Spoiler, we die in the endsherii
14: จันทร์
  • ⠀⠀ ‘เขาว่า ฤดูร้อนเนี่ยมาคู่กับการจิบเหล้าชมจันทร์เลยนะคะ’

    ⠀⠀ ‘หืม จริงหรือ’

    ⠀⠀ ‘ใช่ค่ะ น่าสนใจไหม หนูก็อยากทำแบบนั้นดูสักครั้งเหมือนกัน’

    ⠀⠀ ‘เอาสิ’

    ⠀⠀ ‘ที่นี่มีซากุระเหมือนญี่ปุ่นก็คงดีนะคะ’


    ⠀⠀ บทสนทนาเริ่มเรื่อยเหมือนทุกคราเริ่มขึ้นอีกครั้ง ดวงจันทร์เกือบเต็มดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ไม่หลบกลืนไปกับมวลเมฆเบาบางในยามค่ำคืน


    ⠀⠀ สายลมเย็นพัดเข้าฝั่งหอบเอากลิ่นไอทะเลเข้มข้นลอยปะทะนาสิก จับกระชับผ้าคลุมลาดไหล่บางไว้ขณะเอนตัวลงพิงเก้าอี้ที่ตั้งอยู่หน้าชานบ้าน


    ⠀⠀ เขาไม่ได้ตอบอะไรต่อ เพียงแค่ทาบมวนยาสูบลงบนริมฝีปากหยัก หล่อนละลายตาจากจันทราตรงหน้าก่อนเลื่อนสายตามองใบหน้าคมคร้าม ริ้วรอยต่างๆ ของช่วงอายุวัยปรากฎชัด พร้อมกับความอิดโรยและประสบการณ์ต่างๆ ที่แสดงออกผ่านสีหน้าและท่าทางของเขา


    ⠀⠀ ‘พรุ่งนี้น่าจะจันทร์เต็มดวงแล้ว’ น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันก่อนจับกระชับผ้าคลุมไหล่ผืนบาง มองกลุ่มควันขาวเล็ดรอดผ่านริมฝีปากสีอ่อน นัยน์ตาคมมีประกายบางอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนเลือนหายไป ตามมาด้วยรอยยิ้มประดับบนมุมปาก

    ⠀⠀ ‘งั้นไว้พรุ่งนี้ค่อยลองอย่างที่หนูว่า’

    ⠀⠀ ‘จริงนะคะ’

    ⠀⠀ เขาพยักหน้าตอบรับคำถามย้ำ รอยยิ้มเล็กค่อยๆ กว้างขึ้นจนเต็มแก้มผลักให้ดวงตากลมโตยิบหยีลง 


    ⠀⠀ ‘ดีจัง’ งึมงำออกไปเบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังตามมา



    ⠀⠀ หล่อนจำฤดูร้อนนั้นได้ดีแม้ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม 


    ⠀⠀ รสชาติขมปร่าชวนให้ร้อนคอของวิสกี้ที่เขาชอบดื่ม กลิ่นยาสูบฉุนกึกขึ้นจมูกยามเธอเอ่ยปากว่าอยากลองสักครั้ง แม้รู้ว่าความร้อนนั่นจะทำให้ระคายคอก็ตาม เพราะรสชาตินั้นมันตามมาด้วยสัมผัสนุ่มนวลที่ริมฝีปาก ความสากระคายติดตรึงบนพวงแก้มใสยามปลายนิ้วกดเกลี่ยลงแผ่วเบา และความรู้สึกวูบโหวงในท้องน้อย





    ⠀⠀ ปลายนิ้วเล็กไล้ไปตามรอยสลักบนแผ่นหินที่เป็นชื่อเขาแผ่วเบา ดอกไม้ที่เธอชอบถูกวางลงด้านหน้า พระจันทร์เสี้ยวหลบหายเข้ากลีบเมฆราวกับต้องการหลบหลีกจากสายตาของหล่อน


    ⠀⠀ “สายัณห์สวัสดิ์ค่ะคุณอา” เสียงใสเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะดึงฝ่ามือกลับมาวางไว้บนหน้าตัก

    ⠀⠀ “...”

    ⠀⠀ “ที่นั่นเป็นยังไงบ้างคะ ยังสบายดีอยู่ไหม” 


    ⠀⠀ นั่นยังคงเป็นคำถามเดิมที่เธอเฝ้าถามเขามาตลอดทุกปี นับตั้งแต่วันนั้น


    ⠀⠀ “หวังว่ามันจะยังคงเป็นที่ที่ดี”

    ⠀⠀ “เพราะที่ตรงนี้ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย”


    ⠀⠀ “หนูคิดถึงคุณ”


    ⠀⠀ มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมที่หอบเอาความอุ่นร้อนมาปะทะผิวกายเพียงเท่านั้น ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับ

    ⠀⠀ หล่อนรู้อยู่เต็มอกว่าคงไม่มีวันได้ยินเสียงของเขาอีกแล้ว แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังกลับมาที่นี่ในทุกๆ ฤดูร้อนเสมอ


    ⠀⠀ เขาผละใบหน้าออกห่างแต่สัมผัสอุ่นพร้อมกับกลิ่นรสมอลต์วิสกี้และยาสูบยังคงติดตรึงอยู่บนริมฝีปาก


    ⠀⠀ ‘..เมื่อกี้มันหมายความว่าอะไรคะ’ 


    ⠀⠀ แม้ว่าจะจำคำตอบของคำถามนั้นไม่ค่อยได้แล้วเธอคิดว่าก็คงไม่เป็นไร เพราะความรู้สึก ณ ขณะนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอเสมอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้นั่งมองพระจันทร์ข้างๆ เธออีกแล้วก็ตาม 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in