นายเป็นแมวงั้นเหรอ?

กริ๊งงงง

นาฬิกาปลุกดังขึ้นทันทีเมื่อเวลาดำเนินมาถึงช่วงที่ตั้งไว้

ร่างสูงใหญ่ขยับเล็กน้อยภายใต้ผ้านวมผืนหนา แขนยาวยืดไปคว้านาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงอยู่บนโต๊ะมาถือไว้ โดยที่ยังคงหลับตาอยู่

"อืม... เช้าแล้วเหรอ" เสียงต่ำแหบพร่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยีตามองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาในมือ

ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ คลายความง่วงงุนก่อนจะขยี้ตาเล็กน้อย จากนั้นก็วางนาฬิกาลงที่เดิม แขนแกร่งยันตัวเองกับเตียงนุ่มขึ้นนั่ง

กร๊อบ

จิ่งอวี๋เอียงคอไปมาจนเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ภายในห้องที่เงียบสงบ เขายืดแขนคลายความขี้เกียจอีกเล็กน้อย

ฟึ่บ...

หือ...

ร่างสูงใหญ่ที่ยืดแขนคลายกล้ามเนื้ออยู่บนเตียงหยุดค้างอยู่ในท่านั้นเมื่อจู่ๆ ปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสได้ถึงเส้นผมอ่อนนุ่ม... ใช่แล้ว เส้นผม

ห๊ะ! เส้นผม??

อึก

ในห้องก็ไม่มีตุ๊กตาสักหน่อย จะเป็นผมอะไร.. ไม่สิ ขนแมวแน่ๆ เมื่อคืนเราพาแมวมานอนด้วย...

"เฮ้ย!!!" จิ่งอวี๋ร้องลั่นด้วยความตกใจ ร่างสูงใหญ่ถอยกรูดไปอีกมุมของเตียงจนชิดขอบแทบจะร่วงลงไปที่พื้น

ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างด้วยความตะลึง ริมฝีปากบางเฉียบอ้าค้างพะงาบๆ อย่างพูดอะไรไม่ออก

เพราะสิ่งที่เขาเห็นมันไม่น่าเชื่อยังไงล่ะ

เด็ก!?  มาจากไหนวะ!

จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นขยุ้มผมตัวเองด้วยความงุนงง พลางจิกเล็บลงบนหนังศีรษะตัวเองไปด้วย เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไปจริงๆ

กลุ่มผมสีเทาเข้มจนเกือบจะดำสั้นคล้ายเส้นไหมระต้นคอบางส่วนแผ่กระจายน้อยๆ อยู่บนเตียงของเขา

เจ้าของเส้นผมนุ่มที่นิ้วมือเขาไปโดนเมื่อครู่นั้นเป็นเด็กผู้ชายอายุราวๆ ห้าขวบ ระหว่างกลุ่มผมสีเข้มก็พบว่ามีสิ่งที่มองดูแล้วช่างคล้ายกับหูแมวโผล่ออกมาด้วย

ห.. หูแมวนั่่นมันอะไรกัน!?

หวงจิ่งอวี๋อึ้งค้างไปเมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอมนั่น

ก่อนจะได้สติแล้วไล่สายตามองไปตามผิวขาวละเอียดดูบริสุทธิ์ผุดผ่องตัดกับสีผ้าปูที่นอนสีเข้ม แก้มเนียนใสจนเห็นเส้นเลือดฝาดจางๆ เมื่อมองลงมาเรื่อยๆ ก็พบว่าที่คอมีสิ่งที่คล้ายกับปลอกคอรัดอยู่ด้วย

หืมม.. ปลอกคอเหรอ

จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเลื่อนสายตาสอดส่องไปรอบๆ ว่าเผื่อเขาจะเจอเจ้าแมวน้อยที่อุ้มมาด้วยเมื่อวานจะตื่นก่อนแล้วเดินสำรวจอยู่ในห้องของเขาหรือไม่ เพราะเจ้านั่นก็สวมปลอกคอเหมือนกัน...

แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดใด นอกจากเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเขาตอนนี้

บ้าน่า...

จิ่งอวี๋ขบกรามด้วยท่าทางเคร่งเครียดก่อนจะลุกจากเตียงลงไปยืนที่พื้นดีๆ เขากอดอกพลางขบเม้มริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทางครุ่นคิดขณะเดินวนรอบเตียงเพื่อสังเกตสิ่งมีชีวิตบนเตียงของตัวเองอีกรอบ

หูแมวนั่นมัน.. ของจริงหรือเปล่าวะ

ร่างเล็กถูกซ่อนอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนา ส่วนที่เขาเห็นมีเพียงหัวไหล่เปลือยเปล่ากับซีกหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังหลับใหลอยู่เท่านั้น

ขนตายาวเป็นแพเกิดเป็นเงาตกกระทบบนเนินแก้มนิ่มจากแสงแดดที่ตกกระทบ

"โจวโจว... เมี้ยวๆๆ" เขาลองร้องเรียกหาเจ้าแมวดูแต่ก็พบว่าทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัดเหมือนเดิม

ให้ตายเหอะ.. อย่าบอกนะว่าเด็กนี่คือเจ้าโจวโจวจริงๆ

ฟึ่บ

"..." ร่างเล็กบนเตียงขยับเบาๆ จิ่งอวี๋ซึ่งยืนมองอยู่เห็นดังนั้นจึงยิ่งทำตัวไม่ถูก

ด้วยความตกใจทำให้เขาถอยหลังไปจนชนกับผนังซึ่งอยู่ติดกับทางเข้าห้องน้ำ สายตาก็มองไปยังก้อนเล็กๆ บนเตียงที่ค่อยๆ ขยับช้าๆ

หัวทุยสวยได้รูปภายใต้กลุ่มผมสีเทาเข้มหันไปมองซ้ายทีขวาที หูแมวที่เขาเห็นก็เอียงองศาขยับไปมาด้วยเช่นกัน ก่อนจะใช้แขนสั้นๆ ตามประสาเด็กยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง

ระหว่างนั้นผู้ที่แอบมองอยู่ก็ช็อกไปแล้วเรียบร้อย

ผลุบ

ผ้านวมผืนหนาที่ในตอนแรกคลุมร่างเล็กไว้ร่วงหล่นลงมากองอยู่บนตักเจ้าตัว ผิวกายขาวละเอียดสะท้อนกับแสงแดดที่ลอดผ่านช่องผ้าม่าน ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กชายตรงหน้านั้นคล้ายกับเทวดาตัวน้อยๆ ยังไงอย่างงั้น

ใบหน้าแสนจิ้มลิ้ม คิ้วเข้มหนารับกับดวงตากลมโต จมูกโด่งกับริมฝีปากสีสดของเจ้าหนูตรงหน้าทำให้จิ่งอวี๋แทบจะลืมหายใจ

อึก

จิ่งอวี๋ลอบกลืนน้ำลายช้าๆ นี่เขาคิดอกุศลอะไรกับเด็กหรือไงกัน

"โจวโจว..." เขาสะบัดหัวเล็กน้อยไล่ความคิดเลอะเทอะของตัวเองก่อนจะลองเรียกชื่อเจ้าแมวตัวเมื่อคืนดู แม้จะเบามากจนติดจะกระซิบก็ตาม

แต่ก็ไม่อาจร้อนพ้นประสาทการรับรู้ที่แสนจะไวของแมวได้เลย เมื่อใบหูแมวที่เขาเห็นตั้งแต่แรกขยับมายังทิศทางที่เขายืนอยู่ก่อนจะ...

พรึ่บ

ดวงตากลมโตของเด็กชายบนเตียงหันมามองยังจิ่งอวี๋ทันทีที่ได้ยินเสียง

ร่องรอยความดีใจฉายออกมาผ่านดวงตาโตใสแจ๋วของเด็กน้อยตรงหน้า ทำเอาจิ่งอวี๋หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

ในระหว่างที่จิ่งอวี๋กำลังตกอยู่ในภวังค์นั้น โจวโจวในร่างเด็กน้อยก็ขยับตัวปีนลงจากเตียงเพื่อจะเดินมาหาจิ่งอวี๋ แต่ยังไม่ทันที่เท้าน้อยๆ จะตกถึงพื้นจิ่งอวี๋ก็ได้สติเสียก่อน

"เฮ้ย! นายไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหรอกหรอ" เขาโวยวายขึ้นมาเมื่อเห็นผิวขาวบนร่างเปลือยของเด็กน้อยก่อนจะหันไปเปิดตู้เสื้อผ้ารื้อหาเสื้อผ้าที่เล็กที่สุดของตัวเองออกมา

หวงจิ่งอวี๋เป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ ตัวก็หนา กล้ามก็แน่นตามฉบับนักกีฬา การจะหาเสื้อผ้าชิ้นเล็กๆ ของตัวเองให้เด็กวัยห้าหกขวบใส่เนี่ยหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก เล็กที่สุดคงเป็นกางเกงในแล้วมั้ง.. จะบ้าหรือไง แล้วมันให้เด็กใส่ได้เหรอแบบนั้นน่ะ

"..." เด็กชายโจวโจวชะงักเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักหันไปมองมนุษย์ตัวโตที่มีท่าทางแปลกๆ ด้วยสีหน้างุนงงก่อนจะขยับตัวลงมายืนที่พื้นได้ในที่สุด

จิ่งอวี๋ยังคงรื้อเสื้อผ้าอยู่โดยที่ไม่รู้เลยว่าร่างเล็กได้เดินเตาะแตะกึ่งวิ่งมายังจุดที่ตัวเองยืนอยู่แล้ว

หมับ

แรงดึงเบาๆ ที่ชายกางเกงบ็อกเซอร์ของจิ่งอวี๋เกิดขึ้นเมื่อเด็กชายโจวโจวเดินมาถึง ใบหน้าน่ารักเอียงคอมองอย่างสนใจในสิ่งที่คนตัวโตกำลังทำ หูแมวทั้งคู่ขยับไปตามเสียงการเคลื่อนไหวของอีกคน และที่สำคัญ... หางฟูน้อยๆ สีเดียวกันนั้นยังขยับแกว่งไปมาด้วยอีกต่างหาก

"หือ..." จิ่งอวี๋หันมามองตามแรงดึงก่อนจะผงะไปจนหลังชนกับบานเลื่อนของตู้เสื้อผ้า

ตกใจหมดเลย.. นอกจากหูแล้วยังมีหางด้วยเหรอเนี่ย

จิ่งอวี๋รู้สึกเหมือนขมับตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อยังไงชอบกล นี่มันคือสิ่งที่แฟนตาซีเกินกว่าเขาจะรับได้แล้วมั้ง เขาฝันอยู่หรอ

คิดพลางยืดตัวขึ้นแล้วเอาหัวโขกตู้เสื้อผ้าเบาๆ

หมับ

"เฮ้ย! จับอะไรเนี่ย" จิ่งอวี๋ร้องลั่นอีกครั้งเมื่อมือเล็กๆ วางแหมะลงบนเป้ากางเกงของเขาซึ่งนูนขึ้นต้านแรงโน้มถ่วงของโลกตามกลไกร่างกายในยามเช้าตามประสาชายหนุ่มก่อนจะขยับตัวหลบแล้วจับมือเล็กๆ นั่นไว้อีกที

"...คิก" เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสด

"หา.. นายฟังฉันเข้าใจด้วยเหรอ" จิ่งอวี๋ก้มมองเด็กมีหูมีหางตัวเล็กซึ่งยังคงเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ ขาเขา ก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนส้นเท้าแล้วใช้แขนแข็งแกร่งโอบร่างเด็กน้อยเข้ามามองใกล้ๆ

แฟนตาซีก็แฟนตาซี ... เป็นไงเป็นกันวะ

หงึกๆ

"..." ใบหน้าน่ารักพยักหน้าหงึกหงัก หูเล็กๆ ก็ขยับ หางก็แกว่งตวัดเกาะเกี่ยวกับท่อนแขนของเขาไปด้วย

"พูดได้ไหม" จิ่งอวี๋ทำหน้าไม่น่าเชื่อก่อนจะลองเอ่ยถามเด็กตัวเล็กอีกรอบ

หงึกๆ

เจ้าหนูโจวโจวพยักหน้ารับอีกครั้งแต่ก็ยังไม่พูด

"โจวโจว" จิ่งอวี๋ลองเรียก

"ฮะ?" เด็กน้อยเอ่ยตอบออกมาสั้นๆ พร้อมเอียงคอมองด้วยความงุนงง

"นายเป็นแมวงั้นเหรอ?" จิ่งอวี๋ถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

"อื้อ" ตอบกลับพลางยิ้มตาหยี

อ่า... รู้สึกเหมือนโดนยิงเลย น่ารักเกินไปแล้ว

จิ่งอวี๋อึ้งไปสักพักก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาขยี้กลุ่มผมนุ่มเบาๆ โดยที่แสร้งขยับปลายนิ้วไปโดนหูแมวน้อยๆ นั่นของเด็กตรงหน้าอย่างนึกสงสัย

"งื่อ" เสียงเล็กประท้วงเบาๆ พลางลู่หูหลบเล็กน้อย

"ฮ่าๆๆ เอาล่ะ ใส่เสื้อฉันไปก่อนนะ นายโป๊อยู่" พูดจบก็หยิบเสื้อยืดสีขาวที่เล็กที่สุดซึ่งเขาใส่แล้วมันรัดรูปมากจนยัดแขนไม่เข้านั่นแหละมาให้เจ้าหนูนี่ใส่ไปก่อน

พรึ่บ

สวมเสื้อยืดให้เด็กน้อยเรียบร้อยแล้วก็พบว่าเสื้อของเขานั้นใหญ่มากเมื่ออยู่บนร่างเด็ก ก็แหงล่ะ ขนาดตัวต่างกันตั้งขนาดนี้นี่นะ

ส่ายหัวมองสภาพโจวโจวตรงหน้ายิ้มๆ ก่อนจะขยับไปม้วนแขนเสื้อที่ยาวคลุมมือเล็กๆ ลงมาขึ้นไปเป็นก้อนไว้พลางๆ จากนั้นก็เช็กสภาพเจ้าหนูตรงหน้าอีกรอบ

พั่บๆ ..

"เอ่อ..." จิ่งอวี๋ใบ้สนิทเมื่อจับเด็กน้อยตรงหน้าหมุนตัวแล้วพบว่าชายเสื้อด้านหลังมันดันเปิดอยู่เพราะติดหางแมวเล็กๆ นี่จนโชว์หางกับก้นขาวๆ ซะงั้น

ยังมีหน้ามาส่ายหางใส่อีก

จิ่งอวี๋เม้มปากครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะจับชายเสื้อด้านหลังให้คลุมหางเจ้าปัญหานั่นไว้แทน ด้วยความที่เสื้อยืดตัวนี้มันใหญ่สำหรับเด็กวัยห้าขวบ ทำให้ถึงคลุมไปอีกฝ่ายก็คงไม่ได้อึดอัดมากนัก ถ้าจะ.. เอ่อ ...ขยับหางน่ะ

"ฮึบ.. เอาล่ะ" จิ่งอวี๋ช้อนใต้รักแร้เด็กน้อยขึ้นอุ้มด้วยท่าทางทุลักทุเลนิดหน่อยพลางก้าวขาเดินออกไปยังโซนห้องนั่งเล่นแล้ววางอีกฝ่ายลงบนโซฟาตัวใหญ่ "รอตรงนี้นะ" แล้วเอ่ยสำทับอีกรอบ

"...ฮับ" เด็กน้อยเงยหน้ามองเขาตาแป๋วด้วยท่าทางใสซื่อเรียบร้อย

"ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วจะออกมาทำอะไรให้กิน" จิ่งอวี๋ย่อตัวนั่งลงให้อยู่ในระดับสายตาเด็กน้อยก่อนจะส่งมือไปขยี้ผมกลุ่มผมนิ่มอีกรอบ

"หงึกๆๆ" พยักหน้ารับพร้อมกับกระดิกหางตอบรับประมาณว่าดีใจจะได้กินแล้ว ทำนองนั้น

"เฮ้อ.. น่ารักจริงวุ้ย" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จากนั้นก็เรียกสติตัวเองให้กลับมาขณะที่หันไปเปิดทีวีช่องการ์ตูนทิ้งไว้ให้

จุ๊บ

จิ่งอวี๋กดริมฝีปากประทับจูบลงบนหน้าผากมนของเด็กชายโจวโจวก่อนจะหันหลังเดินไปทางห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างที่บอกทันที

และเขาก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จแล้วนั้น...

เขาจะเจอกับสิ่งที่แปลกประหลาดจนทำให้ช็อกได้ไม่ต่างจากเมื่อเช้าเลยสักนิด

TBC.

- ยืดเยื้อหน่อยเนอะ ถถถถ ไม่รู้ว่าบรรยายความน่ารักของเด็กวัยห้าขวบได้ดีไหม ไม่ค่อยอินกับเด็กซะด้วย ฮือออออออ

- ตอนต่อไป Day 8 ค่ะ ใกล้พ้นความแมวนี้แล้ว กั่กๆ เจอคำผิดเตือนได้นะคะ อิอิ