Fictober2019pampamgirl
Day 4 : Apple
  • "ท่านแม่... กระต่ายสีแดงหล่ะ!" มือเล็กชูแอปเปิ้ลสลักรูปทรงหยุกหยิกขึ้นโบกไปมา หลังเพิ่งเรียนรู้วิธีปอกและหั่นผลไม้จากมารดาไปหมาดๆ

    "ไหนขอแม่ดูชัดๆ หน่อยซิ..." เรียวปากแต้มชาดส่งยิ้มให้ลูกชาย พลางยกมือขึ้นบีบแก้มยุ้ยเบาๆ "แก้มแดงน่ารักเหมือนเยี่ยนเอ๋อร์ของแม่หรือไม่"

    ใบหน้าจิ้มลิ้มซ่อนสีแดงระเรื่อ เจิ้งเยี่ยนตัวน้อยขวยเขินไม่ตอบคำมารดา ได้แต่ก้มหน้างุด พยายามใช้มือเล็กจับมีดปลายแหลมปอกผิวแอปเปิ้ลที่หั่นไว้เป็นทรงแหลมแล้วดัดให้ชี้ขึ้นเล็กน้อยทั้งสองข้างคล้ายหูกระต่าย แบบเดียวกับแอปเปิ้ลหลายชิ้นก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงพึมพำว่า "ตัวนี้สีแดงขอรับ..."

    "เยี่ยนเอ๋อร์..." มือเรียวขาวชี้ไปที่แอปเปิ้ลกองใหญ่หลากหลายสี ทั้งเขียว เหลืองอมแดง ชมพูและทอง ผิวของมันงดงามวาววับ สุกใสเหมือนแววตาเด็กน้อยที่กำลังมองจ้องมา "หากในฝูงมีกระต่ายหลายสีจะน่ารักหรือไม่... เจ้าชอบหรือไม่"

    "ชอบขอรับ!"

    เมื่อบุตรชายยิ้มแย้มไหนเลยมารดาจะมิแย้มยิ้ม เรียวปากบางส่งยิ้มละมุนให้เจิ้งเยี่ยน สองมือมั่นคงค่อยๆ ประคองสองมือน้อยๆ ให้เริ่มฝึกฝนแกะสลักแอปเปิ้ลสืบต่อ...

    .

    .

    .

    "ท่านแม่ หงส์หรือ! นั่นหงส์หรือขอรับ!!!" เจิ้งเยี่ยนตัวน้อยซักถามอย่างลิงโลด พลางกระโดดไปรอบๆ เมื่อมารดาแสดงวิธีแกะสลักที่ผิดแผกออกไปจากบทเรียนแรก "ท่านแม่สอนข้าบ้าง! แอปเปิ้ลรูปหงส์ งดงามเหลือเกิน"

    มารดาหัวเราะน้อยๆ เก็บซ่อนมีดพลางก้มลงหอมแก้มลูกชายคนเดียวเสียฟอดใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ อธิบายอย่างใจเย็น "สิ่งนี้คือผลไม้ประดับสำรับเสวย วันหน้าหากเยี่ยนเอ๋อร์แกะสลักกระต่ายครบหมื่นตัว แม่จะสอนเจ้าแกะสลักหงส์ใช้วางบนสำรับของนายท่านบ้านเราดีหรือไม่"

    "ท่านแม่... เหตุใดกระต่ายของเยี่ยนเอ๋อร์จึงมิได้วางบนสำรับเสวยบ้าง"

    เสียงใสดุจระฆังหัวเราะขึ้นมาอย่างอดมิได้ ในใจคิดว่าลูกชายของข้าผู้นี้ มั่นใจในฝีมือตนเองดีจริง... เยี่ยนเอ๋อร์ของแม่น่ารักอย่างยิ่ง!

    "แอปเปิ้ลกระต่ายหมื่นตัว หงส์หมื่นตัว... จากนั้นแม่รับรองว่าแอปเปิ้ลสลักของเยี่ยนเอ๋อร์ย้อมได้ขึ้นโต๊ะเสวยเป็นแน่"

    "จริงหรือขอรับ!"

    มารดาพยักหน้า... ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เจ้าตัวน้อย

    .

    .

    .

    "แอปเปิ้ลอีกแล้วหรือ?"

    "เจ้าค่ะนายท่าน"

    "เหตุใดเป็นแอปเปิ้ลอีกแล้ว... เจ้าไม่เบื่อหรืออย่างไร"

    "นายท่าน... ท่านโปรดปรานอาหารมันจัดมีพลังหยินมาก หากกินแอปเปิ้ลเป็นสำรับหวานแทนผลไม้เชื่อม จะช่วยบำรุงร่างกาย เติมพลังหยางมิให้ร้อนใน ป่วยไข้ ไม่สบายตัวนะเจ้าคะ"

    "ผู้ใดบอกเจ้า"

    "ซินแสร้านยาเจ้าค่ะ"

    "เช่นนั้นก็ดี... แต่คราวหน้าไม่ต้องแกะสลักเป็นรูปหัวใจก็ได้ ดูสิ... ต้องเฉือนเนื้อไปตั้งครึ่ง มิน่าเสียดายหรอกหรือ"

    แม่ครัวพ่วงตำแหน่งมารดาได้แต่อมยิ้ม ในใจคิดแต่มิอาจไม่กล่าวได้ว่า ลูกชายท่านสลักกระต่ายเจ้าค่ะ... แต่หนักมือไปหน่อย หูกระต่ายจึงกลมมน ละม้ายคล้ายรูปทรงหัวใจเช่นนั้น...

    .

    .

    .

    "ฝ่าบาท... ของว่างพะย่ะค่ะ"

    หลี่เยี่ยนชิวผินพระพักตร์มองจานใบเล็กที่ใส่แอปเปิ้ลสลักรูปหงส์เหินสีทองงดงามไว้เพียงตัวเดียว ตรัสถาม "รสชาติหวานหรือเค็ม"

    "แอปเปิ้ล... ไม่เค็มพะย่ะค่ะ"

    หลี่เยี่ยนชิวเชิดมุมปาก แววพระเนตรสีพยับฝนทอประกายหยอกล้อ "แอปเปิ้ลกระต่ายตัวแรกของเจ้า... เค็มยิ่งกว่าขิงดองเกลือ"

    "ฝ่าบาท!"

    เสียงสรวลของหลี่เยี่ยนชิวดังขึ้นอย่างพอพระทัยยิ่ง... จากนั้นพระองค์จึงค่อยๆ ใช้มือหนึ่งถอดปีกหงส์ทีละชิ้น... ส่งเข้าปากทีละคำๆ บรรจงเคี้ยวอย่างช้าๆ ให้สมความปราณีต ความตั้งใจของผู้ประดิษฐ์ของว่างจานนี้...

    อืม... แอปเปิ้ล... ปกติหวานลิ้นเยี่ยงนี้เลยหรือ...

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Pderingring (@Pderingring)
แงงงงงงง น่ารักจังค่ะะะะ
มะม้าพี่เจิ้งใจดีจัง~~คูมแม่~~~
กว่าจะเป็นกระต่ายเป็นหงส์ได้จนถึงทุกวันนี้
คนในจวนสกุลเหยากับคนสกุลหลี่ต้องกินแอปเปิ้ลไปเท่าไหร่กันนะคะ
ฝ่าบาทก็อย่าล้อพี่เจิ้งซี่~สมัยเด็กๆ ที่มันเค็มเพราะแช่น้ำเกลือกลัวช้ำต่างหาก
ส่วนตอนนี้ที่หวาน หวานเพราะคนทำค่ะ~~