เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
Everything that I wanna writeeveryth6945_dm
love myself
  • เธอในวัยใกล้20 ช่วงเวลาที่ควรกลับสนุกสนานและใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ 

    แต่การเติบโตในยุคสมัยนี้มันช่างยากเหลือเกินเพราะใดๆก็ดูเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วไปหมด 

    เพราะผู้คนต่างแดกดัน พยายามเพื่อให้ตัวเองประสบความสำเร็จในวัยที่ควรที่จะเล่นสนุก 

    มันเป็นสิ่งที่ดีและเป็นแรงกดดันให้กับมนุษย์คนอื่นๆที่ได้เฝ้ามองการประสบความสำเร็จเหล่าน้ัน 


    ครั้งยังเด็กฉันคิดว่า20 น่าจะเป็นช่วงที่สนุกที่สุดในชีวิต 

    เป็นช่วงที่มีอิสระ โลดเล่นในการใช้ชีวิต ยังได้มีความฝันเต็มเปี่ยม ไม่คิดมาก 

    กลับแตกต่างกันโดนสิ้นเชิง 




    ไร้ความฝัน 


    กลับมีแต่ความห่อเหี่ยวในการเรื่องในแต่ละวัน 

    การใช้ชีวิตเข้มงวดเพราะมั่วแต่ศึกษาขว้างหนทางให้ทันคนอื่นๆเขา 

    ห่อเหี่ยวกับการเจอผู้คนในแต่ละวัน ทั้งๆที่เหมือนก่อนเธอรักการพูดคุยและสุงสิงกับผู้คน 

    เธอไม่มีแม้แต่จะคิดถึงรักที่เคยได้วาดฝันไว้ครั้งยังเด็ก สมองและชีวิตคิดถึงแต่อนาคตกับเรื่องเงิน 







  • บางครั้งเธอภูมิใจที่ทุกวันเธอใช้ชีวิตแบบไม่เปลืองเวลา แต่ยามตกดึกเมื่อใดมีแวบหนึ่งค่อยพูดกับเธอว่า 

    เปลืองเวลาบางก็ดีนะ 

    ใช้ชีวิตแบบไม่คิด แบบไม่เป็นระเบียบแบบแผน 

    ไม่อยู่ในกรอบ หากทำผิดพลาดในสิ่งเล็กๆน้อยๆก็ไม่กังวล 



    ชีวิตที่เธอตั้งใจว่าอยากจะเป็นแบบนั้นสักครั้ง 





    เธอชอบติดอยู่ในโลกที่คิดว่าเธอคือตัวสำคัญ 

    ไม่ผิดเลย 

    ฉันไม่โทษเธอ 

    เธอเหนื่อยเหลือเกินกับการพยายามหาทางให้มีหน้ามีตาในสังคม 

    เธอเหนื่อยยามเห็นคนเขาทำสิ่งใด ในสิ่งที่เธออยากทำบ้าง 

    แต่ก็ยังไม่กล้าออกไปทำ 


    หลังๆมานี้ชั้นรู้สึกเหมือนอยู่หลังกล้องตลอด 

    ชั้นอยากรู้สึกธรรมดาบ้าง อยากหลุดจากความรู้สึกที่คิดว่าทุกคนจะมองชั้นเป็นแบบไหน ว่าอย่างไร ทั้งๆที่เธอก็เป็นแค่ส่วนประกอบหนึ่งของโลก 




    ชั้นจึงอยากบอกว่า อยากให้เธอใช้ชีวิตให้มีความสุข ในทุกๆวัน เอนจอยกับชีวิต 

    เพราะชั้นรักตอนเธอรู้สึกสดใส มั่นใจ 

    แต่ถึงแม้เธอจะ อ่อนไหว ไม่มั่นใจ ฉันก็ยังจะรักเธออยู่ดี


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in