[บอยอะตอม] Snook mekooperk_
easy me
  • #บัวลอยทับทิมกรอบ #หนอนชาเขียวเกี้ยวนางอาย #โจรสลัดฟันเป็ดน้อย

    hashtag : #Snook_me

    ------------------------------------


    "พี่ไปข้างนอกนะ" ภพธรพูดกับน้องในขณะที่ตัวเองกำลังยืนจัดเสื้อ ก่อนจะเดินไปจัดกระเป๋า
    "ไปหาพี่ว่านเหรอ"
    "ใช่"
    "อย่าลืมนี่นะ" ชนกันต์พูดพร้อมเลื่อนมือไปดึงลิ้นชักจะหยิบบางอย่างให้กับภพธร แต่ลูกพี่ลูกน้องของเขาหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาโชว์ดักหน้าเสียก่อน
    "นี่อะนะ?"
    "เอ้อ รู้จักป้องกันนี่เรา" คนน้องพูดแซวก่อนจะนอนเล่นมือถือบนเตียง เขารู้ดีว่าคืนนี้พี่ชายของเขาไม่กลับมาบ้านแน่นอนอยู่แล้ว เพราะไปนอนค้างบ้านของช่างกล้องคนหนึ่งน่ะแหละ
    "ไปละ ดูแลบ้านดีๆล่ะ" ภพธรโบกมือ ก่อนจะออกจากห้องไป ส่วนชนกันต์ก็นอนเล่นมือถือต่อ จนกระทั่งมีไลน์หนึ่งแอดมาหาเขาแล้วทักมา รูปดิสที่ปรากฏขึ้นทำเอาเขาประหลาดใจไม่น้อย

    (ตอนเย็นว่างมั้ย ไปกินข้าวกัน)

    (เดี๋ยวเอาไลน์ผมมาจากไหน)

    (เก่งไง)

    (กวนประสาท)

    บ้านคุณอยู่ตรงนี้ใช่มั้ย เดี๋ยวไปรับ

    "อะไรของเขาวะ" ชนกันต์ขมวดคิ้ว แต่ใจของเขากลับเต้นแรงอย่างน่าประหลาดพร้อมกับคำถามที่เข้ามาเต็มหัว บอยเอาไลน์เขามาจากไหน แล้วคิดยังไงถึงมาชวนเขาไปกินข้าว แต่ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ เขาก็ลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัวทันที

    อะไร ก็แค่ไปอาบน้ำ ไม่ได้รีบอยากเจอผู้ชายคนนั้นซะหน่อย!

    ----------------

    "คิดถึงจังคุณภพธร" ชายในเสื้อยืดสีขาวยืนพูดยิ้มๆต่อหน้าชายที่ชื่อว่า ภพธร ในมือของเขามีช่อดอกไม้สีขาวช่อเล็กๆถืออยู่
    "เดี๋ยวคนอื่นเขาก็ได้ยินหรอกคุณ"
    "ได้ยินไปดิ ใครแคร์อะ"
    "แล้วดอกไม้นี่ซื้อมาทำไม"
    "เอามาไหว้พระ เนี่ยหน้าห้างเขามีศาลพระภูมิ"
    "งั้นก็เอาไปไหว้เลยสิ"
    "หยอกไงหยอก ผมเอามาให้พี่ดิโห่" ธนกฤต ยิ้มแซวตามประสาก่อนจะยื่นดอกไม้ช่อเล็กให้ ภพธรรับดอกไม้มาด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนจะรีบหันไปทางอื่น

    ใช่ เขาเขิน

    "แหนะ ยิ้มมุมปาก"
    "อะไร ผมก็ยิ้มมาตลอดอยู่แล้วมั้ยล่ะ"
    "555555ว่าแต่วันนี้พี่อยากกินอะไร เดี๋ยวผมเลี้ยงเลย"
    "อยากกินเอ่อหูฉลาม ก้ามปูอลาสก้า ละก็..."
    "งั้นผมไปขายไตแปปนึงนะ"
    "5555555555555ผมล้อเล่นน่า" ภพธรหัวเราะ เอาเข้าจริงๆแล้ว ทุกครั้งที่เขาพบผู้ชายคนนี้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาไม่มีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้า และนั่นก็เป็นนิสัยของธนกฤตที่ทำให้ภพธรหลงรักหัวปักหัวปำ

    ในตอนแรกเขากังวลว่าธนกฤตจะรังเกียจที่เขาเป็นโอเมก้า แต่ผลลัพธ์กลับตรงข้ามซะอย่างนั้น ธนกฤตห่วงและหวงเขามากกว่าเดิม เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาทำร้ายหรือมาทำ...อะไรแบบนั้นน่ะแหละ จนเขาต้องอธิบายว่าเขามียาต้านฮอร์โมณ และเขาก็รู้วิธีเอาตัวรอดได้ ไม่อย่างนั้นธนกฤตคงไม่ยอมปล่อยให้เขาไปไหนคนเดียวแน่ๆ

    "กินแค่ศูนย์อาหารก็ได้คุณ"
    "เฮ้ยไม่เอาดิ พี่เพิ่งกลับมาจากเมกาทั้งที"
    "ผมคิดถึงก๋วยเตี๋ยวเป็ดกับข้าวขาหมูอะ กินแบบนี้แหละ"
    "เอ้าได้ ว่าแต่ไม่คิดถึงผมบ้างเหรอ?" ชายตัวสูงถาม ในขณะที่ภพธรก็ไม่ตอบแต่เดินหน้าต่อ ปล่อยให้ธนกฤตยืนแห้งอยู่กับที่ ก่อนจะเดินตามชายที่อายุมากกว่าต้อยๆเหมือนเด็กที่งอแงอยากได้ของเล่น แต่พ่อแม่ไม่สนใจจนตัวเองต้องยอมแพ้
    "เดี๋ยวผมโทรหาน้องคนนึงแปปนะ" ภพธรพูดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทร ส่วนธนกฤตก็พยักหน้าเดินไปซื้อบัตรคูปองอาหารแทน
    "ฮัลโหล นนท์ ของที่เราฝากไว้กับพี่จะมาเอาวันไหน? ก็ของจากเมกาไง ที่กระเป๋าเราเต็ม เราเลยมาฝากพี่ไว้ ฮัลโหล อ้าว อ่าครับ ที่ไหนอะครับแล้วคุณ... อ๋อ ครับ 555 โอเคครับ ฝากบอกเขาทีนะ ขอบคุณครับ" ชายที่ถือช่อดอกไม้ในมือถามก่อนจะทำสีหน้างงๆแล้ววางสาย ก่อนจะรีบเดินไปกินข้าวกับธนกฤตที่ยืนรออยู่ที่โต๊ะ

    ยังเหลืออะไรอีกมากมายที่พวกเขาต้องทำด้วยกันในวันนี้น่ะนะ


    -----------------
    ฝั่งธนนท์

    เด็กหนุ่มวัย22ปีสะลึมสะลืองัวเงียขยี้ตาพลางมองไปรอบๆห้องนอนว่างเปล่าของโรงแรม ความเจ็บร้าวที่สะโพกทำเอาเขาไม่อยากขยับตัว พอนึกถึงสภาพเมื่อคืนนี้ก็ยิ่งไม่อยากตื่นด้วยซ้ำไป เขาจะมองหน้าชายอีกคนยังไงดี ว่าแล้วก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวไว้เสียก่อน ทว่าลำคอของเขาแห้งผากจนเขาต้องพยายามมองข้ามความเจ็บที่ส่วนล่าง แล้วพยายามลุกขึ้นมาเพื่อดื่มน้ำ
    "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลังปรากฏเป็นชายผมดัดถือถุงยาเข้ามาในห้อง ทำเอาคนอยู่บนเตียงตกใจไม่น้อย
    "อ่า..ครับพี่"
    "พีี่ซื้อยาแก้ปวดมา ละก็สั่งอาหารเช้ามาให้แล้ว เราลุกไหวมั้ย?"
    "ไหวครับ.. แค่กๆ" ธนนท์พยายามตอบชายอีกคนแต่คอของเขาแสบไปหมด

    เมื่อคืนคงร้องหนักหน่วงไปหน่อยสินะ...

    "เอ้า ดื่มน้ำก่อนมั้ย เดี๋ยวอาหารมาเราก็กินยาไปเลยนะ" ชายปริศนาเทน้ำแล้วยื่นเม็ดยาแก้ปวดให้
    "พี่ขอโทษนะที่ทำแรงไปหน่อย" คำพูดจากปากอีกคนทำเอาคนฟังหน้าขึ้นสีทันที ธนนท์เงียบไปพักหนึ่งเพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เขาจึงค่อยๆพยักหน้าแล้วเอ่ย
    "..ไม่เป็นไรครับ"
    "เราไปอาบน้ำก่อนมั้ย ไปแช่น้ำอุ่นๆ เผื่อจะดีขึ้น ปะ!" ชายผมดัดหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาคลุมให้กับเด็กหนุ่มแล้วค่อยๆพยุงพาเดินไปส่งที่หน้าห้องน้ำ จริงๆแล้วจะให้เขาอุ้มไปก็ได้ แต่เด็กตัวโตคนนี้ก็เดินไหวอยู่
    "เอ่อ..ว่าแต่พี่ชื่ออะไรเหรอครับ"
    "พี่ชื่อรณเดช เรียกแหนมก็ได้"
    "ชื่อซะเปรี้ยวเลยนะฮะ แค่กๆ" ธนนท์แซวเพื่อคลายบรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบก่อนจะหัวเราะเบาๆ แต่ก็ลืมตัวไปว่าคอของเขากำลังแสบอยู่
    "เอ้า ใจเย็นๆสิ55 ไปอาบน้ำได้แล้วไป" รณเดชยีผมม้าของอีกคนแล้วปิดประตูห้องน้ำให้ ธนนท์ปรับลมหายใจของตัวเองเนื่องจากหัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน ให้ตายสิ เขาแพ้คนอบอุ่นแบบนี้ชะมัดเลย

    แต่ถึงจะอบอุ่นยังไงก็เถอะ..
    การกระทำเมื่อคืนของพี่เขาไม่น่าจะอบอุ่นตามเท่าไหร่น่ะนะ

    สภาพของธนนท์ตอนนี้มีรอยจูบหลายรอยบริเวณไหปลาร้า รวมถึงรอยกัดบริเวณสะโพก ก็ยังดีที่พี่เขายังเมตตาไม่ทำรอยไว้ที่คอน่ะนะ....

    ใครจะไปนึกว่าผู้ชายที่ดูอ่อนโยนจะเซ็กส์ดุขนาดนั้นกันล่ะ
    แล้วใครจะไปนึกว่าคนตัวสูงเกือบ190อย่างเขาจะถูกคนตัวสูง177จับกดอย่างบ้าคลั่งทั้งคืนขนาดนั้นด้วย

    "โว้ย พอๆ อาบน้ำๆ" ธนนท์สะบัดหัวเบาๆเพื่อเรียกสติ เขาก้มลงเปิดน้ำอุ่นลงในอ่างก่อนจะนั่งแช่ตัว เผื่อว่าจะช่วยคลายความปวดไปได้บ้างน่ะนะ

    .
    .
    .
    ติ๊ดๆ แกร๊ก
    "ฮัลโหลครับ? ของอะไรเหรอครับ? อ่อ ธนนท์เขาเพิ่งตื่นน่ะครับ พอดีเมื่อคืนเขาค้างที่ห้องผมน่ะ ผมชื่อรณเดชครับ ครับผม ครับ สวัสดีครับ" รณเดชวางสายก่อนจะหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาทำอะไรบางอย่างกับมือถือของธนนท์ แล้วเดินไปยืนที่หน้าต่างแล้วกดมือถือของตัวเองโทรออก
    "ฮัลโหล คุณน้าอยู่มั้ย? อ่าว งั้นฝากบอกคุณน้าทีว่าฉันพบคนที่จะมาเป็นสะใภ้ในบ้านของเราแล้ว"

    --------------

    "คิดไงถึงมาชวนผมกินข้าวเนี่ย" ชนกันต์ถามขณะที่ชายในเสื้อยืดสีดำตรงหน้ามัวแต่นั่งเล่นมือถือ
    "แล้วตอมคิดว่ายังไงล่ะ"
    "ผมจะไปรู้เหรอ"
    "5555ก็คิดถึงไง"
    "ตลกละ คุณต้องหวังอะไรจากผมแน่ๆ คุณคิดจะทำอะไรกับผมอีกใช่มั้ยล่ะ" อะตอมพูดแล้วยกน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหาย ก่อนจะมองอีกคนอย่างไม่ไว้ใจ
    "มองผมเป็นคนแย่ขนาดนั้นเลย?"
    "ก็คุณเป็นคนแบบนั้นนี่"
    "แย่จังเลยนะ ผมก็แค่อยากสนิทกับคุณให้มากกว่านี้เท่านั้นเอง ไหนๆเราก็เคย.."
    "พอ เงียบไปเลย ผมรู้ว่าคุณกำลังจะพูดอะไร" ชนกันต์พูดห้ามไว้เพราะเขารู้ดีว่าอีกคนกำลังจะพูดประโยคต่อไปว่าอะไร
    "555555555ผมถามไรอย่างสิ"
    "ว่า"
    "มีแฟนยัง" อนุวัฒน์ถามพร้อมกับรับจานอาหารมาวางไว้ตรงหน้า
    "รู้ไปทำไม"
    "เอ้า เดี๋ยวผัวคุณก็มาฆ่าผมหรอกถ้ารู้ว่าผมชวนคุณมาแบบนี้"
    "แล้วคุณคิดว่า ถ้าผมมีแฟนผมจะยอมนอนกับคุณง่ายๆเหรอ"
    "เออว่ะ ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ย ใช้ได้" อนุวัฒน์พูดยิ้มๆแล้วก้มกินสปาเก๊ตตี้ และนั่นก็ยิ่งทำให้ชนกันต์รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยกับความกวนประสาทของอีกคน แต่เขาก็ควรจะชินได้แล้วนี่นะ
    "ว่าแต่คุณแข่งเป็นสนุ๊กเกอร์อย่างเดียวเลยน่ะเหรอ"
    "เจ้าของผับร้านสนุ๊กเกอร์ด้วย"
    "แค่นั้นน่ะนะ"
    "แค่นั้นก็เพียงพอจะเป็นผัวคุณได้แล้วน่า"
    "พี่บอย"
    "หยอกกกกกกกก" บอยหัวเราะหลังจากได้ยินอะตอมพูดเสียงเเข็งใส่ ถึงจะไม่ได้มองหน้า แต่เขาก็รู้ว่าอีกคนกำลังทำหน้าทำตายังไงน่ะนะ

    เด็กคนนี้ขี้โวยวายกว่าที่เขาคิด แต่ก็นะ
    ความน่ารักก็มีมากพอๆกับที่ขี้โวยวายเลยแฮะ
    ----------------------------------

    23:10
    "ว่าน"
    "...."
    "ไอว่าน"
    "พี่ตู่ นอนได้แล้วน่า"
    "กูจะนอนได้ยังไงถ้ามึงกอดกูแน่นขนาดนี้เนี่ย" ภพธรโวยวายเนื่องจากสภาพตอนนี้ของเขาไม่ต่างกับหมอนข้างดีๆนี่เอง
    "พูดจาไม่เพราะเลย อ่ะๆ ขยับให้นิดนึง" ธนกฤตเขยิบแล้วยกขาตัวเองออก เหลือเพียงแขนที่กอดอีกคนไว้หลวมๆ
    "เออ ก็แค่เนี้ย"
    "...."
    "...."
    "พี่ตู่"
    "หือ"
    "ตกลงคิดถึงผมปะ"
    "...."
    "...."
    "คิดถึงดิ"
    "โอเค นอนหลับฝันดีละ" ธนกฤตยิ้มตาหยีให้อีกคนแล้วเลื่อนมือไปปิดสวิทซ์ไฟ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรากับคนรักของเขาไปพร้อมๆกัน

    tbc
    ยังไม่มีอะไรเพิ่มเติมเท่าไหร่ค่ะ อีพีหน้าน่าจะมีอะไรคืบหน้าบ้างแล้ว
    ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ :)

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in