เคยลองสังเกตปัญหาเล็ก ๆ บนโลกโซเชียลอันกว้างใหญ่นี้ิ อย่างเช่นประเด็นเรื่อง "เน็ตไอดอล" ไหม?

ทำไมการที่ผู้หญิงแต่งกายน้อยชิ้น และ/หรือ ถ่ายคลิปวีดีโอเต้นลงเฟซบุ๊กจึงเป็นปัญหา? ทำไมผู้หญิงจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะแต่งกายตามที่ตัวเองอยากจะแต่ง? ทำไมผู้หญิงจึงไม่สามารถขยับเรือนร่างของตนไปในรูปแบบที่ตนต้องการได้? 

จริง ๆ แล้ว ฉันไม่อยากใช้คำว่า "ปัญหา" เลย เพราะว่ามันไม่ใช่ปัญหาน่ะสิ การที่ใครจะชอบ หรือติดตามความเคลื่อนไหวของเฟซบุ๊กเน็ตไอดอลดังกล่าวไม่ใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด หรือการที่เน็ตไอดอลจะทำสิ่งที่กล่าวมา ก็มิใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด

คงจะบอกได้ว่า ชุดความคิดทางศาสนาพุทธ(ที่ไทยยืมมาปรับใช้) แต่ก่อนยังไม่มีค่านิยมเรื่องสิทธิมนุษยชน หรือแนวคิดเชิงมนุษยนิยมผสมลงไปด้วย เรื่องสตรีเพศนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย  แต่ก่อนสตรียัง(อาจจะ)ถูกจัดเป็นสิ่งของด้วยซ้ำ ผู้มีอำนาจ(ส่วนใหญ่ก็ผู้ชาย) สามารถยกให้ใคร หรือ "ปรับแต่ง" อะไรให้แก่สตรี ตามใจต้องการก็ได้ ซึ่งถ้าไทยหยิบยืมชุดความคิดแบบนั้นมา มันก็ไม่แปลกที่จะเห็นการกดทับด้านสิทธิของสตรี

ผู้มีอำนาจ(ไม่ว่าเพศใดก็ตาม)ควรลดค่านิยมเรื่อง manism ลง และเพิ่มความสำคัญให้กับแนวคิดเชิงมนุษยชนมากขึ้น โดยเฉพาะผู้ที่เคลมว่าตนเป็น "ชายแท้" อะไรทำนองนั้น ต้องพึงระวังเสมอว่าเวลาที่ตน refer ถึงสตรีเพศ ต้องไม่ทำราวกับว่าสตรีเพศนั้นเป็นสิ่งของ เช่น ต้องไม่ consider สตรีเพศว่าเป็นเพียงวัตถุทางเพศเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นรูปภาพถ่ายแบบของสตรีห่มเสื้อผ้าน้อยชิ้น ต้องไม่รีบด่วนตัดสินใจว่าภาพนั้นต้องมีวัตถุประสงค์ทางเพศเพียงเท่านั้น ต้องพิจารณาวัตถุประสงค์ในด้านอื่นประกอบไปด้วย เช่น เชิงศิลปะ หรือเชิงความรู้ทางกายภาพ

ส่วนสตรีเพศเอง ก็ไม่ควรจะกดขี่กันเอง ไม่ควรจะตีกรอบให้ตนและพวกตนเป็นเพียงแค่วัตถุทางเพศและรอการตัดสินใจ/ชี้นำ(ว่าค่านิยมใดดีหรือไม่)ของเพศผู้มีอำนาจเพียงเท่านั้น

ส่วนเรื่องศีลธรรมนั้นต้องคำนึงให้มากถึงแนวคิดเชิงมนุษยนิยม ใช่ว่าจะตีกรอบกันอย่างเดียว ผู้ที่หยิบยืมชุดความคิดเชิงศีลธรรมมาปรับใช้ ก็ย่อมต้องทำให้มันสามารถดำรงอยู่ท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ได้ด้วย