บทนำ

พ.ศ. 2593

“NASA แถลง ทีมนักอวกาศจากศูนย์วิจัยซีโร่ สามารถตั้งรกรากบนดาวอังคารสำเร็จแล้ว การค้นพบใหม่นี้อาจหมายถึงอนาคตใหม่ของมวลมนุษยชาติในคราที่เกิด overpopulation หรือภาวะประชากรล้น และอาจเป็นทางออกหากภาวะโลกร้อนส่งผลกระทบให้โลกมนุษย์อาศัยอยู่ยากขึ้น หากมีความคืบหน้าและรายละเอียดเกี่ยวกับการค้นพบนี้เพิ่มเติม ทางเราจะแจ้งให้ทราบต่อไป วิกานดารายงาน ขอบคุณค่ะ”

เสียงข่าวจากจอทีวีดังขึ้นในช่วงเช้าวันเสาร์ ภายในบ้านหลังเล็กๆ ที่มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังเล่นกับของเล่นจรวด และคุณแม่ที่ยืนทำข้าวเช้าให้กับลูกชายของตน เนื้อหาข่าวอาจจะยากเกินไปที่เด็กชายจะเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ดวงตาโตเป็นประกายทันทีที่ได้ยินคำว่า “ดาวอังคาร”

คนที่มีความฝันยิ่งใหญ่อยากเป็นนักอวกาศ ละสายตาจากของเล่นตรงหน้าไปมองจอทีวีในทันที

“คุณแม่! คอปเตอร์จะได้ไปดาวอังคารแล้วเหรอคับ?” ลูกชายตัวน้อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส คนเป็นแม่ที่กำลังใช้ตะหลิวคนไข่ในกระทะหัวเราะกับคำถามสุดไร้เดียงสาของลูกชายตัวน้อย

“ได้สิครับ แต่คอปเตอร์ต้องตั้งใจเรียนก่อนนะ” คนเป็นแม่ตอบ หญิงสาวเทไข่ในกระทะลงบนจานอย่างละเมียดละไม

“แล้วคอปเตอร์ก็ต้องกินข้าวๆ เยอะด้วยน้า มาเร็ว แม่ทำข้าวเช้าเสร็จแล้วค่ะ”

เด็กชายตัวน้อยรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่โต๊ะอาหารอย่างไม่รีรอ พร้อมกับของเล่นจรวดในมือ

ใครจะไปคาดการณ์ได้ว่าการค้นพบใหม่ของ NASA นั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน ไม่เพียงแต่เป็นการแต่งเติมความฝันให้กับเด็กๆ หลายคนที่ฝันอยากเป็นนักบินอวกาศ หากแต่เป็นการสร้างอนาคตให้กับมวลมนุษยชาติแบบที่ไม่มีใครคาดถึง