รีวิว เดนดาว Never Die 

"เขาไม่ชมแค่ความงามกันอีกแล้วพ่อ ไอ้นี่น่ะ ที่ผมทำคืองานร่วมสมัยและถ้าพ่องง 

นั่นแหละ พ่อกำลังดูงานร่วมสมัย อมควยก็ร่วมสมัย"

"น้ำ" ชื่อจริง "น้ำสั่งฟ้า" อยากเป็นศิลปินแต่ก็ต้องพับเก็บความฝันไปคั้นน้ำเต้าหู้ ปั้นปาท่องโก๋ขาย ส่งน้องสาวเรียน ปิดจากพ่อว่าเป็นเกย์และการบวช หลบอยู่ในบ้านในสวนใกล้สระบัว จนเจอ "วิบวับ" ที่เข้ามาเป็นความสะมะลองก๊องแก๊งในชีวิต แต่มันก็มาพร้อมความลับแล้วก็มาๆ หายๆ จนน้ำเองก็งง แล้วสรุปว่าความรักนี้ของเค้า มันจริงหรือเปล่า 

เห็นเรื่องนี้มาตั้งแต่งานหนังสือ แต่ไม่คิดว่าจะอ่านเพราะอ่านปกหลังแล้วก็ไม่ใช่สำนวนแนวที่ชอบ แต่ไปๆมาๆ หลังจากอ่านระพีแล้วเห็นเค้าโดนจัดท็อปคู่กันเยอะก็เลยซื้อมาด้วยความสงสัย 

เริ่มต้นมาคิดว่าจะอ่านไม่จบเพราะภาษาที่ตรงข้ามกับขนบปกติคือ ส่วนใหญ่คนจะชมเวลาภาษา”สวย” “สละสวย” “อ่านง่าย” แต่เรื่องนี้เปิดมาคือแทบจะตรงข้าม มันจะเป็นความรก สัปดี้สัปดน บรรยายอะไรที่เราจะชอบเบือนหน้าหนี หมอย หำ ดาก เงี่ยน มาหมด เปรียบเปรยอะไรก็เปรียบกับอะไรสัปดน ไม่ได้มาแนวภาษาดอกไม้แต่อ่านไปอ่านมาตัวหนังสือก็เฉลยเองว่า แล้วงานที่มันไม่ได้มองว่างามตามสังคมมันไม่ควรจะได้รับการมองหรอ มันไม่มีที่ในพิพิธภัณฑ์หรอ ต้องไปตามขนบเท่านั้นหรอสิ่งที่อยากสื่อถึงจะสามารถออกมาให้คนอื่นดูได้ ในแง่นี้นี่ก็ว่าเค้าทำถึงนะ ตอนอ่านตอนแรกมันกระอักกระอ่วน แต่นึกถึงตอนอ่าน “แม่งโคตรโฟนี่เลย” ที่คอยเคาะกะโหลกว่าเรายึดติดกับรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งอยู่รึเปล่า กับจากบทในจวบระพีอัสดงที่เพิ่งอ่านมานั่นล่ะว่า เราต้องวางอคติลงก่อนถึงจะมองได้กว้างขึ้น แล้วก็ดีใจที่วางอคติในใจ (ที่มาจากการยึดติดกับ norm เก่าๆ ลง) แล้วอ่านเล่มนี้จนจบ 

ภาษาเริ่มมาอาจจะคิดว่า อะไรเนี่ย ภาษาอะไร ประสมใหม่เพียบ แต่ชอบการแทรกความพุทธมาเพราะน้ำโตมากับหลวงลุงและพ่อที่คลั่งศาสนามาก ตรงศาสนาเองก็โดนนักเขียนวิจารณ์อย่างแสบ รวมไปถึงการที่มนุษย์ให้ความหมายกับสิ่งรอบตัว แล้วก็คาดหวังให้มันเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนละเลยอะไรหลายๆ อย่างไปในกระบวนการของการชูคอว่าตัวเองทำดี ทำถูกตามครรลอง จนลืมว่าสุดท้ายก็สันดานมนุษย์ลิงกันหมด

พอมาอ่านบทวิจารณ์ตามหลังหลังอ่านเรื่องจบใหม่ๆ ผลที่เกิดกับตัวเองคือตั้งคำถามกับตัวเองเรื่อง “signifier” ของเดอซอซัวร์ ซึ่งก็รู้งูๆปลาๆละนะ แต่ว่า พอมาคิดอีกทีทุกอย่างก็เป็นแค่สัญลักษณ์ที่คนสร้างขึ้น (คนให้ความหมายขึ้น) เพราะฉะนั้นมันก็เปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน ไม่มีอะไรถูกตายตัว และการเข้าใจ “signified” จะด้วยวิธีไหนก็แล้วแต่บุคคล และอาจมี signified บางอย่างที่ไม่สามารถใช้ signifier เข้าใจได้แค่วิธีเดียว ในเล่มนี้ signifier หรือภาษาที่ใช้ก็ค่อนข้างแตกต่าง มีลายเส้นเฉพาะตัว ไม่คุ้นกับที่คนอื่นให้ความหมายว่าแบบนี้ดี แต่ก็ไม่ได้บกพร่องในการทำหน้าที่ ให้ความรู้สึกที่ซื่อตรงความหมาย แบบ จั๊กกะเดียม ก็ไม่ต้องมาเคลือบด้วยคำอื่น จั๊กกะเดียมก็คือจั๊กกะเดียม ก็เข้าใจเพราะก็เป็นครส.ที่ทุกคนรู้จักอยู่แล้ว รสชาติใหม่ๆ 

แต่ถามว่าคะแนน พอลองเคาะแยกหมวดออกมาคือ 9/15 แปลออกมาเป็นดาวก็ ⭐⭐⭐ ได้อะไรเยอะจากการอ่าน ในแง่อารมณ์ ก็เศร้า แต่ไม่ได้ถึงกับนั่งคิดถึงไปทั้งวัน ตอนอ่านไม่ได้อินเลิฟไลน์เท่าเรื่องศิลปะ ชีวิต สังคม เซตติ้ง ภาษา พวกนั้นดึงความสนใจไปมากกว่าเพราะทำออกมาได้จี๊ดจ๊าดดี เป็นแนวหนังสือที่ถูกยกมาอ่านในคลาสก็จะชอบ แต่ไม่ถึงกับอ่านซ้ำนอกห้อง น่าจะติดลอสต์หนังสือที่เคาะกะโหลกในแง่ทัศนคติ แต่ทางอารมณ์หรือแนวที่ชอบ(เน้นเส้นเรื่อง เลิฟไลน์) อาจจะยังด้วย preference ส่วนตัวชอบอะไรน้ำเน่าบีบใจกว่านี้ แฮร่