ก็ยังอยู่กับ Oblivious MC ค่ะของนักเขียนที่เป็น Comfort Read ของเราอีกคน คือ N.R.Walker อ่านมาเป็นเรื่องที่ 4 แล้วก็ยังไม่ผิดหวังอยู่เหมือนเดิม เรื่องนี้พล็อตคลิเช่คืออ่านแค่เรื่องย่อก็รู้แล้วละว่าต้องมาแนว อินกับการแสดงจนตกหลุมรักกันจริงซึ่งพล็อตมันก็มีแค่นั้นจริงแหละ 😂

🎬 เรื่องย่อ:

เรื่องราวของ Chase Soria กับ Amos Beddington เป็นนักศึกษาปีสุดท้ายที่เรียนการแสดงอยู่ที่Franklin University (หรือเรียกย่อว่า FU เรื่องอื่น ๆ ในซีรีส์ FU ก็จะเกิดขึ้นโดยมีมหาลัยนี่เป็นจุดร่วมค่ะ)

เชสเป็นหนุ่มฮอตตามสูตร (ถ้าเรียกแบบจิกกัดสไตล์เอมอสก็คือ Generic Hollywood) คือผมบลอนด์ ตาฟ้า แนวสดใส ขี้เล่นเข้ากับคนง่าย คลิกกับเขาไปทั่วทั้งหญิงชาย แต่ถือนโยบายไม่จริงจังกับใครเลยเพราะไม่อยากมีปัญหาความสัมพันธ์ ส่วนเอมอสซึ่งเป็นเกย์เปิดเผย ก็ออกแนวขั้วตรงข้ามเลยคือออกแนวอีโม โดนเปรียบว่าเหมือน James Dean และดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบเชสเท่าไร(ซึ่งจริง ๆ เป็นเพราะเขาคิดว่าเชสคง “ไม่มีทาง” สนใจคนแบบตน จึงชิงทำเป็นไม่สนใจเชสบ้าง555)

แล้วอาจารย์ให้โปรเจ็กต์พิเศษกับนักศึกษากลุ่มหนึ่ง เพื่อฝึกเรื่อง Method Acting โดยให้พวกเขารับบทและใช้ชีวิตตามบทบาท ขณะมีกล้องถ่ายทำในสไตล์reality TV โดยห้ามคนอื่นรู้ว่าพวกเขากำลัง “แสดง” อยู่และในโปรเจ็กต์ดังกล่าว อาจารย์ (ซึ่งน่าจะเป็นสาววาย) ก็แจกบทให้เชสกับเอมอสแฟนกันบนจอชื่อโดมินิกกับเอไลจาห์ที่คบกันสวีทหวานแหววมาปีกว่าแล้ว แถมคาแรกเตอร์ของโดมินิกับไอไลจาห์ยังคล้ายกับเชสกับเอมอสมากชนิดที่ทั้งคู่เล่นเป็นตัวเองได้เลยอีกต่างหาก แหมๆ อาจารย์ขา เจตนารมณ์โจ่งแจ้งไปมั้ย😂

ปัญหาคือพอเริ่ม ซ้อมเป็นแฟนกันจริง ๆ ต้องจับมือ กอดจูบ ทำตัวเหมือนแฟนกัน อยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลาฮีเชสก็เอาใหญ่เลยค่ะ อินจัด ทั้งกอดทั้งน้วยเค้าไม่มีพัก โดยอ้างว่าถ้าเป็น “โดมินิก”ต้องอยากทำแบบนี้ ทำไปทำมาก็เริ่มอินกับความสัมพันธ์เสียเอง

ประเด็นคือฮีไม่ได้เป็น oblivious แบบ “ฉันไม่รู้ว่าเขาชอบฉัน” แค่นั้นค่ะ แต่เป็นแนวไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองด้วยว่าทำไมการได้กอดผู้ชายคนนี้มันรู้สึกดีจังวะ? ทำไมฉันอยากอยู่กับเขาตลอด? ทำไมฉันถึงคิดถึงเขา? แล้วฮีก็ไปสรุปเองว่า อ๋อ...ก็เรากำลังแสดงเป็นแฟนกันอยู่ไง!😑

ส่วนเอมอสซึ่งเป็นเกย์อยู่แล้ว พอมีหนุ่มหน้าตาดีมาอ้อนมาน้วยด้วยมากเข้าก็ย่อมหวั่นไหวเป็นธรรมดา แต่เขาจะคอยเบรกตัวเองอยู่เสมอว่า เชสคงไม่ได้คิดอะไรกับตัวเองหรอกเชสแค่เป็นนักแสดงที่ดีเท่านั้นเอ๊ง

นัวไปนัวมาทั้งคู่ก็เริ่มแยกการแสดงกับความรู้สึกจริงไม่ออก แล้วอะไรล่ะที่จะเป็นตัวช่วยให้ทั้งคู่ได้บรรลุธรรมเสียที...

**Method Acting คือเทคนิคการแสดงขั้นสูงที่นักแสดงจะพยายาม"กลายเป็นตัวละครนั้นจริง ๆ" ทั้งในแง่ของความคิด ความรู้สึก พฤติกรรมและการใช้ชีวิต เพื่อให้การแสดงออกมาดูเป็นธรรมชาติและสมจริงที่สุด

🎬 รีวิว:

อย่างที่บอก พล็อตเรื่องนี้คลิเช่มาก ดังนั้นจุดขายเรื่องจะไปอยู่ที่ Banter ตัวละครมากกว่า ซึ่งก็ทำได้ดีค่ะ บทสนทนาไดนามิกดีและทำให้หลุดยิ้มตอนอ่านได้หลายครั้งทีเดียว โดยเฉพาะนุ้งเชสคือวุ่นวายมาก ทั้งวุ่นวายในหัวตัวเอง วุ่นวายไปเกาะแกะเอมอสไปโชว์หุ่นต่อหน้าเขา คือฮีไม่เคยมีแฟน แต่แสดงเนียนเหลือเกินนะคะ อยากจะแหมไปถึงดาวอังคารรรรร 😑😑😑แล้วด้วยความที่เป็นคนสไตล์ไอดอลอะ คือรู้ว่าตัวเองหล่อ เด่นเป็นที่จับจ้องของผู้คน นั่นจึงทำให้เขาแคร์สายตาคนอื่นมากตามไปด้วย จึงมีแนวโน้มที่จะทำตัวตามความคาดหวังคนอื่น เล่นมุกที่คิดว่าคนอื่นชอบ หรือตอนอยู่กับเอมอสก็เหมือนกัน ถ้าเค้าแสดงออกอะไรไปแล้วเอมอสชะงัก เชสก็จะรีบอธิบายกลบเกลื่อนทันที แล้วก็แคร์คำพูดเอมอสมากยิ่งโดนเรียก Generic Hollywood ก็ยิ่งเฮิร์ธ ประมาณว่าก็เราไม่อยากเป็นคนทั่วไปอะ เราอยากพิเศษในสายตานายงั้ยยยย 😂

ซึ่งนั่นก็ตรงข้ามกับเอมอสอีกแหละ คนนี้ออกแนวไม่แคร์สังคมไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์และกระแสนิยมในเน็ต พอเห็นเชสทำตัวโดยระวังสายตาคนรอบข้างไปเสียทุกเรื่อง เอมอสก็จะออกแนวช่วยสอนช่วยดึงสติ และนั่นก็เป็นส่วนช่วยขัดเกลาให้เชสกล้าเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นด้วย เหมือนที่ผ่านมาเชสคงไม่เคยเจอคนที่ใช่ เลยไม่เคยมีใครทำให้เขาเป็นตัวของตัวเองได้จริง ๆ เอมอสจึงเป็นคนเดียวที่เชสสบายใจที่จะอยู่ด้วยได้อย่างแท้จริง จากที่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ทำให้คิดขึ้นมาเป็นครั้งแรกว่า อ๋อ...การเป็นตัวเองกับใครสักคนมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง ถ้าได้คนอย่างเอมอสเป็นแฟนการมีความสัมพันธ์จริงจังกับใครก็ไม่เลวร้ายนักนี่หว่า...แน่ะ ๆ ๆ พ่อหนุ่ม 😉

ส่วนเรื่องคอนฟลิค ขอเรียกว่าไม่มีเลยดีกว่า เข้าใจผิดงอนกันเล็กน้อย แต่ก็ปรับความเข้าใจกันอย่างรวดเร็ว แค่ฮีเชสบรรลุธรรมว่าตัวเองรักเขาเข้าแล้ว แล้วก็แพนิคไปเอง คิดไปว่าเอมอสอาจไม่ได้รู้สึกเหมือนกับฉัน โอ๊ย ถ้ารู้ว่ารักใครแล้วจะเจ็บงี้ ฉันไม่น่าจริงใจกับใครเลย แล้วก็หนีไปคลุมโปงทำตัวดราม่า ซึ่งเอมอสก็ตามไปง้อได้ในวันนั้นแหละ อาจไม่เข้มข้นถึงใจเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่เราอ่านโดยรู้อยู่แล้วว่า N.R.Walker ต้องมาสไตล์นี้ คือเรื่อย ๆ ฟีลกู้ด ก็เลยไม่ได้ผิดหวัง ออกแนวอ่านง่ายอ่านเพลิน เน้นความน่ารัก ความฮา และเคมีของตัวละครสไตล์ถนัดของนักเขียน แต่ก็ยังมีพาร์ทความสัมพันธ์ที่ให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวละครจริง เหมาะสำหรับการอ่านอะไรหนัก ๆ มาแล้วต้องการอะไรเยียวยาหัวใจค่ะ เอาไป 8/10