บันทึกโลก(ซึมเศร้า)ของฉันA+
It hurts inside.
  •  ไม่ได้บันทึกความรู้สึกอะไรของตัวเองมาเป็น10ปีแล้วมั้ง 
    จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีนะ เอาเป็นตอนสังเกตอาการของตัวเองก็แล้วกันเนอะ
    เรามีคนใกล้ชิดเป็นโรคนี้หลายคนเลย ภาพที่เห็นก็คงเป็นต้องที่เขาพัง ตอนที่เขาเกือบจะไม่ไหวกัน ก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเป็นโรคนี้ 

    เราคิดว่าเราไม่เป็นอะไรเลย มีแค่การจัดการกับอารมณ์ตัวเองได้ไม่ค่อยดีจนมันเริ่มจะกระทบกับการใช้ชีวิตหลายๆอย่าง ที่ชัดมากคงเป็นเรื่องปัญหาการนอน ซึ่งบางวันถึงกับไม่นอนเกิน24ชั่วโมงเลยก็มี รู้สึกเบื่อกับสิ่งที่เคยสนุก เครียดง่ายมากๆจนบางทีก็อยากจะหายไปไม่อยากจะแบกอะไรอีก แต่ก็ไม่ได้อยากตายอะไรนะ 
    เราแค่เครียดแหละ แค่ปัญหามันมาพร้อมกันจนเราเสียหลักก็แค่นั้น

    แต่ความจริงคือไม่ใช่

    ปัญหาที่เราเจอและต้องสู้กับมันใช้เวลาเป็นเดือนๆ พอจบเรื่องนั้น เราคิดว่าเรามูฟออนได้ แต่พอเจอปัญหาเล็กๆที่คล้ายเรื่องเดิม กลับtriggerเราเรื่อยๆจนเรารู้สึกหงุดหงิดสุมอยู่ในอกตลอดเวลา หรือบางทีก็เฉาไปเลยเป็นครึ่งวันหลังๆเริ่มข้ามวัน เห้ย ไม่ใช่และ

    แถมก่อนนอนก็มีความคิดตีกันในหัวเต็มไปหมด
    ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันคือเรื่องอะไรกันแน่ เหมือนเส้นไหมพรมที่กำลังพันกัน มีเป็นร้อยปมอยู่ในหัวอยู่แบบนั้น

    แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือ เรารู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจตลอดเวลา
    เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือเรื่องอะไร ควรจะแก้ไขมันได้ยังไง
    เราอยากให้ความรู้สึกนี้หายไป
    แต่เราไม่รู้เลยซักนิดว่าเราจะเริ่มจัดการกับมันยังไงดี

    /me แต่เห้ย ฉันว่าฉันไม่เป็นอะไรนะ
    /also me ถ้ามันไม่มีทางออกแบบนี้ก็ลองไปปรึกษาหมอมั้ยล่ะ

    โอเค
    เราตัดสินใจจะไปหาหมอแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
ramyeonxyj (@ramyeonxyj)
เป็นกำลังใจให้นะคะ หาหมอแล้วขอให้รักษาหายไวไวนะคะ เราขอให้คุณเจอแต่เรื่องดีๆในทุกวันค่ะ