Detroit Become human ; Fanficglue1234567890
I've been waiting for a long time
  • *สปอยตอนจบรูทที่หากคอนเนอร์หาเจริโก้ไม่เจอนะคะ*
    https://youtu.be/vtYKybSc7e0?t=22s


    'ปัง!'
    กระสุนเพียงนัดเดียวในรัสเซียนรูเล็ตถูกส่งผ่านทะลุจากขมับอีกด้านสู่อีกด้าน 
    ร่างโทรมเหี่ยวเฉาเอียงกระทบกับพื้นประสานกับเสียงแผดร้องของซูโม่

    โทรทัศน์ยังคงทำหน้าที่ของมันแม้หนึ่งชีวิตที่ร่างกายและอีกหนึ่งชีวิตที่จิตใจ ได้แหลกสลายหยุดลงไปพร้อมกัน

    ข่าวยังคงรายงานว่าแอนดรอยด์แพ้ พวกเขาทั้งหมดต้องถูกกำจัด 
    มันจะไม่สำคัญเลยถ้าแอนดรอยด์พวกนั้นไม่ใช่แอนดรอยด์ที่มีชีวิตจิตใจ 
    ไม่ใช่แอนดรอยด์ที่เหมือนกับสิ่งที่เขามองว่าเป็นคนในครอบครัว
     
    เมื่อสมองถูกทำลายหัวใจก็เต้นแผ่วลงอย่างรวดเร็ว เซนต์เบอร์นาร์ดเห่าหอนคลอเคลียร่างไร้วิญญาณของเจ้านาย แม้มันจะเลีย จะผลัก จะทำเช่นไรเจ้านายของมันก็ไม่อาจฟื้นขึ้นมาอีก 

    แฮงก์ไม่รู้หรอกว่าแอนดรอยด์จะมีสวรรค์เหมือนมนุษย์หรือเปล่า จะได้อยู่ด้วยกันกับมนุษย์หรือไม่
    เขาได้แต่หวังว่าจะได้ไปอยู่ด้วยกันกับคอนเนอร์ 
    ได้อยู่ด้วยกันกับโคล 
    ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเฉกเช่นครอบครัว

    จู่ๆแฮงก์กลับพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่โถมเข้ามาจนต้องยกแขนขึ้นมาบัง
     
    ตรงกลางสวนที่โดนพายุหิมะกลบความงดงาม เขาเห็นคนสองคน แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นเขาจำได้ในทันทีว่าเป็นคอนเนอร์
    คอนเนอร์กำลังจูงมือเด็กน้อยคนนึงที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจ

    โคล ลูกชายของเขา

    แฮงก์ไม่ใช่คนเจ้านํ้าตา แต่ตอนนี้เขากลับคุมมันไม่ได้ ความอึดอัด ความทุกข์ระทมตลอดหลายปี ถูกระบายทะลักออกมาผ่านนํ้าตา 

    เขาเดินฝ่าพายุไปที่ปลายทาง เร็วขึ้น เร็วขึ้นจนแทบกลายเป็นวิ่ง พุ่งเข้าไปสวมกอดเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาหาเขาเช่นกัน

    แฮงก์ย่อตัวลงกอดโคลแน่นราวกับจะไม่ยอมให้หายไปไหนอีก เด็กน้อยยิ้มในขณะที่ผู้ใหญ่ตัวโตสภาพไม่จืดอย่างเขากลับมีนํ้าใสๆไหลออกมาอย่างเงียบๆ 

    พายุหิมะเริ่มสงบลงเหลือเพียงหิมะโปรยปราย

    "ผมคิดถึงพ่อมากฮะ"

    "พ่อก็คิดถึง พ่อก็คิดถึงลูกมากเหมือนกัน"

    พ่ออยากตามไปอยู่กับลูกมาโดยตลอด

    แฮงก์คลายกอดมองใบหน้าที่เขาได้แต่มองจากรูปถ่ายมาหลายปี ใบหน้าน้อยๆที่ยิ้มให้เขา ยิ้มราวกับโลกนี้ได้รับการอภัย เขามองเลยไปยังอีกคนที่ยืนมองพวกเขาจากที่เดิม

    แฮงก์ค่อยๆลุกขึ้นจูงมือลูกชายของเขาเดินไปหา'ลูกชายอีกคน' เขายิ้มมองคอนเนอร์ที่ค่อยๆยิ้มน้อยๆ ให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ อย่างมนุษย์ที่มี'จิตใจ'คนนึง

    พายุได้จบลงแล้ว เมฆหมอกเริ่มถูกแทนที่ด้วยแสงสว่าง ละลายความเจ็บชํ้า ความขมขื่นที่ปกคลุมจิตใจ

    แฮงก์เดินเข้าไปใกล้ๆ ดึงคอนเนอร์เข้ามากอดอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งคำพูด เป็นการกอดที่แผ่วเบา แต่กลับปัดเป่าความหวาดกลัว ความเดียวดาย ความสิ้นหวัง ทุกสิ่งที่ทั้งสองต้องเผชิญให้หายไป  


    "ผมคิดถึงคุณมากครับ"

    "คุณพ่อ"



    .
    .
    .
    .





    "โฮ่งๆ!"

    "ซูโม่ แกก็ตามมาด้วยหรอวะ?!"



    I've been waiting for a long time
    for to be a family



    ----------------------------------------------------------------------

    สวัสดีค่ะ ฟิคนี้คือเขียนด้วยแรงเวิ่นล้วนๆเลยอาจจะออกมากาวซักเล็กน้อยค่ะ(ฮ่า)
    เราไม่ค่อยหวีดจนถึงขั้นเขียนอะไรแบบนี้เลย ถ้าหากพบข้อผิดพลาดสามารถติชมได้นะคะ 
    ขอบคุณที่อ่านค่า
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
โอโห... ประจวบเหมาะกับมือถือของเราที่รันเพลง a thousand years มาพอดีเลยค่ะ .. เป็นความสุขที่หน่วงเหลือเกิน *กุมหัวใจ* ถึงอย่างนั้นอย่างน้อยสุดท้ายก็ได้เจอกัน อย่างน้อยที่ปลายทางยังมีคนรออยู่ อบอุ่นหัวใจ แอบมาหลุดขำซูโม่ นว้องงงง555555

ขอบคุณสำหรับฟิคหน่วงตับนะค—
glue1234567890 (@glue1234567890)
@suzugos_ ชอบก็ดีใจค่ะ แงง ขอบคุณมากนะคะ เราลองเปิดเพลงนี้แล้วอ่านบ้าง เข้ามากเลยค่ะ ได้ฟีลมาก ฟีลอบอุ่นและบีบตับไปพร้อมกัน----- 555 TuT