GoodnightByeruk
Honeymoon
  • “จูบได้ไหมครับ” เพียงประโยคเดียวเท่านั้น ศีรษะในอ้อมอกแหงนขึ้น ริมฝีปากฉวัดเฉวียนข้างแก้ม จูบเบา ๆ ดั่งคำตอบที่ใจคอยพึงปรารถนา เมื่อผู้ร้องขอรับสาร สัมผัสยามใบไม้สารทฤดูร่วงหล่นแตะบนหลังคอ ลามไปทั่วบริเวณ แผ่วเบา แช่มช้า และพริ้วไหว ชักชวนให้ผู้ถูกกระทำสร้างผีเสื้อหลากตัวภายในอก กระพือปีกเล็ดลอดออกทางปากเป็นเสียงหวาน สองมือผู้ตระกองกอดลูบไล้หน้าท้องเรื่อยมาถึงหน้าอก มือหนึ่งกอบกุมนิ้วทั้งห้าของอีกฝ่าย มือหนึ่งจับหน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจคล้ายพายุพิโรธเพื่อสัมผัสการเปลี่ยนแปลงอัตราหัวใจ

    “ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันเถอะ” ปลดเปลื้องอาภรณ์ก่ายกองบนพื้น ร่างทั้งสองโถมเข้าหากัน ต่างโอบกอดดุจดังเกรงว่าผีเสื้อของพวกเขาจะอันตรธานเข้าสู่กลีบเมฆ ทั่วทั้งร่างโหยหาสัมผัสของกันและกัน ผู้ที่เคยถูกอ้อมกอดล้อมรอบเอนกายลง สองแขนนวลลออคล้องคออีกฝ่ายดึงดูดให้ตามลงมา อวัยวะสีดอกกุหลาบบดเบียดเฉกเช่นเดียวกับร่างกายที่แนบชิด กลืนกิินชิวหาประดุจดูดน้ำหวานจากเกสร เมื่อผละออกเกิดเป็นทางเชื่อมน้ำผึ้งสีใส ริมฝีปากบวมเจ่อ

    ผู้มอบอ้อมกอดจูบแก้มที่มักเผยลักยิ้มน่ามอง ไล้ลงมาที่ไฝสามตำแหน่งที่ต้นคอ ไหล่ทั้งสองข้าง ไหปลาร้า ยอดอก เอว ขี้แมลงวันใกล้หน้าท้อง จูบอวัยวะเพศที่ตื่นตัวผ่านเส้นไหมดำขลับ กลืนกิน ดูดดึงและเลีย มือผู้ถูกปรนเปรอสางเส้มผมสีบลอนด์ นิ้วเท้าจิกเกร็ง หน้าอกแอ่นขึ้น อ้าปากปลดปล่อยผีเสื้อ อณูความเสียวซ่านซึมไปทั่วทั้งกาย ดวงตาสียามโพล้เพล้จดจ้องการขยับใบหน้าและริมฝีปากที่อวัยวะเพศของตัวเอง สองมือโอบล้อมใบหน้าอีกฝ่ายแล้วมอบรอยจุมพิต เคลื่อนตัวไปขบกัดเบา ๆ ที่ใบหูผู้ร่วมเสพสังวาสอย่างหยอกล้อ จากนั้นจึงนอนคว่ำ แอ่นสะโพกสัมผัสกับอวัยวะเพศของคนรักพร้อมพรึงกับใบหน้าที่ช่างดูราวกับยั่วยวนกัน

    เมื่อสอดใส่และรอให้คนใต้ร่างคุ้นชินจึงเริ่มขยับ กามอารมณ์ค่อยๆ พุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า แผ่นหลังคนโดนกระแทกแอ่นเป็นเส้นโค้ง ใบหน้าจมลงบนใบหมอน สั่นสะท้านยามโดนจุดอ่อนไหว ผู้บนร่างโน้มตัวจูบรอยจุดสีดำทั่วแผ่นหลัง ฝากฝังรอยรักสีช้ำราวเสกสรรเหล่าสีลงผืนผ้าใบ เกิดเป็นหมู่ดาวนับล้านบนผืนภาพวาด ดวงตาสีน้ำเงินของน้ำแข็งจ้องมองผู้ใต้ร่างอย่างรักใคร่ ม้วนเส้นผมดำสลวยเล่นไปมา 

    เมื่อใกล้ถึงปลายทาง จังหวะการเคลื่อนไหวเร็วแรงขึ้น ที่นอนสีขาวยับยู่ยี่ เสียงเฉอะแฉะกังวาลทั่วบริเวณ คำหวานในลำคออื้ออึงด้วยความวาบหวาม เมื่อการเดินทางได้สิ้นสุด ผีเสื้อนับล้านถูกปลดปล่อยสู่ทุ่งดอกไม้ ผู้ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ต่างขานชื่อผู้เป็นดั่งเจ้าของหัวใจตนเอง น้ำสีขุ่นที่ร่วมกันสร้างเปรอะเปื้อนเต็มผ้าปูที่นอน จังหวะหัวใจค่อย ๆ กลับคืนสู่ตามที่มันควรเป็น ทั้งคู่แลกจุมพิต แตะหน้าผากเข้าด้วยกัน พร่ำบอกประโยครัก 

    ค่ำคืนแห่งการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ช่างแสนหอมหวานชวนให้ลุ่มหลง คล้ายสารเสพติด เย้ายวนให้พวกเขาต้องการดื่มด่ำไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จักจบสิ้น 

    โอ ได้โปรดเถิดกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้ อย่าพรากพวกเราออกจากกันเลย
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in