เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
แด่หัวใจที่ได้รัก แตกสลายและถูกประกอบขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าbluedaisy
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน last letter
  • จดหมายสุดท้ายถึง cornflowerblue

    ว่าไง
    ผีเสื้อแสนสวยของฉัน
    อย่าร้องไห้เลยนะ ไม่รู้สิ ฉันเผื่อเอาไว้น่ะ
    เผื่อว่าเธออาจจะคิดถึงฉัน

    เราอยู่ด้วยกันมาไม่นานมาก อาจจะ1ปี
    แต่เราก็เจอกันทุกวัน เธอถูกวางไว้บนโต๊ะตัวนั้น
    ที่ที่ฉันเห็นได้ในทุกๆวัน

    เธออาจจะเห็นฉันกับใครสักคนและเราก็มีความสุขกันมากใน ตอนนั้นน่ะ
    เธออาจจะเห็นฉันนอนร้องไห้เงียบๆอยู่บนโซฟาตัวเดียวด้วย
    เธออาจจะจำได้ในวันที่เธอถูกห่อใส่ลังกระดาษแล้วไม่เคยถูกแกะออกมาอีกเลยจนถึงวันนี้

    ฉันไม่ได้เกลียดเธอ แต่เธอทำให้ฉันคิดถึงใครสักคนและนั่นทำให้ฉันรู้สึกรัก เศร้า เสียใจและมีความสุขไปในเวลาเดียวกัน
    มนุษย์ก็น่าสงสารแบบนี้แหละ ฉันรู้

    อย่าโกรธฉันเลย 
    จริงๆเธอเป็นเพียงความสวยงามเดียวที่ฉันครอบครองได้
    เวลาเห็นเธอ ฉันจะรู้สึกเสมอว่าโลกนี้มีสิ่งสวยงามอยู่เสมอ

    ก่อนจะจากไปฉัน
    หวังว่าเธอจะไม่ร้องไห้ จริงๆนะ
    ไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมากนัก
    ฉันแค่ยอมแพ้น่ะ ฉันยอมแพ้กับการสู้กับตัวเอง
    แต่ฉันไม่ใช่คนขี้แพ้อะไรทำนองนั้นนะ
    ฉันคิดว่าฉันเก่งมากเลยที่มาถึงตอนนี้ได้

    แต่จิตใจของเราก็แบบนี้แหละ
    บางครั้งก็บอบบางเกินกว่าจะนึกได้

    ฉันหวังว่าฉันจะพบความสงบได้ในโลกแห่งความฝัน
    และก็ภาวนาว่าจะไม่มีอะไรให้เสียใจ 
    จริงๆโลกแห่งความฝันอาจจะไม่มีความรู้สึกอะไรพวกนี้ก็ได้
    ขอให้เป็นแบบนั้น

    ขอให้เธอได้เจอเจ้าของที่รักและมองเห็นความสวยงามที่แท้จริงของเธอ
    (ฉันใช้คำว่าเจ้าของแต่จริงๆฉันรู้จริงๆว่าไม่มีใคนเป็นเจ้าของอะไรบนโลกนี้ อย่าถือสาเลย ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะใช้คำว่าอะไร)

    รักเธอสุดหัวใจ
    จาก ฉัน.


    - cornflowerblue -


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in