My First Storyuntitled
"ยินดีด้วยนะ" บันทึกของฉันในวันรับปริญญา
  • ในห้องพระราชทานปริญญาบัตร
    เครื่องปรับอากาศทำงานได้ดีเกินไป
    ตาข่ายบางๆ ที่ฉันสวมอยู่ไม่ช่วยสักเท่าไหร่
    กระโปรงที่ยาวคุมเข่าจนเดินลำบากกลับไม่ช่วยให้มันดีขึ้น

    ฉันได้แต่นั่งอยู่ในนั้น
    ความอดทน กับ การรอคอย เป็นของคู่กันที่ดูขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง
    เสียงของอาจารย์กล่าวไล่รายชื่อไปพราง ฉันเหม่อลอยและไม่ค่อยมีสมาธินัก
    ชั่วโมงนอนที่สะสมมาตลอดสามวันนี้มีน้อยซะจนนึกสงสารตัวเอง
    ฉันเพียงรอที่จะได้ถึงคิวของตัวเอง และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่่สุด
    นั่นเป็นความสนใจเดียวของฉัน จนกระทั่งชื่อคณะของเธอถูกเอ่ยขึ้น

    ตอนนั้นเอง ทุกอย่างพาฉันย้อนกลับไปเมื่อตอนปีหนึ่ง
    ความทรงจำของเธอค่อยๆเดินชัดขึ้นมาจนน่าตกใจว่าช่วงหลังมันเลือนลางหายไปได้ยังไงกันนะ
    ทั้งๆที่ตอนนั้นฉันชอบเธอมากขนาดนั้น 
    และสายตาฉันก็เริ่มมองหาเธอโดยอัตโนมัติ
    หูของฉันเฝ้ารอเสียงเรียกชื่อของเธอ
    ฉันมองดูเธอก้าวมั่นมาจากทางต้นบันได ไล่ไปตามเทปกาวบนเวที หยุดลงและคำนับ
    ก่อนจะรับความสำเร็จที่เธอรักแผ่นนั้นไว้ด้วยมือพร้อมกันกับที่ชื่อของเธอถูกเรียกขาน

    ในหนึ่งแถวและกว่าครึ่งห้องที่ทุกคนกำลังเหนื่อยล้า
    ฉันยิ้มออกมา ความยินดีท่วมอยู่ล้นอก
    ฉันเพิ่งได้เข้าใจว่าไม่ใช่หูหรอกที่รอฟังชื่อเธอ
    ไม่ใช่สายตาฉันหรอกที่เอาแต่มองหาเธอ
    แต่เป็นใจฉันต่างหาก แม้ในวันนี้ที่ความรู้สึกมันจะไม่วุ่นวายใจเท่าเดิมแล้วก็ตาม

    ฉันไม่ได้หวังให้เธอได้ยินมันหรอก แต่ฉันก็ยังเอาแต่พูดมันอยู่ในใจ

    "ยินดีด้วยนะ"


    บันทึกของฉันในวันรับปริญญา
    ถึง นิติศาสตรบัณฑิต... เธอ



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in