คุณคิดมาได้ซักพักแล้วว่าการกลับบ้านเกิดของคุณเริ่มหมดค่า
คำถามที่ก่อตัวจนข้นคลั่กคือเขาเลือกเพื่อนถูกรึเปล่า
เหมือนทุกครั้งในการเข้าสังคม ฉันไม่เคยได้รับความร่าเริงของเธอ

อาหารเที่ยงที่เขากิน มักจะมีเส้นผมติดมาด้วยเสมอ
ฉันเจอแมลงอะไรไม่รู้ในขวดพริกไทยขาว ตั้งแต่นั้นมาฉันไม่อยากกินราดหน้าอีกเลย
เวลาสั่งสปาเก็ตตี้ซอสเนื้อ คุณชอบขอพริกไทดำเพิ่ม คุณใส่มันจนกลบรสซอส แต่มันเข้ากับเนื้อสับละเอียด

เวลาร่วมโต๊ะกับคนอื่น คุณไม่รู้จะคุยอะไร เพื่อนร่วมโต๊ะมักจะพูดแทรกตลอดเวลา
เขาปิดปากเงียบจนดูเหมือนเบียร์ในแก้วนั้นล้ำค่ากว่าคำพูดเสียอีก
‘อีกขวดครับลุง’ ฉันสั่ง รอบโต๊ะดูเหมือนจะเฮฮากว่าเดิม ดนตรีในร้านนี้ดังมาก ฉันจะคุยยังไงไม่ให้เจ็บคอ

เขาเหงามือ แต่ก็จนเกินกว่าจะซื้อกิน เขาอยากตื่นเช้ามากินไข่กระทะมากกว่าเวลาที่หมดลงก่อนจะรู้ยี่ห้อครีมอาบน้ำ
คำถามที่ก่อตัวจนข้นคลั่กคือคุณทำอะไรอยู่ที่นี่ คุณคิดถึงเพื่อน หรือคุณเหงากันแน่
ความจริงมีเส้นทางของมัน ฉันขี้เกียจเล่าในมุมมองของฉัน

เปลี่ยนบทกวีเปนอารมณ์โมหะ คุณได้หนึ่งนรกในห้องหับ
หลายบทที่เขาเขียนไม่คืบหน้าเท่าที่ควร หรือมันไม่เคยเริ่มมาแต่แรก
สายตาที่กำชัยอย่างคนกุมชะตาฉัน

ยามจูบคุณมันไร้สีหน้าอย่างนี้มั้ย
ฉันคิดซักพักแล้วว่าการกลับบ้านของฉันเริ่มหมดค่า
เงินไง ถึงทำให้เขายังร่าเริงทุกสิ้นเดือน

เขาอยากตัดคำพูดที่ได้ฟังมา ใส่แก้วแล้วเขย่า จับประโยคเล่านั้นออกมาเรียงใหม่
ฉันได้กวีอีกบท มันเริ่มว่า ทั้งคืนฉันอยู่ที่
คุณเขียนมันในฝัน มันเปนบทที่ดี ได้อ่านมันบนตัวเธอ คุณตื่น

การเลือกสรรของธรรมชาติทำให้สัตว์ที่ตีสีหน้าไม่เก่งเช่นคุณ ถูกกำจัด
จิตควรได้พักในสถานที่ที่เหมาะสม เขาคิดผิด เขาคิดผิดตรงไหน
บทกวี out ไปแล้ว การทำงาน out ไปแล้ว เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจก็ out ไปแล้ว