FROM ME TO WHO?bturkphiphek
querencia




  • querencia (n.) - a place from which one's strength is drawn, where ones feel at home;
                       the place where you are your most authentic self.
    "I was too young to know how to love her."
    —Antoine de Saint-Exupéry, The Little Prince

    please turn the song on while you're reading this.








    ผมเหม่อมองออกไปข้างนอกกระจกรถ

    ก่อนจะลดกระจกลง

    หมายจะสัมผัสโลกภายนอกผ่านหน้าต่างที่กำลังเคลื่อนที่

    ภาพทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อนปนเหลืองช่างสวยงาม

    ราวกับภาพถ่ายในนิตรยสารท่องเที่ยวที่ผมเคยเปิดอ่านในร้านหนังสือหน้าสถานีรถไฟ

    ลมหนาวพัดทักทายเป็นสัญญาณบอกว่าเหมันต์นั้นใกล้เข้ามา

    ผมยิ้มก่อนยื่นมือออกไปสัมผัสกับมวลอากาศเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วง

    ทำตัวราวกับว่าผมและสายลมนั้นเป็นเพื่อนกัน

    และเรากำลังทำการสนทนาหยอกล้อ








    เสียงถกเถียงของกลุ่มหนุ่มสาววัยรุ่นดังมาอย่างต่อเนื่องจากเบาะหลัง

    ผมยกยิ้มขำบ้างกับบทสนทนาที่พวกเขาส่งต่อกัน

    ทั้งเรื่องคนรักเก่าที่มีรสนิยมทางเพศสุดประหลาด

    วิธีการเข้าหาคนแบบพิสดารโดยการกุประวัติตัวเองขึ้นมาภายในสองนาที

    ทำอย่างไรหลังจากสูบบุหรี่ และกัญชาถึงจะไม่มีกลิ่น

    รวมถึง

    อนาคตของแต่ละคน










    ผมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

    ทุ่งหญ้าแปรเปลี่ยนเป็นต้นไม้ใหญ่

    นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกลัวสิ่งที่ผมต้องเผชิญหน้าในอนาคต

    กลุ่มคนพวกนี้มีอิทธิพลกับผมมากจริงๆ

    เขาทำให้ผมรู้สึกถึงคำว่า บ้าน

    ครอบครัว

    มิตรภาพ












    ผมกลัว










    กลัวการจากลา








    ผมมองหน้า เธอ

    เธอเป็นคนขับรถ

    หญิงสาวผมสีดำสนิทเหมือนท้องฟ้าที่ผมชอบแหงนมองรับกับผิวสีน้ำตาลช็อกโกแลต

    นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเหมือนเปลือกต้นโอ๊คที่มักเจือความสุขตลอดเวลา

    กำลังจ้องมองมาที่ผม

    ก่อนจะยิ้มและหัวเราะ




    ไร้เหตุผล

    แต่ผมกลับหัวเราะตามราวกับคนโง่




    รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอนั้นช่างติดในใจผม

    พลันใครสักคนจากด้านหลังเอ่ยถามผมด้วยอาการแง่งอนว่าผมจะไม่คิดถึงพวกเขาหรอ

    ทำไมผมถึงนั่งเงียบ

    ผิดปกติ








    ผมส่ายหัวพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อนความหม่นหมองภายในใจ







    “ไม่คิดถึงหรอก คนประหลาดๆแบบพวกคุณหน่ะ”

    พวกเขาโอดครวญต่อว่าผมเสียยกใหญ่

    หญิงสาวข้างๆผมถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะยิ้มขำออกมา




    เธอรู้ว่าผมโกหก

    ทุกคนรู้แหละ







    ใครสักคนด้านหลังผมเปิดกระป๋องเบียร์

    เสียงเปิดเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ประจำฤดูร้อนราวกับปลุกความกระหายของ

    ทุกคน

    บนรถเก๋งสีน้ำตาลคันเก่า





    รวมถึงผมเช่นกัน






    เกิดความวุ่นวายเล็กๆขึ้นบนรถเมื่อทุกคนนั้นอยากดื่มเบียร์

    ที่มีเพียงกระป๋องเดียว

    แย่งกันราวสองถึงสามนาที

    บทสรุปคือทุกคนวนกันดื่มจิบสองจิบ






    ผมลิ้มรสขมของเบียร์ราคาถูกลงคอก่อนจะยิ้มออกมากับตัวเอง

    แล้วยื่นเครื่องดื่มร่วมสาบาน-   เกือบ

    ให้กับหญิงสาวผู้รับหน้าที่เป็นคนขับรถ




    เธอส่ายหน้าก่อนจะขำพร้อมบ่นอย่างไม่ใส่ใจ

    "ฉันไม่ดื่ม พวกคุณไม่รู้หรอว่าฉันไม่ดื่ม รวมถึงไม่สูบด้วย"

    ทุกคนค่อนข้างตกใจ



    ผมเองก็เช่นกัน

    เธอมักมีเรื่องให้ผมแปลกใจเสมอ







    กลุ่มคนวุ่นวายข้างหลังจึงคว้าเอาเจ้ากระป๋องร่วมสาบานกลับไป

    ถกเถียงกันใครจะเป็นคนดื่มส่วนของเธอแทน












    "ปีหน้า เวลานี้ เราจะยังคุยกันอยู่รึเปล่า"

    เธอถามพร้อมรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า

    "ไม่รู้สิ...ผมไม่มั่นใจในอนาคตหรอก 

    จริงๆ ผมว่าเราทุกคนคงแยกย้ายกันไปคนละทางแหละ

    มันเป็นส่วนหนึ่งของคำว่าเติบโต"

    ผมหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาสูบก่อนจะมองดูควันสีเทานอกหน้าต่าง

    กลุ่มควันนั้นคล้ายก้อนเมฆเพียงชั่วครู่ก่อนจางหายไปราวกลุ่มหมอกยามสาย




    "คิดมากไปทำไมกับอนาคต ยังไงซะทุกคนก็ต้องจากกันไม่วันใดก็วันหนึ่ง

    เป็นผมผมจะใส่ใจกับการสร้างความทรงจำดีๆให้คนที่เราต้องบอกลาดีกว่า"




    "เหมือนตอนนี้สินะ" เธอเอ่ยถามผม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลไม้ฉายแววเศร้า

    ประกายเจิดจ้าในดวงตาสั่นไหวเหมือนไฟบนเทียนไขที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางพายุฝน

    ผมถอนหายใจ มองเธอผ่านกลุ่มควัน











    "ให้เราเป็นเรื่องราวที่ดีที่สุดในอดีตของกันและกัน นั่นคือรูปแบบในการใช้ชีวิตของผม"














    รถถูกจอดลงข้างทางบนเนินเขาเตี้ยๆ

    เหม่อมองทุ่งหญ้าสีเหลืองเจือไปด้วยดอกไม้สีขาว- ที่กำลังจะเหี่ยวเฉา

    เธอเดินลงมาจากรถก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนหลังคา

    ตามด้วยผม นั่งข้างๆเธอ

    กลุ่มคนเบาะหลังต่างกรูกันออกไปทำธุระส่วนตัว

    ตะโกนบอกผมและเธอว่าพวกเขาจะออกไปหาที่ถ่ายรูป

    ผมมองกลุ่มก้อนมนุษย์ราวห้าหกคนเดินหายไปหลังเนินเขา











    เหลือเพียงผม

    เธอ

    อ้อมกอด

    รสจูบ

    และควันบุหรี่










Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in