ชื่อเต็ม : ฟังเพลงลูกกรุงเก่าเก่า และใส่น้ำแข็งให้เก็กฮวยมันหวานน้อยลง

โถ่คุณเอ๋ย
เรื่องราวมันก็เหมือนเมื่อวันก่อนก่อนนั่นแหละ
มันมีแต่ความตาย ความตาย และความตาย
ความตายที่เรียบง่าย
ตายด้วยโรคที่ไม่มีจริง

ตายด้วย
เชือกที่ไม่มีจริง
ตายด้วย

สิ่งที่มองไม่เหน

จับต้องไม่ได้ตายด้วย
ผีที่ศักดิ์สิทธิ์

มีอำนาจ หลงระเริงไปกับคำเชิดชู
มีแต่ปัญญาชนรุ่นใหญ่คุยกันเรื่องสังคมบันเทิง มีบทความอยู่หลายชิ้นเทียวแหละ
แต่นอกนั้นก็มีแต่ความตาย มีแต่ความตาย ผมเก็บเสื่อกลับบ้านดีกว่า
ผมไม่หวังอะไรแล้วล่ะ ในชีวิตนี้ 

มีแต่ความคิดโง่โง่อยู่ไปวันวัน
มีความคิดโง่โง่หมดวันศุกร์ไปกับเบียร์โง่โง่เมาโง่โง่หาที่นอนโง่โง่
ตื่นขึ้นมาโง่โง่หาข้าวแดกโง่โง่พกอาการเมาค้างโง่โง่กลับบ้านโง่โง่ถามพ่อแม่ด้วยคำถามโง่โง่ว่าจะแดกอะไรดี
พ่ออยากกินก๋วยเตี๋ยวโง่โง่ทำโดยวีรชนคนร่วมอุดมการณ์โง่โง่ลี้ภัยการเมืองโง่โง่มาอยู่ในเมืองโง่โง่เงียบโง่โง่และพ่อเหนด้วยอย่างโง่โง่
แม่บอกไอ้ขี้เมาทำไมไม่โทรหาว่าจะกลับกี่โมง
ผมตอบแม่ไปว่าเกาเหลาชิ้นสดเปื่อยไม่งอกพิเศษเลยละกันครับเสียงอ่อยอ้อยสร้อย
ผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเมื่อวาน โถ่คุณเอ๋ย
เรื่องราวมันก็เหมือนเมื่อวานนั่นแหละ
มันมีแต่ความตาย ความตาย และความตาย ความตายที่เรียบง่าย
เพียงแต่วันนี้ผมตาลาย ผมโง่ไปสองวันเชียวคุณเอ๋ย
พี่ที่เคารพคนหนึ่งมักจะบอกผมว่า ‘ชีวิตมันยาก เลือกอะไรมากไม่ได้’
จริงครับพี่ ผมเชื่อแล้วแหละว่าชีวิตมันยาก
เลือกควยอะไรมากไม่ได้
ไม่ได้แม้แต่ขอใช้สิทธิ์ที่จะตาย