ปุ้ง!
ระหว่างที่จิ่งอวี๋กำลังอาบน้ำอยู่นั่น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้น หากแต่ไม่ได้ใส่ใจมากนักเนื่องจากยังคงสับสนกับตัวเองอยู่ว่าสิ่งที่เขาเจอเมื่อครู่นั้นมันคือเรื่องจริงแน่ใช่ไหม
เขาใช้เวลาในการทำธุรส่วนตัวไม่นานนักก็เสร็จ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปยังห้องแต่งตัว คว้าเอากางเกงขาสั้นสามส่วนที่ชอบใส่กับเสื้อแขนกุดมาสวมจนเรียบร้อย
เดินผ่านกระจกก็ส่องเซ็ตผมสั้นๆ ของตัวเองสักเล็กน้อยพอเป็นพิธี
แกร่ก
เขาเปิดประตูและเดินมายังโซนของห้องนั่งเล่น
เฮ้ย!
ขายาวชะงักค้างอยู่ตรงหน้าประตู เมื่อสิ่งที่เห็นอยู่ในครรลองสายตาคือร่างเปลือยเปล่าของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่ง.. ไม่ใช่เจ้าหนูตัวน้อยที่เขาเจอเมื่อเช้าอีกแล้ว
เด็กชายตรงหน้าโตขึ้นมากกว่าเจ้าหนูโจวโจวประมาณเกือบสิบปีได้ ล่ะมั้ง
ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูมีเค้าโครงชัดเจนขึ้น จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตากลมโตใสรับกับคิ้วเข้มหนาได้รูปที่พาดอยู่ด้านบน เส้นผมพลิ้วไหวดูอ่อนนุ่มสีเดียวกับหูแมวที่โผล่พ้นขึ้นมาให้เห็น ลำคอขาวยังคงสวมปลอกคออันเดิมอยู่
โจวโจว... งั้นเหรอ
ทำไมกลายเป็นแบบนี้อีกแล้วล่ะ ฉันยังไม่หายงงจากเรื่องเมื่อเช้าเลยนะ...
หัวไหล่บอบบางผายกว้างขึ้นเล็กน้อยเหมือนเด็กหนุ่มวัยแรกรุ่น ผิวกายขาวเนียนมีริ้วแดงจางๆ คล้ายกับโดนฟาด... หือ ฟาด? ใครจะไปฟาด เมื่อกี้ยังไม่มีรอยอะไรอยู่เลย
จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วพลางไล่สายตามองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง
เศษเสื้อสีขาวที่เขาสวมให้ในตอนแรกขาดกระจายอยู่บนตักเปลือยเปล่าของอีกคน โชคดีที่มันยังหล่นลงไปบนตักและช่วยปกปิดร่างกายไม่ให้โป๊ไปมากกว่านี้ได้บ้าง
แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจเท่าไหร่ว่าตัวเองโป๊เปลือยอยู่หรือไม่ ใบหูของแมวขยับไปมา หางก็แกว่งไกวอย่างอารมณ์ดีไปด้วยโดยที่ไม่ยอมละสายตาจากการ์ตูนบนจอโทรทัศน์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาคมไล่มองตามลำตัวขาวที่มีร่องรอยสีแดงจางๆ จากการถูกเศษผ้าบาด แม้ว่าเขาจะสับสนว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นมันคืออะไรกันแน่ แต่ก็หมุนตัวกลับไปยังห้องแตงตัวอีกครั้งแล้วคว้าเสื้อฮู้ดแขนยาวของตัวเองติดมือมาด้วย
เผื่อจู่ๆ จะตัวขยายขึ้นมาอีก เอาตัวใหญ่ไปใส่เลยแล้วกัน
ครุ่นคิดขณะเดินย้อนกลับมายังห้องรับแขกอีกครั้งก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อบนปลอกคออีกครั้ง
"โจวโจว"
ขวับ
"..." คนถูกเรียกหันมาตามเสียงเรียกชื่อตัวเองทันทีแต่ไม่ได้ตอบอะไร มีเพียงแววตาที่ฉายแววดีใจขึ้นเล็กน้อย และความเร็วของหางที่แกว่งเร็วขึ้นเช่นกัน
"สวมนี่ก่อน โป๊หมดแล้ว" จิ่งอวี๋พูดพลางเดินไปสวมเสื้อตัวใหญ่ของตัวเองลงบนร่างเล็กของเด็กหนุ่มตรงหน้าให้อย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็พยายามเลี่ยงสายตาไม่ให้มองไปยังกลุ่มเศษผ้าที่ปกปิดบางส่วนอยู่ไปด้วย
"อื้อ อย่ายุ่ง" เสียงเล็กแบบเด็กผู้ชายโวยวายขึ้นพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบ เนื่องจากโดนบังคับให้สวมเสื้อแบบไม่บอกกล่าวแถมยังมายืนยังการ์ตูนที่เขากำลังดูอีก กำลังต่อเนื่องเลย ขัดใจจนต้องบ่นคนตัวโตออกมาจนได้
ยืดยุดกันอยู่ครู่หนึ่งจิ่งอวี๋จึงปล่อยให้อีกฝ่ายสวมเสื้อด้วยตัวเอง ขณะที่ขยับมานั่งลงข้างๆ อีกฝ่ายบนโซฟาแทน
ดวงตาคมของจิ่งอวี๋หรี่มองเด็กข้างๆ ที่เมื่อพอร่างกายโตขึ้น ภายนอกนอกเปลี่ยนไปไม่น้อยแต่ก็ยังมีความดึงดูดสายตาให้ชวนมองอยู่ดี นอกจากนี้นิสัยเจ้าตัวก็ดูจะเปลี่ยนไปด้วยเหมือนกัน
"มองอะไร" หูแมวขยับเบาๆ ปากก็เอ่ยถามขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่กำลังมองตัวเองอยู่ แม้ว่าโจวโจวจะไม่ได้หันไปทางจิ่งอวี๋ก็ตามเนื่องจากติดพันอยู่กับการ์ตูนบนจอนั่นเอง สัญชาตญาณแมวน่ะรับรู้ได้นะว่าใครจ้องอยู่
ฟึ่บ
"อื้อออ.. อย่าเขี่ย" หนุ่มน้อยหูแมวตรงหน้าหลุดครางเสียงหลงก่อนจะขยับตัวที่ระทวยเอียงเข้าหาฝ่ามือใหญ่ เมื่อมนุษย์ตัวโตมือซนขยับนิ้วไปเขี่ยหูเจ้าตัวเข้าให้
"ฮ่าๆๆๆ แมวจริงๆ ด้วยแฮะ" จิ่งอวี๋หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขยี้ผมนุ่มๆ ของเด็กหนุ่ม
"ฮึ่ย แกล้งทำไมอะ" โจวโจวที่ตั้งตัวได้แล้วขยับมานั่งตัวตรงให้เป็นปกติพร้อมกับตวัดดวงตากลมโตไปมองอย่างขึงขังสื่อว่าไม่พอใจมากๆ ให้รู้ไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังน่ารักอยู่ดีน่ะนะ
"แค่อยากรู้เฉยๆ..." จิ่งอวี๋ยักไหล่ด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาที่เด็กน้อยตรงหน้าส่งมา
ทำไมเรียกว่าเด็กน้อยน่ะเหรอ ก็ถึงแม้ว่าเจ้าหนูนี่จะตัวโตขึ้นกว่าเมื่อเช้า แต่ยังไงก็ยังตัวเล็กกว่าหวงจิ่งอวี๋มากอยู่ดีนั่นแหละ สูงเลยไหล่เขาหรือยังก็ไม่รู้ ตัวกะเปี๊ยกอยู่ดี
"..." ม่านตาแมวในร่างคนหดเข้าหากันช้าๆ แผ่รังสีความไม่พอใจออกมารุนแรง หางก็ตวัดฟาดกับโซฟาจนเกิดเสียงปั่กๆ เบาๆ
"ไม่ต้องมามองดุใส่เลย ฉันจะไปทำอาหาร จะกินไหม" จิ่งอวี๋ขยับตัวลุกขึ้นยืนพลางมองไปยังมนุษย์แมวบนโซฟาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
ก่อนจะต้องกลั้นขำเมื่อจู่ๆ คนมีหูก็คลายท่าทางไม่พอใจอย่างรวดเร็ว ดวงตากลับมาใสแจ๋วเปล่งประกาย หูและหางกระดิกไปมาอย่างดีใจซะอย่างงั้น
คงหิวสินะ ฮ่าๆๆๆ
"งั้นก็นั่งดูไปก่อนอย่าดื้อล่ะ" จิ่งอวี๋ยื่นมือไปเกาคางอีกฝ่าย ทำเอาเคลิ้มตามจนเผลอทิ้งคางลงบนมือหนาหูกระดิกหางไกวตัวก็เริ่มไหลช้าๆ
"งื่อออ" โจวโจวตอบรับในลำคอพร้อมกับทิ้งตัวเอนลงบนโซฟา และด้วยความเคยชินจึงไม่ได้ระวังตัวว่าตัวเองอยู่ในร่างของมนุษย์ และสวมเพียงแค่เสื้อตัวใหญ่เท่านั้น ส่วนล่างยังคงเปลือยเปล่าอยู่
จิ่งอวี๋ซึ่งเห็นขาขาวๆ ขยับจนเกือบจะเห็นจุดกึ่งกลางลำตัวของเด็กหนุ่ม เขาจึงเดินเลี่ยงไปทางห้องแต่งตัวอีกรอบแล้วหยิบบ็อกเซอร์มาด้วยก่อนจะเดินกลับมาที่เดิม
พรึ่บ
"ใส่กางเกงด้วย" เขาโยนมันลงบนตัวของโจวโจวพร้อมกับเอ่ยขึ้น
ดวงตากลมโตตวัดมามองด้วยงงๆ ทำนองว่าทำไมฉันต้องใส่มันด้วย
"นายไม่ได้เป็นแมวนะตอนนี้ ...ไม่ต้องมาโชว์ไข่ตอนนี้ก็ได้" จิ่งอวี๋เอ่ยตอบสายตาอีกฝ่ายเรียบๆ
"อ้อ" คนเป็นแมว(?)ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนจะคว้ากางเกงขึ้นมาดู พลิกหน้าหลังไปมาสักพัก
"ใส่เป็นไหม" จิ่งอวี๋ที่ยังไม่ได้ไปไหนเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"เป็น" โจวโจวตอบแล้วยกขาขึ้น...
ควับ
จิ่งอวี๋เห็นอีกฝ่ายขยับขาก็รีบหันหน้าไปอีกทางแล้วเดินเลี่ยงไปทางห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารอย่างที่บอกไว้ตอนแรกทันที
เขายังไม่อยากเห็นอะไรๆ ของแมวในร่างเด็กหรอกนะ
จิ่งอวี๋ใช้เวลาสักพักใหญ่ในการเตรียมอาหารเช้า ส่วนโจวโจวก็ยังคงนั่งดูการ์ตูนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเคย จนกระทั่งจิ่งอวี๋เตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะเดินไปตามอีกฝ่ายให้มากินมื้อเช้านั้น...
หือ มองอะไรอยู่น่ะ
จิ่งอวี๋เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเดินมาแล้วพบว่าอีกฝ่ายซึ่งสวมกางเกงเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งแยกขาออกจากกันโดยที่ข้างหนึ่งพาดไปบนโต๊ะ อีกข้างก็หดกลับเข้าหาตัว ใบหน้าขาวก้มมองข้อเท้าตัวเองอยู่ครู่ใหญ่จนคล้ายกับไม่ได้รับรู้การมาถึงของใครบางคนเลย
เห็นดังนั้นเขาจึงนัั่งลงข้างๆ เด็กหนุ่มก่อนจะชะโงกไปดูบ้างว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไรอยู่
"แผลเหรอ?" จิ่งอวี๋เอ่ยเบาๆ เมื่อเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจ้องอยู่
เหมือนโจวโจวเพิ่งรู้สึกตัวจึงได้ชะงักเล็กน้อยแล้วหันมามองยังคนตัวโตข้างๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ
จะว่าไปก็เป็นแผลตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนี่นะ แต่เมื่อเช้าไม่ได้สังเกต.. คงเพราะมัวแต่ตะลึงอยู่
จิ่งอวี๋คิดไปด้วยขณะที่เดินไปหยิบเบตาดีนและผ้าพันแผล ก่อนจะเดินกลับมาจับข้อเท้าเล็กให้วางบนตักแล้วเริ่มลงมือทำแผลให้ ใบหน้าขาวของเด็กน้อยเหยเกเล็กน้อย มือบางก็เผลอจิกลงบนต้นแขนเขาในตอนที่รู้สึกแสบไปด้วย
"อะ เสร็จแล้ว" จิ่งอวี๋พูดขึ้นเมื่อติดเทปพันแผลให้เรียบร้อย
"..." โจวโจวมองไปยังข้อเท้าตัวเองแล้วลูบเบาๆ
"เดี๋ยวก็หายน่า ไปกินมื้อเช้ากันได้แล้ว"
หมับ
จิ่งอวี๋คว้าข้อมือเล็กของคนที่ดูเหมือนจะยังกังวลกับแผลตัวเองอยู่ให้ลุกขึ้น พร้อมกับเดินนำไปยังห้องครัวซึ่งมีอาหารวางไว้บนโต๊ะแล้วเรียบร้อยทั้งหมดสองชุด
ดูเหมือนว่าเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะจะทำให้โจวโจวกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง เจ้าตัวดึงมืออกจากการเกาะกุมของมือใหญ่ก่อนจะวิ่งนำไปยังทิศทางของโต๊ะอาหาร
นั่งลงด้านหนึ่งทันทีโดยไม่ต้องให้เจ้าของห้องบอก หางและหูขยับไปมาอย่างตื่นเต้นดีใจขณะที่พร้อมจะทานแล้ว ดวงตาใสแจ๋วก็หันมามองจิ่งอวี๋ราวกับถามกึ่งขออนุญาตว่าเขาสามารถกินอาหารตรงหน้านี้ได้แล้วเหรือยัง
"กินสิ" จิ่งอวี๋พูดพร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้าม
ได้ยินดังนั้นโจวโจวก็ลงมือทานอาหารตรงหน้าทันที จิ่งอวี๋เองก็เช่นกัน เนื่องจากมื้อเช้าของวันนี้นั้นเลทมานานมากแล้วจากเวลาปกติของเขา
"นายยังโตได้อีกไหม" จิ่งอวี๋ถามขึ้นเมื่อทานมื้อเช้าใกล้จะหมดแล้ว โจวโจวซึ่งได้ยินดังนั้นก็กระดิกหูและแกว่งหางเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนถาม
"..." แต่เจ้าตัวก็เงียบ ทำเพียงแค่เคี้ยวหยับๆ สบตาคนถามอยู่แบบนั้น
"ว่าไง" จิ่งอวี๋ถามย้ำอีกรอบ
"น่าจะได้" โจวโจวยอมตอบก่อนจะงับแซนด์วิชเข้าปากอีกคำ
"ตอนนี้กี่ขวบแล้ว สิบได้หรือเปล่า" จิ่งอวี๋ถาม
"..." โจวโจวเงียบอีกครั้ง
"ตอบสิโจวโจว"
"ไม่รู้..." ตอบเสียงอ่อนมือก็ยกเกาแก้มตัวเอง หูลู่ลงน้อยๆ เมื่อรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังโดนดุ
"...ตอนเป็น.... เอ่อ... แมว ก็ได้" จิ่งอวี๋ถามตะกุกตะกัก
"ขวบนึงแล้ว" เว่ยโจวแกว่งหางไปมาพลางตอบยิ้มๆ
หนึ่งขวบ... มันเท่ากับอายุเท่าไหร่ของคนนะ
จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วกลอกตาคิดเล็กน้อย แต่เมื่อคิดไม่ออกเขาจึงเข้าไปเช็กข้อมูลในอินเทอร์เน็ตดูอีกที ปกติแมวจะอายุขัยสั้นกว่ามนุษย์ ถ้าจำไม่ผิดเมื่ออายุครบปีได้ก็น่าจะโตในระดับหนึ่งแล้วนี่นะ...
"หืม.. สิบแปดงั้นเหรอ" เขาพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นข้อมูลที่เจอในอินเทอร์เน็ต ดวงตาเรียวรีตวัดมามองเด็กวัยแรกรุ่นตรงหน้าอีกรอบด้วยความงุนงง
แสดงว่ายังโตได้อีกแน่ๆ...
"..." โจวโจวยังคงนั่งกินแซนด์วิชในมือที่เหลือต่อจนหมดพลางมองสบตาคนตรงหน้าด้วยสีหน้าใสซื่อ
"อยู่คนเดียวได้ไหม วันนี้ฉันมีสอนแค่ช่วงสาย เดี๋ยวมื้อเที่ยงจะกลับมาแล้วพาไปซื้อของใช้จำเป็น" จิ่งอวี๋ลุกขึ้นเอาจานไปเก็บไว้ในอ่างก่อนจะเอ่ยถามขณะเดินกลับมาที่โต๊ะอีกรอบ
"..." โจวโจวไม่ตอบ มีเพียงหางที่เคลื่อนไหวไปมาเท่านั้น
เฮ้อ แมวนี่มันแมวจริงๆ
เมื่อไม่ได้รับคำตอบจิ่งอวี๋จึงส่ายหัวเล็กน้อย เขามองเวลาที่ติดอยู่บนผนังก็พบว่าไม่มีเวลาแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาที่เขาต้องไปสอนยิวยิตสูแล้ว หากไปช้ากว่านี้เขาจะไม่มีแม้แต่เวลาให้ตัวเองวอร์มอัพและเตรียมตัวก่อนสอนแน่ๆ ซึ่งนั่นมันไม่ดีต่อกล้ามเนื้ออย่างแรง
ร่างสูงเดินไปหยิบกระเป๋าสัมภาระขึ้นมาสะพายไว้แล้วเดินไปยังตู้เก็บรองเท้า
เขาเปิดมันออกแล้วเลือกรองเท้าผ้าใบมาคู่หนึ่ง แต่ก่อนจะได้สวมมันนั้น
หมับ
"หืม?" แรงรั้งเกิดขึ้นที่ชายเสื้อของเขา ทำให้ต้องหันไปมอง
ก็พบกับเด็กน้อยหน้าแมวคนหนึ่งที่กินจนแก้มเลอะมายืนหูลู่หางตกอยู่ข้างหลัง มือก็กำชายเสื้อเขาไว้แน่น แม้จิ่งอวี๋จะหันไปมองแล้วเจ้าตัวก็ไม่พูดอะไรสักที จนกระทั่งจิ่งอวี๋ใส่รองเท้าเสร็จก็ยังคงเงียบ
แต่จิ่งอวี๋จะต้องไปแล้วไม่งั้นมันจะไม่ทันน่ะสิ
"โจวโจว.. ปล่อยก่อน เดี๋ยวฉันกลับ ฉันต้องรีบไปแล้ว" จิ่งอวี๋เอ่ยเสียงนุ่มพร้อมกับกำรอบมือเล็กและออกแรงดึงเบาๆ เพื่อให้อีกคนปล่อย
"..." โจวโจวยังคงเงียบ มือก็กำจิกเสื้อจิ่งอวี๋ไว้แน่น
อะไรล่ะเนี่ย
"เป็นอะไร หือ?" จิ่งอวี๋ย่อตัวลงไปมองอีกฝ่ายให้ตัวเองอยู่ในระดับสายตาของเด็กน้อย
"...บ..นะ" โจวโจวพึมพำเบาๆ
"ห้ะ?" แน่นอนว่าจิ่งอวี๋ไม่ได้ยินจริงๆ
"...ลับ...นะ" ดังขึ้นมาหน่อยแต่เสียงก็ยังงึมงำในลำคออยู่ดี
"พูดดีๆ สิ" จิ่งอวี๋เร่ง เพราะเขารีบจริงๆ
"..." โจวโจวเม้มปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนตัวโต
"ว่าไง"
"รีบกลับนะ" โจวโจวยอมพูดให้ชัดและดังขึ้นจนได้
ใบหน้าขาวใสของเด็กหนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ หูก็ลู่ลงยิ่งกว่าเดิม หางแกว่งไกวไปมาพลางเกี่ยวพันกับขาตัวเองไปด้วย
"รู้แล้วครับ จะรีบกลับ" จิ่งอวี๋ตอบพร้อมรอยยิ้ม มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปลูบหัวทุยได้รูปสวยเบาๆ จากนั้นโจวโจวก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดี
จิ่งอวี๋เองก็ปลีกตัวเพื่อเดินทางไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที
ระหว่างทางที่เดินไปโรงยิมนั้น จู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกขึ้นมาอย่างหนึ่งนั่นก็คือ...
ต่อจากนี้ไปเขาคงได้กลายเป็นทาสแมวโดยสมบูรณ์อย่างแน่นอน
TBC.
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
Log in