วันสุดท้ายของเดือนตุลา เดือนที่สิบของปี

เหลืออีก 2 เดือนจะหมดปีนี้

อีกแค่เพียง 2 เดือน

เหมือนจะเยอะ แต่จริงๆน้อยมาก

ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง 

ทุกๆต้นปีจะมีเป้าหมาย สุดท้ายจะหมดปีถึงได้รู้ตัวว่ายังไม่ได้เริ่ม

ชีวิตช่วงนี้เหมือนนาฬิกา ไม่สิจริงๆก็ทุกช่วงนั่นแหละ

นาฬิกาที่หมุนไปเรื่อยๆไม่มีหยุด เป็นเข็มสั้น ที่เดินช้าๆแต่รู้ตัวอีกทีก็วนครบรอบ

บางทีก็ได้เจอกับเข็มยาว แต่ไม่ทันไรก็จากไป 

บางทีก็เป็นเข็มวินาที ที่เดินผ่านมาแค่เสี้ยววิแล้วก็จากไปอีกเช่นกัน

บางทีความสุขก็อยู่ที่เลขสาม บางทีก็อยู่ที่เลขหก

ส่วนความทุกข์เหมือนจะอยู่ทุกตัวเลขในช่วงนี้ ไม่ว่าเข็มนาฬิกาจะหมุนไปที่เลขไหน

วนเวียน

ซ้ำซาก

น่าเบื่อ

คงเป็นคำจำกัดความที่ชัดเจนที่สุด แต่ถึงแม้เข็มนาฬิกาจะหมุนไปเรื่อยๆ ไปที่ตัวเลขเดิมๆ 

ไปด้วยความเร็วเท่าเดิม

แต่ถึงแบบนั้นก็ใช่ว่าจะรู้สึกเหมือนเดิม

แต่จะว่ามันน่าตื่นเต้นหรอ? ก็ไม่

คำตอบคือ ไม่เลย 

แต่ก็ลดความน่าเบื่อได้บ้าง

เพราะถึงชีวิตจะซ้ำซากแค่ไหน จะวนเวียนน่าเบื่อซักเท่าไร 

มันก็มีหลากหลายความรู้สึกที่เข้ามา

อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกตัวได้บ้าง

อย่างน้อยก็รู้ว่ายังหายใจอยู่

หายใจเบาๆไปกับความน่าเบื่อนี้ 

รอเวลาที่เข็มนาฬิกานี้จะหยุดเดิน แม้จะหยุดเพียงชั่วครู่ ใส่ถ่าน ถูกหมุนไปในที่ที่ควรอยู่ 

เพื่อวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้จบ

แต่ก็ไม่เป็นไร นั่นแหละชีวิตของเรา

เดินต่อไปเรื่อยๆเถอะนะ

Wayla