอยู่กับเธอ ประสบการณ์หลากหลาย(ส่วนใหญ่จะเป็นทางลบ)ที่เธอต้องพาตัวเองและทีมไปประสบพบเจอ และเรื่องราวที่ซับซ้อนวุ่นวายจนตัวเธอเองหัวจะระเบิด คนอื่นก็คงไม่ต่างกัน


    “ฉั-ฉันเข้าใจถ้าเธอจะไป”


    “แอนนาลีส...


    “ฉันพูดจริงๆนะบอน ฉันไม่อยากทรมานเธอ”


    “คุณไม่ได้ทรมานฉันแอนนาลีส ฉันมีความสุขดี...ที่นี่ กับทีม กับคุณ”


    “ขอบคุณนะ” แอนนาลีสเปล่งมันออกมาเป็นเสียงกระซิบแต่คนฟังกลับยิ้มกว้างรับราวกับเธอเพิ่งได้ยินเจ้าของบ้านตะโกนมันสุดเสียง


    “ฉันจะไปไหนได้ ในเมื่อใจฉันอยู่ที่นี่” ร่างเล็กบ่นอุบอิบกับตัวเองแต่ก็ไม่วายจะถูกได้ยิน


    แอนนาลีสใจหล่นวูบเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอรู้ว่าแซมลื่นเป็นปลาไหล วาทะเองก็เป็นต่อ เธอไม่โทษใครนอกจากตัวเธอเองที่ปล่อยให้บอนนี่คิดเลยเถิด ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าทั้งสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันถึงขั้นนั้น แต่แค่สายตาที่เขามองเธอมันก็ผิดมากแล้ว


    “บอนนี่ สำหรับเรื่องนั้น...”


    แอนนาลีสรู้ว่าใจของบอนนี่อยู่ที่แซม เธอไม่ได้ถือโทษโกรธฝ่ายหญิงเพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าแซมเป็นฝ่ายที่ทำตัวเจ้าชู้ใส่ผู้ช่วยของเธอก่อน บอนนี่ยังเด็กและใสซื่อเกินกว่าแปดเปื้อนด้วยน้ำมือของเขา...แบบที่เธอเคยเป็นมาก่อน


    เธอรักทีม รักบอนนี่และแฟรงค์
    เธอทนเห็นสามีทำลายสิ่งที่เธอรักไม่ได้


    “ฉันขอโทษนะบอนนี่ ฉันรู้ว่าเธอลำบากใจเรื่องแซม ฉันจะคุยกับเขา...” แอนนาลีสสูดหายใจเข้าอีกครั้ง ท้องไส้ไหววูบเมื่อนึกถึงคำถามที่จะถามต่อไปหรือเธอจะไม่ลำบากใจ?


    “เขาได้...เขาได้ทำอะไรเธอมั้ย?” แอนาลีสกลั้นหายใจ


    “ไม่ค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน โถ่แอนนี่...” บอนนี่ลงไปคุกเข่ากับพื้น


    ร่างเล็กฉวยเอามือของแอนนาลีสขึ้นมากุม ก่อนที่เธอจะหยุดตัวเองได้ทัน ปากบางของเธอก็กดจูบลงไปบนมือของหญิงสาวเจ้าของบ้านเสียแล้วแอนนาลีสดูจะตกใจพอๆกับตัวบอนนี่เองอยู่ไม่น้อย แต่เธอไม่ได้ปัดป้องร่างเล็กที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เพียงแต่มองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่ามันหมายความว่าอย่างไร


    “ฉันไม่นึกว่าตัวเองจะดีใจที่เป็นแบบนั้น...” แอนนาลีสเหยียดรอยยิ้มแปลกๆส่งให้อีกคน 


    เธอไม่รู้จริงๆว่าควรทำตัวยังไง


    “แอนนาลีส...ฉันไม่มีวันหักหลังคุณ”


    “ฉันขอโทษบอนนี่


    “คุณก็รู้ว่าฉันทำทุกอย่างก็เพื่อคุณแอนนาลีส”


    “ฉันรู้...”


    “ที่ฉันมีให้คุณมันมากกว่าที่ฉันกังวลว่าแซมจะมีให้ฉัน”


    แอนนาลีสนั่งนิ่ง เป็นอีกครั้งที่ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร


    “ฉัน...”


    ร่างเล็กดูจะมีความกล้าหาญขึ้นมาแปลกๆ


    “ฉันกำลังจะบอกว่าฉัน-“


    “-บอนนี่” แอนนาลีสขัดขึ้น หัวใจเต้นตุบตับจนแทบจะหลุดออกมาจากร่างกาย


    “...”


    “ฉันไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่ฉันอยากให้เธอคิดให้ดีๆ


    “ฉันรักคุณแอนนาลีส”


    ทั้งคู่นิ่งเงียบ ปล่อยให้ความสงัดของมหาวิทยาลัยยามดึกโดยรอบคืบคลานเข้ามาระหว่างพวกเธอ


    บอนนี่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น มือของแอนนาลีสยังคงอยู่ในมือของเธอซึ่งวางอยู่บนตักของหญิงสาวเจ้าของบ้านอีกที เธอไม่กล้าปล่อยมือ คิดแต่ว่าหากปล่อยไป 


    แอนนาลีสอาจจะหายไปจากเธอก็เป็นได้


    จากไปตลอลกาล...


    "บอนนี่ ฉัน...ฉันขอบคุณกับสิ่งที่เธอมีให้ฉัน ขอบคุณที่ทุ่มเทกับงาน กับฉัน และทีม เธอจะเป็นทนายที่ดีบอนนี่" แอนนาลีสเอื้อมไปวางมืออีกข้างไว้บนมือทั้งสองข้างของบอนนี่ที่กุมมือของเธออยู่ รอยยิ้มของเธออ่อนโยนเสียจนบอนนี่กลัว เธอรู้ดีว่ากริยาแบบนี้หมายถึงอะไร


    "แอนนาลีส ไม่..."


    บอนนี่รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่อีกคนพูดมา เธอกลัวจับใจตลอดการทำงานกับแอนนาลีส เธอเห็นทุกกริยาที่แอนนาลีสทำ รู้ทุกอย่างว่ามันหมายถึงอะไร และนี่...ไม่ เธอยอมรับมันไม่ได้


    "ไปซะบอนนี่ เธอมีชีวิตที่ดีได้โดยไม่ต้องมีฉัน"


    "ไม่นะ แอนนาลีส คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้"

    "เพื่อตัวเธอเอง"


    "เป็นเพราะสิ่งที่ฉันบอกคุณเมื่อกี้รึเปล่า?"


    "ไม่ใช่บอน-"


    "-เพราะถ้าใช่ฉันจะขอให้คุณลืมมัน ลืมว่าฉันเคยพูดอะไรโง่ๆแบบนั้นออกไป"


    "มันไม่ใช่อะไรโง่ๆบอนนี่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่ไม่อยากเป็นเหตุผลให้เธอติดอยู่ที่นี่ เธอพร้อมจะไปแล้ว เธอพร้อมจะเดินตามทางของตัวเองแล้ว"


    "ฉันไม่อยากไปแอนนาลีส ฉันจะทิ้งคุณได้ยังไงหลังจากสิ่งที่เราเจอมา"


    "เพราะที่เราเจอมานี่แหล่ะบอนนี่ ฉันถึงไม่กล้าขอให้เธออยู่"


    "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ไปไหน"


    แอนนาลีสพบว่ามันยากมากที่บังคับให้ตัวเองพูดสิ่งที่ติดอยู่ในหัวมาตลอดหลายวันออกไปเมื่อคนตรงหน้าเป็นคนที่อยู่ในหัวของเธอเช่นกัน


    "ฉันขอโทษบอนนี่ ฉันทนไม่ได้"


    "คุณพูดถึงอะไรแอนนาลีส?"


    "..."


    "คุณทนอะไรไม่ได้คะ?"


    "ฉัน..."


    "แอนนาลีส?


    "เมื่อถูกคาดคั้นแอนนาลีสหมดหนทางนอกจากตอบคำถามของอีกคน


    "ฉันทน...เห็นเธอกับคุณมิลล์สโตนไม่ได้"


    บอนนี่ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร ควรดีใจที่คนเป็นนายบอกว่ารู้สึกไม่ดีที่เห็นเธอกับคนอื่น หรือควรรู้สึกแย่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแอนนาลิสรู้เรื่องนี้ 


    อาการเบาหวิวในช่องท้องก็ไม่ช่วยบอกอะไรเลย


    "ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่กงการอะไรของฉันแต่ฉันแค่-"


    "นั่นมันไม่สำคัญแล้วค่ะ มันแค่ครั้งเดียว"


    แอนนาลีสมองคนบนพื้นด้วยความงงงวย


    "ตอนนั้นฉันเมาและ- และมีความต้องการอย่างมาก ฉันไม่รู้ว่าไปจบลงบนเตียงของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แอนนาลีส...มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย"


    "ฉันไม่รู้ว่าฉันควรรู้สึกแบบนี้มั้ย มันออกจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย ถ้าจะให้พูดแล้วล่ะนะ..."


    "คุณหมายถึงตัวคุณเองกับเนต?"


    แอนนาลีสพยักหน้า


    "แต่มันจบแล้ว ฉันกับเนต เราเลิกกันแล้ว" เธอรีบพูดต่อ


    "ฉันรู้ค่ะ...ฉันรู้" บอนนี่กระชับมือของอีกคน


    "ฉันไม่รู้ว่าฉันสมควรได้รับมันมั้ยบอนนี่"


    "ทำไมจะไม่สมควรล่ะคะ?"


    "หลังจากที่ฉันทำลงไป หลังจากสิ่งเลวร้ายที่ฉันทำลงไป ทั้งหมดนี้มัน เธอ...เธอดีเกินไปที่จะเป็นความจริงบอนนี่ เธอดีเกินไป" แอนนาลีสละมือที่กุมร่างเล็กออกแล้วเอื้อมไปกุมใบหน้าเรียวของคนบนพื้นไว้แทน เธอเกลี่ยหัวแม่มือผ่านแก้มใสของผู้ช่วยสาวไปมา


    เธออยากปกป้องผู้หญิงคนนี้ ปกป้องให้พ้นจากเงื้อมมือของสามี จากโลกภายนอกที่โหดร้าย
    แต่บอนนี่คงไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้น 
    บอนนี่สามารถเป็นหญิงแกร่งได้ในเวลาที่เธอต้องการ
    บอบบางและงดงามอย่างที่เธอเป็น


    "ทุกๆคนสมควรจะถูกรักค่ะ แม้กระทั่งคุณแอนนาลีส" บอนนี่ทิ้งตัวไปกับสัมผัสอ่อนโยนที่ข้างแก้ม เธอหลับตาเพริ้มราวกับลูกแมวเชื่องๆ


    "ถ้าไม่มีเธอฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะเป็นยังไง"


    "ฉันรักคุณนะคะ และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ...แอนนาลีส" ร่างเล็กบอกย้ำสิ่งที่ผูกมัดตัวเธอไว้กับศาสตราจารย์สาว สิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอยังอยู่ที่นี่ ตรงนี้


    เธอ'เป็น'ลูกแมวเชื่องๆของแอนนาลีส


    แอนนาลิสถอนหายใจเมื่อคิดถึงอีกสิ่งที่ยังคงรบกวนจิตใจ


    "แต่บอน...ฉันทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเธอไปกับใครอื่น"


    "ฉันไม่มีใครแล้วค่ะ ฉันมีแค่คุณ" บอนนี่มองลึกเข้าไปยังนัยต์ตาสีเข้มของผู้เป็นนายเพื่อยืนยันสิ่งที่ตนเพิ่งพูดออกไป


    "ไม่มีคนอื่นอีกแน่นะ?"


    บอนนี่ยืดหลังให้ตรงก่อนจะจัดท่านั่งใหม่ เธอขยับเข้าไปใกล้เจ้าของบ้านก่อนจะเอนหน้าซบลงไปบนตักของคนที่อยู่บนเก้าอี้


    "แค่คุณคนเดียวค่ะแอนนาลิส" 


    แอนนาลีสเอื้อมไปลูบผมบลอนด์สั้นของผู้ช่วยสาวบนตักเบาๆ


    "แค่เธอคนเดียวบอนนี่" 


    แอนนาลีสรับปากในสัญญาที่บอนนี่ไม่ได้เอ่ยขอ 


    ถึงอย่างนั้นมันก็การสัญญา 
    ความเงียบงันภายในรั้วมหาวิทยาลัยตอนเที่ยงคืนและเงาวูบไหวที่มุมห้องเป็นพยาน




    — แอนนาลีส คีติ้งสัญญาว่าจมีแค่เธอ,บอนนี่ วินเทอร์บัททอม...เพียงคนเดียว





    "Think carefully, everything after this moment will not only determine your career but life."
    — Annalise Keating





    fin.

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in