แต่แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ฟ้าประทานความเซอร์ไพรส์มาให้แบบไม่ตั้งตัว 

คือไม่ตั้งตัวจริงๆ ปกติเราจะลิสรายชื่อ ทำตารางไว้ตั้งแต่ตารางออกว่าต้องไปไหนและไปกับใครบ้าง

ต้นเดือนเห็นตารางก็โล่งใจ ไม่มีรายชื่อในลิสสักคน สบายใจไปปป 

จนกระทั่ง วันที่แสนแฮปปี้ อยู่ครัวหลังกับเพื่อนรุ่นใกล้กัน จับเข่าเม้าท์มอย โหลดก็ชิว 57 คนเอง แอร์สบายๆ กินขนมกรุบกริบ ด้วยความบินกับเพื่อนมาหลายครั้งแบบบังเอิญ แลนด์มาก็เปิดตารางโชว์กันสักหน่อยว่าจะได้เจอกันอีกใหม่

พ่างงง !!! ชื่อพี่เพอร์ที่เราต้องเจอหลังออฟคือ

หน้าเรานี่ซีดกลับบ้านด้วยความไม่สบายใจ 

จะไปไหนในวันออฟนั้นก็แบกหนังสือไปอ่านด้วยทั้งเซอร์วิส ทั้งเซฟตี้ แบกกันจนหลังงอ 

คืนก่อนไปทำงานก็เกิดอาการนอนไม่หลับ กลัวนู้นนี่นั่น อ่านสือไปก็จำไม่ค่อยได้ โทรคุยให้เพื่อนช่วยติว 

นอนไป 1 ชม ได้เวลาไปทำงาน

เดินเข้าออฟฟิศตัวลีบๆ ยิ่งช็อคไปใหญ่ตอนเซ็นต์ชื่อเมื่อเห็นว่าพี่ขาโหดกับพี่โตสุดมาแล้ว เข้าไปนั่งรอบรีฟก็อ่านหนังสือทวนสักหน่อย 

เมื่อเวลาบรีฟมาถึง แน่นอนน้องเล็ก โดนหมดตั้งแต่ข้อมูลงานวันนั้น ไปจนถึงคำถามเซอร์วิส เซฟตี้ ละเอียดยิบย่อยแบบที่เรื่องลือ แต่ไม่โหดร้ายอย่างที่กลัว ตอบได้เป็นส่วนใหญ่ บรีฟเสร็จได้แต่บอกพี่ๆในไฟลท น้องกลัววว งื้อออ

เดินไปถึงเครื่องเราก็เชคทุกอย่างตามปกติ แต่มีสติเป็นพิเศษ ทำให้ช้าลงนิดนึง บวกอาหารสามรอบ กลัวคิดเลขผิด แต่ด้วยความรถตู้มาส่งช้า ทำให้เรามีเวลาเตรียมตัวน้อยลง ยังทำอะไรไม่สมบูรณ์เท่าไหร่ ก็ต้องบอร์ดผู้โดย 

เราด้วยความไม่รู้ บอกพี่1R ขออยู่ข้างหลังนะคะ จะเตรียมอาหาร ทั้งๆที่ไม่ต้องทำอะไรแล้วก็ได้ เพราะอุ่นเรียบร้อย มารู้ทีหลังว่าพี่เขาก็ยังเคลียร์น้ำไม่เสร็จ รู้สึกผิดมากก ก็ได้แต่ช่วยกันทำกับพี่เพอร์ตอนจะเทคออฟ

พอถึงเวลาเสิร์ฟ ด้วยความอาหารร้อน ก็ต้องแยกเสิร์ฟขนมกับถุง ตามโพรสิเดอร์อย่าให้พลาด ทิชชู่ต้องเตรียม หยิบทุกอย่างให้พอ เกร็งมากก ช้าไปอีกก 

พอคาร์ทตัวเองของหมด ต้องเดินกลับไปเอาข้างหลัง นั้นแหละความเกร็งมาเยือน 

พี่เพอร์ยืนจัดของอยู่ข้างหลัง เราก็เอาของเข้าไม่ได้สักทีเพราะสติกระเจิงไปหมด จนพี่เขาต้องพูดเรียกสติ

"อาหารมาเท่าไหร่ ผู้โดยมีเท่าไหร่ เอาไปเท่าไหร่ก็พอ"

เราเริ่มมีสติขึ้นมา ค่อยๆทำจัดได้ ไปเสิร์ฟ เสร็จเรียบร้อยพี่เขารีบมาบอก เหลืออีก 15 นาทีนะ เร็วกว่านี้น้ำยังไม่ออก เราก็รนๆ รีบออกน้ำ พี่เขาเห็นช้าก็มาช่วย จนเก็บขยะพี่เขาก็เตรียมคาร์ทไว้ให้ ให้เราออกได้เลย แต่ก็เกือบไม่ทัน

เรากลับมานั่ง ขอโทษพี่ข้างๆ น้ำตาจะไหล ตอนนั้นคิดว่าเป็นเพราะเราช้าคนเดียว เลยทำให้ทุกคนเดือดร้อน เกือบไม่ทัน พอเครื่องจอดออนกราวน์นาน เราก็เดินหยิบหนังสือไปเตรียมอ่านข้างหน้า 

เจอพี่เพอร์ยืนอยู่เราก็ยกมือขึ้นไหว้ ขอโทษทุกคนที่เราช้า เลยไม่ทัน 

พี่เขาถามว่า 'หนูคิดว่าหนูผิดหรอ ผิดตรงไหน' 

เราก็ตอบตามตรง 'ค่ะ แพรวช้าเอง ถ้าเตรียมของไว้แต่แรกก็จะเอาเข้าคาร์ทได้เร็วกว่านี้'

พี่ 'แล้วมีตรงไหนที่คิดว่าช้าอีก'

เรา 'เสิร์ฟน้ำช้าค่ะ'

หลังจากนั้นพี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ถามว่าว่างหรอ ก็นัดมาเลย ชุดใหญ่ถามเซฟตี้กันไป แต่บรรยากาศไม่น่ากลัว เรารุ้สึกได้เลยว่าพี่เขาไม่ได้ต้องการถามให้จนมุม กดดันให้ตอบไม่ได้ 

แต่เขาพยายามหาให้เรารู้ว่า เราไม่ได้ตรงนี้นะ 

ตอบไม่ได้ เขาก็ให้โอกาสให้วิ่งไปเอาหนังสือ ไปเปิดคู่มือ ช่วยหา ช่วยอ่าน ช่วยแปล ความเกร็งของเราหายไปหมด 

จนขาสุดท้ายพี่ให้ลองประกาศสาธิตการใช้อุปกรณ์ นี่ก็แรพเร็วมาก กลัวจะไม่ทัน อ่านผิดพลาดไปบางจุด เสียงก็เด็กแบบที่เป็น 

ทำงานจนแลนด์ ก็มีการให้ฟีดแบค 

พี่ 'เป็นไงบ้าง'

เรา 'ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดค่ะ'

พี่ 'เพราะหนูตอบได้ไง แล้วก็ทำตามโพรเดอร์ ไม่ต้องกลัวหรอก พี่ไม่ได้ดุแบบไม่มีเหตุผล ถ้าหนูทำการบ้านมา อ่านหนังสือมา มาตรงเวลา แบบนี้หนูก็ไม่ต้องกลัว'

เราจำคำพูดพี่เขาได้ไม่หมด แต่พี่เขาก็สอนว่าที่เราเป็นมันโอเคแล้ว รู้จักขอโทษและยอมรับผิด

แต่ที่ประทับใจคือ พี่เขาไม่ว่าที่เราประกาศแล้วเสียงเด็ก หรือรีบแล้วพูดผิด ซึ่งนี่โดนด่าบ่อยมาก

พี่เขากลับพูดว่า 

"พี่เขาใจว่ามันเป็นธรรมชาติของเรา เสียงเรามันเป็นแบบนี้มาแต่แรก"

เราประทับใจมาก เพราะเสียงเรา ตัวเราเป็นแบบนี้จริงๆ ไม่ได้ดัดหรืออะไร แต่พี่เขาก็บอกให้ปรับให้ดีขึ้นนะ อาจต้องใช้เวลา 

พอมีพี่กลุ่มนึงเดินผ่าน พี่เขาก็แอบตะโกนแซวไม่ให้กินน้อง พี่เขาตอบไปว่า 

'น้องเก่ง'

 คือคำนี้ถ้าเป็นคนพี่คนอื่นเราก็ดีใจ แต่พอมาจากคนที่ดุและเข้มงวด เขาบอกแบบนี้ เราก็ดีใจมากไปอีก ที่ทุ่มเท ตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือ พยายามมีสติตลอดไฟล์ท มันดีแบบนี้นี่เอง ผลคือมันทำให้เราทำงานได้ และไม่โดนพี่กินหัวนี่เองงง ?

เราเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะ คนที่กำลังหนักหรือเหนื่อยกับอะไรสักอย่าง สู้ต่อไปเถอะ ถ้าเรามั่นใจว่ามันเป็นสิ่งที่ดี ผลลัพธ์มันจะดีเองในวันข้างหน้า ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ?