กลายเปนว่าการเดินทางไปสู่ความคับแคบของมนุษย์บนรถไฟฟ้านำพาไปสู่ห้องอันคับแคบและดั้งเดิม ไม่มีวันบิดเบี้ยวจากรูปทรง ทำให้กูชอบที่เขียนเรื่องของตัวเองเก็บไว้ 

คำสารภาพ คำสารภาพ เหมือนกูเคยได้ยินคำนี้จากไหน

กูคงเคยเขียนมัน แล้วลืมไปเอง

มันคงเริ่มอย่างนี้ แค่เพลงโพสต์ร๊อคเพลงเดียว กาแฟเย็นหนึ่งแก้วละลายน้ำแข็ง และบางบรรทัดใน #$%$% กรงที่ก่อขึ้นมาเอง #$%$% ตอนนี้น้ำตากำลังจะได้ดูละคอนบทพูดคนเดียวของตัวตลกสมัครเล่น ที่เผลอไปอ่านห้วงลมของกำแพงประดิษฐ์ เข้า ฉันไม่น่าไปอ่านมันเลย คงเพราะกาแฟกระมัง หรือเพลงกระมัง โถ่ ฉันไม่น่าไปอ่านมันเลย ฉันได้แต่**&&^%$$^*^%% บทพูดพรรณา เวทนาตัวอักษร ประโยคซ้ำอีกรอบ รอบแล้วรอบเล่า น้ำตายังไม่ลุกออกจากที่นั่ง

คำสารภาพได้เผยตนเองออกมาจากช่องอับและคับแคบของกำแพงเก่าแก่ที่ฉันนั้นคุ้นเคย ใช่มันเปนเช่นนั้น ฉันไม่น่าจะไปอ่านมันเลย 

เหมือนคำสารภาพถูกปั้นขึ้นมา ให้อ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และขณะที่ฉันกำลังรับรู้ถึงความเปนไปของคำสารภาพนั้น

คำสารภาพได้ถูกลบด้วยฝ่าตีนของลูกคลื่น

และเยี่ยวนั้นที่ถูกปล่อยออกมา

จังหวะที่เริ่มกลับมาเปนปกติแล้ว ไม่รู้สึกอีกแล้ว

ชุดคำสารภาพ

อยู่ในกำแพง

ก่อด้วยม่านฝน

นอกจากจะไม่ได้ยินแล้วยังไม่พบรูปร่างที่จับต้องได้

จุดธูปด้วยบูชาเทวรูปแห่งบริโภคนิยม

แห่งเวลานิยม

แห่งตอกบัตรนิยม

สแกนบัตรรถไฟฟ้า ท่านเหลือรอบการเดินทาง 3 ครั้ง

หมดอายุ 5/07/2011