เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
งาน(เขียน)ของวันนี้w.allflower
DAY87: นัก(อยาก)เขียน


  • มีถ้อยคำเป็นหมื่นล้านกี่พันคำที่เอ่ยออกไปไม่ได้

    ชายหนุ่มผมสั้นสีดำสนิทมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจุดรวมสายตาจะหยุดอยู่ที่มวลเมฆสีเขม่าควัน มองนานเสียจนเห็นการเคลื่อนตัวค่อย ๆ ขยับทีละน้อยพร้อมสายลม

    ความคิดของเขาดังจนภายในสั่นสะเทือน ก่อนจะละสายตากลับสู่บรรดาตัวหนังสือ

    “วันอังคารที่ยี่สิบเอ็ด” “ของขวัญ” “สีเหลืองและพู่กัน” “ดาวเคราะห์ดวงใหม่”

    นั่นคือสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือข้างซ้าย

    “ปีศาจ” “สีขาว” “ความมืดมิดไม่ได้เกิดจากดวงตา” “11:11”

    และฝ่ามือข้างขวา

    ถ้าเอาคำทั้งหมดมาเรียบเรียงเป็นเรื่องราว จะเป็นเรื่องแบบไหน เขาคิด

    ใบไม้หล่นจากกิ่งแล้งน้ำ ลอยละล่อง ก่อนทิ้งตัวลงบนพื้นดิน ตรงนั้นเต็มไปด้วยใบสีน้ำตาลเข้มปนกับสีเขียว เขายืนอยู่ในที่ที่คุ้นเคย จากใต้ต้นไม้มองเห็นหน้าต่างบานนั้น บานที่มีเมฆเป็นส่วนประกอบ

    ชูแขนขึ้น แดดและมือกลายเป็นส่วนเดียวกัน แม้แต่ตัวหนังสือบนมือก็ไม่เห็น ว่างเปล่า...

    ลองคิดดูแล้วคนอื่นบอกว่าเจ็บด้วยท่าทาง แต่เขาบอกว่าเจ็บด้วยความเงียบ มีเพียงเรื่องราวที่ไม่ได้เล่ากับความหวังที่ถูกฝังรวมกัน ไม่ได้บอกด้วยการกระทำเพราะสำหรับเขามันยากเกินไป

    เพราะเหตุนั้นถ้อยคำของเขาถึงแปรเปลี่ยนเป็นตัวหนังสือ

    เขาใช้มันทดแทนในส่วนที่ขาดหาย

    “เสียงคลื่นซัดสาดกลิ่นน้ำทะเลลอยขึ้นปะทะจมูกปลายเท้าเหยียบบนผืนทราย ในมือมีกล่องของขวัญที่ปีศาจตนหนึ่งให้เขามา มันมีดวงตาที่มองเห็นทุกอย่างแม้แต่ความตาย 11:11 นาฬิกา เวลาประจำ ปีศาจตนนั้นจะโผล่มาพร้อมกับหางสีขาวที่ซ่อนไว้ไม่มิด เมื่อวันจันทร์ที่ยี่สิบเอ็ดเวียนมาถึงจะเปิดกล่องได้ สิ่งที่เขาปรารถนาไม่ใช่จักรวาลเป็นเพียงแค่สีเหลืองและพู่กัน เพื่อแต่งเติมดาวเคราะห์ดวงใหม่ ที่ที่เขาหวังให้เป็นโลกใบใหม่ ซึ่งแม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยว หาใช่เพราะรอบกายไม่ ความมืดมิดไม่ได้เกิดจากดวงตา หากแต่เป็นข้างใน ‘ตึก ตึก’ ‘ตึก ตึก’ เสียงที่ดังยามเงียบสงบ...”

    ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากสมุดในมือเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้เขาหลุดจากภวังค์

    “คุณได้รับหนึ่งการแสดงความรู้สึก”

    บล็อกที่เขาลงเรื่องสั้นเงียบมานานอาจนานแรมปี นี่เป็นการตอบรับแรกที่ได้รับ และนั่นเป็นสิ่งที่เขารอคอย

    ถ้อยคำของเขาหายวับเหลือเพียงอารมณ์ที่ทำให้เขาหลุดยิ้มออกมา


    จบบริบูรณ์




    เรื่องสั้นหนึ่งหน้าเอสี่ คำถาม
    เขียนในโอกาสส่งอบรมนักเขียนแต่ไม่ได้ไป ช่วง 4-5 ปีที่แล้ว 
    ลงไว้ที่เป็นที่ระลึก(อีกรอบ) ใครผ่านมาอ่านก็ขอบคุณมากค่ะ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in