P5000Wthesruggleisreal.
จงล่องลอยไปในท้องฟ้าตอน 10 โมงเช้า
  • #แบ่งปันเรื่องราวเราชาวตกงาน

               Is anyone here unemployed?

              This is a message from an Unemployed Citizen.

              /

              ตั้งแต่ตกงานมาได้ 5 เดือน สิ่งที่เราทำบ่อยที่สุดคือ การอยู่เฉย ๆ ไม่ว่าจะเป็นนั่งเฉย ๆ นอนเฉย ๆ หรือกระทั่ง การยืนเฉย ๆ
      
              เมื่อกี้เราไปยืนเฉย ๆ มองท้องฟ้ามา ซึ่งคำว่า เฉย ๆ ของเราคือหมายถึงการแทบไม่เคลื่อนไหวทางร่างกาย เน้นไปเคลื่อนไหวทางความคิดแทน เรายืนมองท้องฟ้าเฉย ๆ อยู่สักสามนาทีได้ มีแค่ลูกตาดำที่กลอกกลิ้งไปมา อวัยวะอื่นนอกจากนั้นเหมือนโดนสต๊าฟ และห้วงความคิดของเราก็หนีไม่พ้นการคิดและกังวลถึงอนาคตที่แม้แต่พระเจ้าก็ไม่อาจล่วงรู้

    คนบนโลกนี้มีหลากหลายประเภท และหลากหลายมากเกินกว่าที่จะสามารถกำหนดได้ว่าแท้จริงแล้ว
    เราควรเป็นคนแบบไหน

    เรากำลังคิดว่าเราคงเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบเสี่ยง และไม่ชอบทำอะไรที่ไม่อยากทำ เกลียดการถูกบังคับ ดื้อเงียบ หัวกบฏอยู่ไม่น้อย อะไรที่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ เราจะไม่ฝืนมัน เราจะไม่ยอมมัน 
    ซึ่งไอ้การเป็นคนแบบนี้ข้อเสียที่ชัดที่สุดตอนนี้ คือ เราอยู่ในระบบยาก
    ไม่ว่าจะเป็นระบบเศรษฐกิจ ระบบสังคม วัฒนธรรม ระบบในบริษัท ระบบในบ้าน
    มันทำให้เรารู้สึกยากลำบากในการหาว่าเราควรอยู่ตรงไหน หรืออยู่ในระบบพวกนี้อย่างไรให้รอด

    เราคิดว่าหลายคนอาจเคยรู้สึกแบบเรา คือ หาไม่เจอว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหน
    ที่สำคัญกว่าคือ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้
    ตัวเองอยู่ตรงไหนของระบบ

    ถ้าจะให้เราตอบ เราว่าเราอยู่ชายขอบของระบบ
    เราเกือบจะหลุดจากวงโคจร
    และสถานที่หรือผู้คนที่เหมาะกับเรา ก็คงเป็นอะไรที่แทบจะหลุดวงโคจรเหมือนกัน

    ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า เราจะไปหาที่แบบนั้นได้จากไหน
    ในเมื่อชีวิตเราต้องพึ่งพาระบบอยู่เกือบแทบทั้งหมดของชีวิต

    เรามีเพื่อนคนหนึ่งที่แทบจะหลุดวงโคจรไปมากกว่าเราเสียอีก
    และเป็นเพื่อนที่เราสบายใจที่จะอยู่ด้วยมากที่สุด
    เรายังคงพยายามอยู่ในวงโคจรกับดาวปกติดวงอื่น แต่เพื่อนคนนี้เขาหลุดออกไปมาก
    และเขาก็กำลังพบความยากลำบากไม่แพ้เรา

    เรายืนมองท้องฟ้าและคิดดัง ๆ ในใจว่า
    มันคงจะดีถ้าโลกใบนี้มีพื้นที่มากพอให้คนทุกแบบได้ยืนอย่างภาคภูมิ
    ความรู้สึกของการเป็นคนชายขอบมันทำให้เรารู้สึกตัวเล็ก
    แม้ว่าเราจะพยายามกินให้เยอะขึ้น ออกกำลังกายให้แข็งแรงขึ้น
    แต่เมื่อไปอยู่ร่วมกับคนอื่น เราก็ยังคงเป็นคนตัวเล็ก ๆ ที่น้อยคนจะมองเห็น

    และแท้จริงแล้ว เราก็ไม่ได้อยากให้คนมองเห็นมากมายนัก
    เราแค่อยากให้คนไม่เลือกมองข้ามคนตัวเล็ก ๆ แล้วเดินชนกัน ทำเหมือนกับว่าไม่ได้มีเราอยู่ที่ตรงนั้น

    หรือไม่เราก็็อาจต้องเป็นคนตัวเล็กที่พยายามมากขึ้น
    เป็นคนชายขอบที่ก้าวเข้าไปให้ใกล้ศูนย์กลางมากขึ้น
    เพราะเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ปรับตัว ก็ต้องยอมแพ้ไปใช่ไหมล่ะ

    คิดแล้วก็หดหู่ใจ

    อยากล่องลอยไปในท้องฟ้าหน้าร้อนตอน 10 โมงเช้าจัง

    /




              


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in