วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งเป็น... วันหยุด

7.26 AM

ร่างสูงใหญ่ขยับกายเล็กน้อยพลางยืดแขนคล้ายกับบิดขี้เกียจก่อนจะหยีตาลงแล้วมือขึ้นมาป้องไว้เหนือดวงตาเรียวคู่สวย เนื่องจากแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของม่านมาตกกระทบบนดวงตาของเขาพอดี

หมับ!

แขนยาวยืดไปคว้าหยิบนาฬิกาดิจิทัลขนาดกระทัดรัดซึ่งวางอยู่บนลิ้นชักเล็กข้างเตียงหลังใหญ่มาถือไว้เพื่อดูเวลาก่อนจะวางลงที่เดิมอย่างหมิ่นเหม่แล้วขยี้ตาอีกครั้งเพื่อคลายความง่วงงุน

เมื่อปรับสายตากับแสงสว่างได้แล้วเขาก็โยกหัวหลบแสงช่องเล็กที่สอดส่องเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะตัดสินใจลุกก็ได้แต่ก้มมองคนในอ้อมกอดซึ่งกำลังพาดแขนยาวเก้งก้างมาเกาะเกี่ยวอยู่บนตัวของเขาด้วยความเคยชินก่อนจะขยับช้าๆ อย่างไม่ต้องการจะรบกวนคนน่ารักซึ่งกำลังหลับสบายอยู่

"โจวโจว..." เสียงแหบต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ จนแทบจะไม่ได้ยิน

เมื่อเอ่ยเรียกแล้วรอสักพักก็พบแต่ความเงียบสงบและมีแต่เพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศกับการขยับกายตามจังหวะหายใจของคนหลับที่เป็นไปอย่างสม่ำเสมอ

ดูท่าว่าจะยังไม่ตื่นง่ายๆ สินะ

ร่างหนาค่อยๆ ขยับตัวออกจากเตียงให้เบาที่สุด ขายาวเต็มไปด้วยมัดกล้ามหย่อนลงกับพื้นโดยที่เจ้าตัวนั่งอยู่บนขอบเตียง ทว่าเขาก็ยังลุกไม่ได้เนื่องจากแขนยาวของอีกฝ่ายยังพาดอยู่บนหน้าท้องแข็งแกร่ง เขาจึงค่อยๆ จับแขนยาวที่พาดอยู่ลงไปวางบนเตียงแล้วควานหาหมอนข้างที่ตกอยู่บนพื้นใกล้ๆ มาวางให้อีกฝ่ายได้กอดแทน

พรึ่บ!

หลังจากลุกจากเตียงได้ก็ไม่ลืมที่จะรูดม่านปิดให้สนิทอย่างไม่ต้องการให้แม้แต่แสงเล็กๆ น้อยๆ ไปรบกวนเวลาของคนรักที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงเลยสักนิด

ขายาวก้าวผ่านปลายเตียงก่อนจะใช้นิ้วเท้าคีบ Boxer briefs สีเข้มของตัวเองขึ้นมาสวมและเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนกระจายบนพื้นของทั้งตัวเองและคนรักไปลงตะกร้ายังมุมห้องเพื่อเตรียมส่งซัก

จากนั้นก็จัดการเก็บสิ่งของที่กระจัดกระจายเล็กน้อยซึ่งเป็นผลกระทบของศึกหนักอันร้อนระอุหน้าโซฟาถึงแม้ว่าภายหลังจะย้ายเข้าไปต่อในห้องนอนก็ตาม

เมื่อจัดการพื้นที่บริเวณห้องนั่งเล่นเสร็จเขาก็ใช้เวลาไม่นานนักในการจัดเตรียมอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์และสามารถช่วยฟื้นฟูพละกำลังสำหรับคนสองคนซึ่งผ่านศึกหนักเมื่อยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี

9.00 AM

ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ

เสียงเตือนเวลาจากนาฬิกาดิจิทัลในห้องนั่งเล่นดังขึ้นเบาๆ ดวงตาคู่คมเหลือบไปมองเล็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มออกมาบางๆ เพราะว่าเวลานี้มันใกล้จะได้เวลาตื่นของคนรักแล้วนั่นเอง

เขาหยิบจานอาหารที่เตรียมไว้มาวางรอบนโต๊ะก่อนจะหันไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบนมมาเทใส่แก้วรอ...

หมับ

"...อวี๋" แรงกอดรัดและเสียงพึมพำเบาๆ จนแทบจะไม่ได้ยินจากด้านหลังตามด้วยปลายเส้นผมนิ่มที่เกลี่ยระท้ายทอยด้านหลังร่างสูงใหญ่ที่ถือแกลลอนนมค้างไว้ในมือ

"หืม.. ตื่นแล้วเหรอ" คนตื่นก่อนขยับไปวางนมลงบนโต๊ะซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากนั้นก็หมุนตัวหันกลับไปสวมกอดคนรักที่เมื่อตื่นขึ้นมาก็อ้อนเขาแต่เช้า

"อือ" ใบหน้าน่ารักฉายแววงัวเงียเล็กน้อย คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันนิดหน่อยเมื่อร่างสูงใหญ่ตบแก้มเจ้าตัวเบาๆ อย่างหยอกล้อ

"ไปล้างหน้าสิ แล้วมากินมื้อเช้ากัน" เขาเอ่ยบอกคนรักแล้วดันแผ่นหลังบางใต้เสื้อยืดตัวโคร่งที่คาดว่าเจ้าตัวคงหยิบมาสวมก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนนั่นล่ะ

ซึ่งเจ้าตัวก็ว่าง่ายไม่อิดออด เดินโชว์ขาขาวเปลือยภายใต้ Boxer briefs ที่ซื้อมาเหมือนกันของทั้งคู่เดินไปยังห้องน้ำทันที จิ่งอวี๋เองก็หันมารินนมใส่แก้วรอทันที

"ทำไมไม่ใส่เสื้ออะ" เสียงทุ้มแหบน้อยๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของคนรักเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยื่นมือมาหยิบแก้วนมขึ้นดื่มแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

ได้ยินแบบนั้นจึงได้แต่ก้มมองสภาพตัวเองที่ไม่ได้ใส่เสื้อแต่กลับมีผ้ากันเปื้อนสวมไว้บนท่อนบนเปลือยเปล่าแทนแล้วยักไหล่เล็กน้อย "ยังไม่อาบน้ำเลยขี้เกียจใส่"

คนถามได้แต่พยักหน้ารับแล้วใช้ส้อมจิ้มมะเขือเทศลูกเล็กสดๆ เข้าปากกินเงียบๆ

"มีตารางงานไหมวันนี้" จิ่งอวี๋เอ่ยถามแล้วเริ่มลงมือกินอาหารตรงหน้าตัวเองไปด้วย ตาก็มองคนรักไปด้วย

"อื้ม.. มีตอนเย็นๆ" เว่ยโจวเอ่ยตอบขณะที่กำลังเคี้ยวแซนวิช มือหนึ่งถือแซนวิช อีกมือหนึ่งก็ถือส้อมจิ้มผักสลัดไปด้วย

"ตอนแรกวันนี้ไม่มีงานไม่ใช่เหรอ" วางช้อนลงแล้วยื่นไปหยิบเศษผักชิ้นเล็กที่ติดอยู่ตรงมุมปากอวบอิ่มของคนตรงหน้าออกให้ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ กินเป็นเด็กไปได้...

"แผล่บ" ลิ้นสีชมพูแลบเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ คล้ายกับจะเช็กว่ามีตรงไหนที่ตัวเองกินเลอะอีกหรือเปล่าก่อนจะเอ่ยตอบออกมา "ก็ใช่"

"แต่วันนี้วันหยุดนายไม่ใช่เหรอ" ถามพลางจิ้มฮอตด็อกเข้าปาก "เลอะอีกแล้วโจวโจว" ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือปาดซอสมุมปากให้อีกฝ่ายแล้วเอาเข้าปากตัวเองดูดชิมเบาๆ

"ก็ฮ่าวเกอเพิ่งบอก... เลอะก็เดี๋ยวค่อยเช็ดไง" ตอบคล้ายกับแก้ต่างให้เมเนเจอร์ตัวเองก่อนจะบ่นอุบเบาๆ ท้ายประโยค มือขาวก็ยกขึ้นลูบเช็ดรอบปากตัวเองไปมาแก้เขิน

"แต่วันนี้วันหยุดนายนี่.." จิ่งอวี๋ยังคงพูดประโยคเดิม

"...มันฉุกละหุกล่ะมั้ง" เว่ยโจวก็ตอบเสียงอ่อน ทำไงได้ ก็เขาได้รับงานมาแบบนี้นี่นะ

"ทำไมนายไม่หยุด" แม้จิ่งอวี๋จะเปลี่ยนคำถาม แต่ความหมายก็เหมือนจะไม่ต่างกันสักเท่าไรนัก

"..." เว่ยโจวจิ้มฮอตด็อกเข้าปากตัวเองแล้วเคี้ยวจนแก้มโย้แสร้งไม่ตอบ

"ทำไมนายไม่หยุด..." จิ่งอวี๋ยังคงรีรันประโยคเดิมอีกครั้ง ดวงตาคู่คมฉายแวววาววับอย่างน่าประหลาด

"ก็หยุดไง ... หยุดครึ่งวัน" เว่ยโจวตอบก่อนจะก้มหน้าหั่นฮอตด็อกที่เหลืออย่างตั้งใจ

"ยังไม่หยุดอีก..." จิ่งอวี๋พูดพลางวางช้อนส้อมในมือลง

"...หา?? หยุดอะไร นายอยากให้ฉันหยุดกินหรือไง!?" เว่ยโจวขมวดคิ้วงุนงงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่เข้าใจ

"ทำไมไม่หยุด..." จิ่งอวี๋กระซิบถามอีกครั้งพลางใช้ศอกค้ำกับโต๊ะแล้วขยับเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้โดยที่เว่ยโจวแทบจะไม่รู้ตัวเนื่องจากยังงุนงงกับความกวนประสาทที่อีกฝ่ายเอาแต่ถามคำถามเดิมซ้ำๆ อยู่

"หยุดอะไรวะ....!?" เว่ยโจววางมีดกับส้อมในมือลงก่อนจะชะงักไปเมื่อจิ่งอวี่...

"โจวโจว ทำไมยังไม่หยุดน่ารักอีก"

หลังจากจบประโยคริมฝีปากเรียวบางแสนร้ายกาจของจิ่งอวี๋ก็กดจูบแผ่วเบาลงบนกลีบปากนิ่มของเว่ยโจวก่อนจะผละออกแล้วยิ้มโชว์เขี้ยวใส่อย่างไม่รู้ตัวเลยว่าได้ทำให้ใครบางคนเขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้วแม้ภายนอกจะนิ่งอึ้งอยู่ก็ตาม

จิ่งอวี๋ขยับไปนั่งกินอาหารของตัวเองต่อด้วยอารมณ์ที่ดูจะดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะ คล้ายกับว่าการได้ลวนลามหยอกล้อคนรักนั้นคือสิ่งที่ทำให้เขาบันเทิงใจเป็นที่สุด ส่วนเว่ยโจวก็ได้แต่นั่งก้มหน้ากินอย่างเงียบๆ แม้ว่าใต้โต๊ะจะเป็นฝ่ายใช้เท้าทั้งเตะทั้งถีบจิ่งอวี๋จนแทบกระอักเลือดก็ตาม

แล้วทั้งวันก็ผ่านไปอย่างเรียบง่าย ด้วยการใช้เวลาร่วมกันของทั้งคู่ในทุกๆ กิจกรรม

แม้จะไม่หวือหวาหรือเร่าร้อนมากนักเวลากลางวัน แต่มันก็ทำให้มีความสุขดีไม่ใช่เหรอ

และนี่ก็คือ... วันหยุด ธรรมดาๆ ของคนรักกันนั่นเอง

FIN.