444somewhereeee
ดาดฟ้ากับมนุษย์หน้าโง่
  • รู้รึเปล่า หอเรามีดาดฟ้า ?

    เขาถามขึ้นมาตอนห้าทุ่มสี่สิบสี่นาที 

    จะไปรู้ได้ไง ไม่ได้สังเกต

    นายมันน่าเบื่อ

    นายนั่นแหละ สนใจเรื่องจุกจิกพวกนี้ไปทำไมกันนะ แต่ผมไม่ได้พูดออกไปหรอก ส่งให้ไปแต่ความเงียบ

    นายชอบดวงดาวตอนกลางคืนรึเมฆตอนกลางวัน

    ถามอะไรอย่างเนิร์ด

    ตอบมาเถอะ

    กลางคืน

    งั้นไปกันเถอะ เขาพูดแบบนั้นแล้วลากผมลงจากเตียง แม่งคิดจะทำอะไรก็ทำเหรอวะ

    ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะพาผมมาที่ไหน ดาดฟ้า

    มันหนาวนะเว้ย กลับเถอะ

    พูดแบบนั้นไปแต่กลับได้เสื้อฮู้ดที่ไม่ได้ซักมาเป็นเดือนกลับมา อี๋ว่ะ

    ให้มาทำไม เหม็น 

    ใส่ไปเถอะน่า บุหรี่มะ

    ของนายมันขม ไม่เอาล่ะ

    เด็กน้อย ทุกอย่างมันก็ขมไปหมดแหละ ชีวิตนี้ด้วย

    อะไรกัน ปรัชญาคำคมเหรอวะ อินไรมาวะเนี่ย

    เป็นอะไร จะเปิดเพจคำคมเหรอ

    นายแม่งเคยอินไรกับผมบ้างป่ะเนี่ย 

    ไม่อยากอินนี่ ตลกเฮอะ 

    ผมก็ไม่อยากพูดหรอกนะ แต่นิยายที่นายอ่านน่ะ ชวนอ้วกกว่าคำพูดของผมเยอะ

    อ้าวเฮ้ย มันก็เสน่ห์ของนิยายมันป่ะวะ กับชีวิตจริงมันคนละเรื่องเลย อีกอย่างนะ อย่ามาดูถูกนิยายผมซี คนไม่อ่านหนังสือจะไปรู้อะไร 

    ใครบอกกันว่าผมไม่อ่าน 

    อ่ะ แล้วอ่านตอนไหน

    ตอนนายไม่อยู่ไง นิยายพวกนั้นน่ะ ผมก็หยิบมาอ่าน

    ไม่เห็นรู้เลย

    นายสนใจผมสักอย่างไหมเล่า

    ให้ตาย ผมสนใจเขามากกว่าอะไรทั้งหมดอยู่แล้ว 

    นายแหละไม่รู้อะไร 

    บุหรี่ที่สูบมอบไหม้ไปหมด เขาและเสื้อของเขาที่อยู่กับผม เขาที่เป็นส่วนหนึ่งกับท้องฟ้าสีดำมืดนั้น ส่องสว่างที่สุด เปล่งประกายที่สุด เขานั่นแหละไม่รู้อะไร ไม่สังเกต และไม่เคยสนใจผม นอกจากรู้ว่ามีดาดฟ้ากับรู้ว่าผมอ่านนิยายชวนอ้วก เขารู้ไหมว่าผมน่ะรู้สึกยังไง

    .

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in