- Diario -exit_out39
page 36
  • ผมคือคนล้มเหลว 


    พูดพลางมองตรงไปข้างหน้า มองตรงไปยังขาทั้งสองข้างที่เหยียดยาวอยู่บนพื้น 


    มันเเน่นิ่ง


    มันเเน่นิ่ง กระทั่งนกพิราบตัวหนึ่งร่อนลงมายืนอยู่ข้าง เอียงคอมองอย่างใคร่รู้เกี่ยวกับขาทั้งสองข้างของผม


    ขาของผม มันนิ่งสนิทเเม้ว่าจะออกเเรงยกขึ้นมามากเพียงใด


    ผมคือคนที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้


    วิหคสีเทาตัวนั้นเอียงคออีกครั้งในตอนที่ผมก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง


    ผมมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา 


    'ทำได้ยังไงกัน'


    ทำได้ยังไงกันนะ ถึงสามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจของตัวเอง


    สหายชั่วคราวของผมกระพือปีกบินขึ้นไปบนท้องฟ้าในตอนที่ผมพลิกตัวนอนคว่ำ เเล้วใช้เเขนทั้งสองข้างพาตัวเองไปข้างหน้า


    ข้อมือ ข้อศอก ท้องเเขน แผ่นอก หน้าทอง หน้าขา ข้อเข่า ปลายนิ้วเท้า


    ทั้งหมดถูกลากถูไปกับเศษกรวดบนพื้นบริเวณนั้น 


    เจ็บเเสบ รวดร้าว อึดอัด เเละเเสนทรมาน 


    เเต่พอรู้ตัวอีกทีร่างกายของผมก็มีเเต่รอยเเผลไปเสียหมด 


    เเต่พอรู้ตัวอีกทีตัวผมก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเเล้ว มันขยับไปข้างหน้าเพียงเเค่คืบนึงเเท้ๆ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in