SONG STORY FANFICploy_kamp
The unreachable
  • 𝒜𝓁𝓁 𝐼 𝒸𝒶𝓃 𝒹𝑜 𝒾𝓈 𝓂𝒾𝓈𝓈𝒾𝓃𝑔 𝒻𝑜𝓇 𝓎𝑜𝓊 𝒶𝓁𝓁 𝓉𝒽𝑒𝓈𝑒 𝓉𝒾𝓂𝑒𝓈


    โลกสีเทาๆเริ่มขึ้นเมื่อหัวใจเริ่มรับใครอีกคนเข้ามา ความเจ็บปวดเริ่มคุกคามเมื่อไม่สามารถปิดกั้นอีกคนไม่ให้เข้ามาภายในใจได้ เจ็บปวดที่ไม่สามารถรับมือกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอยู่เพียงฝ่ายเดียว







    'ชอบ' 

    คำง่ายๆบอกได้ไม่ยากเมื่อออกจากปากโทรุ แต่ความรู้สึกที่รู้สึกนั้นไม่ได้ง่ายด้วยเลย


    เมื่ออีกฝ่ายที่เขาชอบ ไม่ได้มีเพียงเขาที่รู้สึก...ชอบ


    อีกฝ่ายทั้งน่ารัก ทั้งเป็นคนเก่ง ยิ้มสวย เป็นความสุขของใครหลายๆคน ไม่แปลกนักที่จะมีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาหา และยินยอมพร้อมใจให้อีกฝ่ายเข้ามาครอบครองความรู้สึกของตัวเอง เฉกเช่นเดียวกับเขา...


    คนมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามาในชีวิตเขามากมาย ความรู้สึก 'ชอบ'  ไม่ใช่สิ่งที่ยากนักหากโทรุจะรู้สึกกับใครสักคน


    แต่ไม่ใช่กับคนๆนี้ ไม่ใช่กับคนที่เขา...ไม่ได้เจอหน้ากันร่วมเดือนแล้วทรมานขนาดนี้


    เหตุเกิดจากโทรุเห็นรูป 'ทากะ'  ในเพจรับน้องเพจหนึ่ง น่าแปลก ในรูปนั้นดูน่ารัก น่าเอ็นดู เสียจนหลายคนคิดว่า...เป็น


    มีคนมากมายที่มองข้ามและสนใจคนอื่นมากกว่า แต่กับโทรุไม่...ไม่เลย เขาไม่สามารถลบรอยยิ้มที่แสนน่ารักนั้นออกไปได้


    และคงเป็นเรื่องบังเอิญ...ที่วันหนึ่งอยู่ๆเขาก็พบ 'ทากะ'  และเพื่อนๆโดยบังเอิญ โทรุไม่รอช้า ปรี่เข้าไปทักทายน้องโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน


    "น้องทากะ"


    "ครับ?"  อีกฝ่ายหัันหน้ากลับมามองอย่างสงสัย เพื่อนๆของเจ้าตัวเองก็พลอยหยุดเดินตามไปด้วย


    "คือ...พัี่...อยากถ่ายรูปน้อง"  โทรุเอ่ยออกไป ใช่! เขาชอบถ่ายรูป แต่พักหลังมานี้เขาไม่มีอารมณ์ ไม่มีความต้องการที่อยากจะมองคนอื่นผ่านกล้อง แต่กับคนนี้...เขาอยากให้อีกคนยิ้มให้เขา แม้จะผ่านเลนส์กล้องก็ตาม อยากเก็บภาพความสุขของอีกคนไว้กับตัวเอง


    "ผมหรอครับ?"  เด็กนั่นชี้นิ้วเข้าหาตัว และทวนคำถามอีกครั้ง


    "อืม พี่ขอคอนแท็กหน่อยได้ไหม นี่เห็นในเพจแล้วอยากได้มาเป็นแบบให้มาก"  คำโกหกคำโตหลุดออกจากปากโทรุไป จะให้บอกได้อย่างไรว่าชอบตั้งแต่เห็นน้องแค่รูป


    "ได้ครับ"  เด็กนั่นยิ้มและหัวเราะ ไม่มีความสงสัย ไม่มีคำถามอะไรถามเขาต่อ ให้คอนแท็กมาอย่างง่ายดาย ถ้าโดนหลอกไปขายจะรู้ตัวไหมนะ


    "งั้นเดี๋ยวพี่ทักไปนะ"  โทรุว่าพลางโบกมือลาให้ทากะกลับไปทำกิจกรรมอื่นๆต่อ


    โทรุไม่รู้เลยว่า...การทำความรู้จักกันครั้งนั้นจะทำให้โลกมันกลายเป็นสีเทาขนาดนี้




    หลังจากนัดและไปถ่ายรูปตามที่คุยไว้ด้วยกันเสร็จ...


    ตามคาด เขากับน้องเข้ากันได้ดัีราวกับรู้จักกันมานาน แลกเปลี่ยนข้อมูลส่วนตัวกันมากมาย


    แต่ความเจ็บปวดก็เข้ามาเล่นงานจนได้...เมื่อน้องมีคนที่ชอบอยู่แล้ว


    ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับโทรุ ไม่ใช่เรื่องที่ควรเสียใจหรือใส่ใจมากมาย เพราะใช่ว่าน้องจะปิดใจให้เขาเสียหน่อย


    ทากะเล่าเรื่องของคนที่ชอบให้เขาฟังบ้าง แต่ไม่มาก คงไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเขา เพราะเขาเองก็บอกทากะไปแล้วว่า 'ชอบ'


    แต่ไม่ใช่แค่เขาคนที่เดียวที่น้องเปิดโอกาสให้ ยังมีคนอีกมากมายที่เขาไม่รู้ว่าเด็กนั่นยอมให้เข้าถึงได้เหมือนเขาหรือเปล่า


    มันไม่ใช่เรื่องที่เจ็บอะไรมากมายนักหรอก เพราะเขาเองก็ไม่ได้เก็บมันมาใส่ใจอยู่แล้ว เพราะคิดแค่ว่าตัวเองได้ลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองจะไม่เสียใจก็พอ


    เขากับทากะมีนัดสังสรรค์กันบ้างนิดหน่อย แต่ไม่บ่อยนัก พักหลังๆมายิ่งยาก เมื่ออีีกฝ่ายเหมือนต้องการปิดกั้นเขา เหมือนทากะต้องการเว้นระยะห่างกว่าที่เคยเป็นก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการแสดงออกก่อนหน้านี้หรือเปล่าที่ทำให้น้องเริ่มเปลี่ยนไป


    'แย่อ่ะ ลูบหัวหน่อยสิ'


    ในวันที่ความรู้สึกแย่ เสียใจ ผสมปนเปกันไปหมด ช่วงเวลานั้น...เขามีทากะ มีทากะอยู่ข้างๆพอดิบพอดี


    ทากะยิ้มบางเบา สายตาน้องตอนนั้น...เขามองออกว่ามันสับสนเอามากๆ ทั้งความกล้าอยากเล่นอยากแกล้ง ความอยากช่วย และความหวั่นไหว


    เด็กนั่นยื่นมือมาลูบอยู่เพียงครู่ ก็เปลี่ยนเป็นการตบที่หัวเบาๆเป็นการแก้เขินหรืออาจจะกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่เกิดขึ้น


    แม้จะเป็นเพียงความหวั่นไหวที่บางเบา แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกดีมากพอที่จะขับรถกลับถึงบ้านได้


    หลังจากนั้น....การเจอกันระหว่างเขาและทากะเป็นเรื่องที่ยากมากขึ้น


    เขากับทากะไม่เคยเจอกันอีกเลย โทรุทั้งพยายามนัด พยายามชวนไปข้างนอก ทั้งสองคนและมีคนอื่นด้วย แต่ไม่เลย...ทากะไม่เคยยอมมาเจอเขาอีกเลย


    เราเริ่มเหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้าระหว่างกันและกัน ข้อความที่มักส่งมาแกล้งเวลาที่อัพสตอรี่บ่อยๆ หลังๆเริ่มหายไป มีเพียงข้อความจากฝั่งโทรุที่เริ่มทักก่อน และมีเพียงไม่กี่ข้อความที่คุยตอบโต้กันกลับมา


    อยู่ๆความสัมพันธ์ก็สะดุดเสียดื้อๆ


    ความเจ็บปวดเริ่มเข้ามา ความทรมานจากการอยากเจอ อยากได้ยินเสียงแบบวัันเก่าๆเริ่มโหยหวน เรียกร้องมันเพิ่มมากขึ้น แต่...ความต้องการนั้นไม่เคยได้รับการตอบสนอง


    เรากลายเป็นเพียงแค่คนที่เคยรู้จักกัน...และรับรู้ชีวิตของกันและกันผ่านช่องทางโซเชี่ยล มีบ้างที่ได้ข่าวของทากะจากเพื่อนของน้อง


    แต่...มันไม่สามารถทดแทน..ความโหยหา ความอยากเจอที่อยู่ในใจเขาได้เลย


    โทรุไม่สามารถเลิก 'คิดถึง'  ทากะได้เลย


    ความทรงจำเพียงเล็กน้อยเพียงไม่กี่ัวันที่มีร่วมกันกับอีกคนทำไมมันดูมากมายสำหรับเขานักก็ไม่รู้


    ความทรงจำที่เขาไม่เคยลบมันออกแม้แต่เพียงนิดเดียว


    ความทรงจำที่ความคิดถึงปกคลุมอยู่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจจนอึดอัด




    คิดถึง...คิดถึงมากเหลือเกิน
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in