fictionjanuary jay
dear my blue jay (2/2)

  • Park Woojin x Kang Daniel / Kang Daniel x Park Woojin
    * Warning : เหมาะสำหรับคนที่ไม่ซีเรียสเรื่อง position






    BGM : sqweez animal 
    ไม่เคยจะห่างกัน






    นาย ภูวิศ อเนกศยกุล (ดิน) 
    เกิด 10 ธันวาคม 2539
    ปัจจุบัน นักศึกษาแพทย์ปีที่  2



    น้าจูน กับแม่ตะวัน เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม
    เรียนคณะใกล้ๆกัน แต่งงานเวลาใกล้ๆกัน ปลูกบ้านใกล้ๆกัน
    เจกับผม เราเหมือนกับพี่น้องที่คลานตามกันมา ถึงจะห่างกัน 3 ปี
    แต่เจโตเร็วตามทัน ไม่นานเท่าไร่ก็สูงไล่เลี่ยกันซะแล้ว 
    เราสนิทกันเหมือนเพื่อน ให้เกียรติกันเหมือนพี่น้อง 
    มีเจที่ไหน มีดินที่นั่น มีดินที่ไหน ก็มีเจที่นั่น
    ทั้งวิ่งซนไปจนถึงคุยเรื่องซีเรียสในชีิวิต ผ่านช่วงเวลาดีๆ เวลาร้ายๆ เรามีกันเสมอ



    /

    "เจเหนื่อยว่ะพี่" แววตาที่ปกติเต็มไปด้วยความสดใส ตอนนี้เหมือนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก
    "บางทีก็คิดนะ ว่าถ้าตายไปเลยจะดีกว่ามั้ย" เจพูดออกไปทั้งๆที่ยังมองออกไปนอกหน้าต่าง
    คนเป็นพี่ขมวดคิ้ว หันไปจ้องทางน้องชาย เพราะไม่คิดเลยว่าจู่ๆเจจะพูดคำนี้ออกมา
    เจหันมา ก่อนจะรีบขยายคำพูด "ไม่ใช่ว่าจะตาย เจแค่คิด" 
    ดินถอนหายใจ ก่อนจะคว้าเจเข้ามากอดไว้กับตัว เพราะลึกๆแล้ว ต่อให้เขาจะไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นโรคร้ายแบบเจได้ แต่เขาก็พอจะเข้าใจความทรมานทั้งกายและใจ และรู้ว่ากำลังใจของเจกำลังมอดลงไปทุกทีๆ

    "ถ้าจะไปก็บอกกันก่อน" ดินพูดออกไปอย่างที่ใจคิด แต่พอพูดออกไปแล้ว น้ำตาที่เอ่อขึ้นมาก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจ "ไม่เอาอะ แกอยู่กับฉันก่อน เข้าใจมั้ย" ทั้งสองคนกอดกันแน่นขึ้น ต่างพยายามจะกลืนก้อนความเศร้าที่จุกอกอยู่ตอนนี้ลงไป ทั้งๆที่อยากจะเป็นกำลังใจให้อีกฝ่าย อยากเป็นคนที่ประคับประครองให้ผ่านเรื่องราวร้ายๆนี้ไปได้ แต่ดินเองก้รู้ดี ว่าไม่ช้าก็เร็ว มะเร็งก็ต้องพรากน้องชายของเขาไปอยู่ดี



    /


    ปีนึงผ่านไปไวเหมือนโกหก
    ดินไม่ได้เศร้าฟูมฟายแล้ว
    ทุกครั้งที่นึกถึง แม้จะมีความเสียใจ แต่ก็ปะปนไปด้วยความอบอุ่นและความคิดถึงอยู่เสมอ
    ดินยังคงใช้ชีวิตทุกวันได้อย่างดี เพิ่มเติมขึ้นมาก็คงจะเป็นการทำบุญใส่บาตรบ่อยมากขึ้น 
    แล้วก็พยายามทำทุกๆวันให้มีความหมาย แบบที่จะไม่ต้องมาเสียดายแบบที่เคยเสียดายอีก

    บางครั้งดินยังรู้สึกเหมือนเจแค่ไปเที่ยวบ้านเพื่อน ไปค่าย หรือไปบ้านตาที่ต่างจังหวัด
    คำว่าตายบางทีก็ดูจะหนักอึ้งเกินไป

    และถึงแม้ว่าสำหรับดินแล้ว เจยังคงวิ่งเล่นอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างชัดเจนอยู่เสมอ
    แต่ดินก็ตั้งใจเลือกรูปของเราที่ถ่ายด้วยกันจากรูปร้อยๆใบที่มีอยู่ 
    วางเอาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง บนชั้นวางของ ในกระเป๋าสตางค์
    ให้รู้สึกอุ่นใจ




    ----



    พี่ดิน

    เจเอง งงดิ ว่าจดหมายฉบับนี้คืออะไร แต่พี่อาจจะไม่งงก็ได้เนอะ เพราะกว่าจดหมายฉบับนี้จะถึงมือพี่ 
    พี่คงรู้แล้วใช่มั้ย ว่าผมไม่อยู่แล้ว ไอเจของพี่อ่อนแอชิบหายเลยแหละ อยากเข้มแข็งให้ได้สักเสี้ยวนึงของพี่ อยากเป็นความสุขของพี่ ให้ได้สักเสี้ยวที่พี่เป็นความสุขของผม 
    ขอโทษนะพี่ ที่ไม่เคยทำได้เลย ขอโทษนะที่โกหกพี่บ่อยๆว่าโอเค หลอกพี่บ่อยๆว่าไม่เป็นไร
    ผมรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้พี่ต้องไม่ชอบแน่ๆ แต่ถ้าผมบอกพี่ก่อนมันก็คงเกิดขึ้นไม่ได้ เลยตัดสินใจเขียนจดหมายฉบับนี้มาให้พี่แทน 
    ผมรู้ว่าผมทำให้อะไรๆมัันยุ่ง พี่อาจจะโกรธผม แต่อย่าโกรธนานเลยนะ 

    ผมรู้ว่าแม่ดูแลตัวเองได้ อีกไม่นานเจ๊ก็จะเรียนจบกลับมาอยู่กับแม่แล้ว แต่ถ้าพี่ว่าง แล้วพอจะมีเวลา ก็ฝากไปทักทาย ชวนแม่ผมคุยบ้างนะ แต่อย่าบ่อยนักล่ะ เดี๋ยวแม่จะนึกถึงผม แล้วทำให้แกเศร้า แม่ชอบพูดบ่อยๆว่าเห็นพี่ทีไรก็นึกถึงผม เห็นผมทีไรก็นึกถึงพี่ ตลกดีเนอะ ทั้งๆที่เราไม่เห็นเหมือนกันสักนิด

    มะปรางหลังบ้านออกลูกเมื่อไหร่ ก็ไปเก็บกินได้เลยนะ ผมบอกแม่ไว้แล้วว่าต้นนี้ผมตั้งใจรดน้ำใส่ปุ๋ยไว้ให้พี่ดิน

    ผมคงให้พี่ได้เท่านี้แหละพี่ ไม่พอเลยสำหรับทุกอย่างที่พี่ให้ผมมา

    อย่าจดจำผมไว้นานเกินไปนะ แค่ที่เราได้พบกันก็ดีมากพอแล้ว
    ขอบคุณ และ ขอโทษ


    รัก

    เจ   26 พ.ย. 59




    ----



    ถึง เจ

    แกเป็นไงบ้าง ที่นั่นมีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะแยะเลยใช่มั้ย มีสนามบอล สนามบาส มีสวนเหมือนสวนหลังบ้านเราด้วยรึเปล่า หวังว่าแกจะมีความสุข แล้วก็อย่าซนมากนักล่ะ

    น้าจูนสบายดี เข้มแข็งมากกว่าที่แกคิด เผลอๆจะเข้มแข็งมากกว่าฉันด้วย
    เจ๊จ๋ากลับมาอยู่ที่บ้านได้หลายเดือนแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง

     
    มะปรางที่แกปลูก ออกลูกแล้วนะ 
    รสชาติใช้ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับที่แกเคยโฆษณา
    แต่ถึงจะไม่ได้อร่อยมากมายอะไร แต่ก็ออกผลเยอะ แจกได้แทบจะทั้งหมู่บ้าน ต้นงามเชียวล่ะ
    กินทีไรก็คิดถึงแก แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่กินแทนแล้ว 

    แกว่ามั้ย ทั้งๆที่เราคุยกันตั้งเยอะแยะ แต่เราก็น่าจะได้คุยกันมากกว่านี้เนอะ
    ฉันจะได้ไม่ต้องมารู้สึกเสียดายแบบนี้
    แกเป็นความสุขของฉันเสมอนะเจ ขอโทษที่ไม่เคยบอกเลย
    แล้วก็ขอโทษที่ฉันทำที่แกขอไว้ไม่ได้  ฉันคงจะต้องจำแกไปตลอด จนกว่าจะถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน 
    จนกว่าจะถึงวันที่เราได้เจอกันใหม่



    รัก 
    และจะคิดถึงทุกวัน

    พี่ดิน
    27 พ.ย. 60

    .



    /dear my blue jay - end

    รักและจะคิดถึงพัคอูจินกับคังแดเนียลทุกวัน
    <3




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in